การเริ่มต้นของร้านขายยาเล็กๆ

"ซ่อนสมุดเล่มนั้นไว้! เร็วเข้า!" แรงบีบที่ข้อมือของจ้าวหยวนไม่ได้หนักหนaจนเจ็บ แต่สั่นระริกด้วยความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด แว่นตาหนาเตอะบนดั้งจมูกของเขาเอียงกระفะเพราะความรีบร้อน ดวงตาคมกริบที่มักจะนิ่งสงบยามเผชิญหน้ากับงานหนักในไร่นา บัดนี้กลับฉายแววหวาดระแวงระคนเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด หลินฟางเซียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปลดข้อมือตนเองจากการกุมด้วยความนุ่มนวลแต่เด็ดขาด นางก้มมองสมุดปกสีน้ำตาลเข้มในมือ เล่มที่บันทึกสูตรตำรับยาแผนโบราณผสานเทคนิคการแพทย์ตะวันตก ซึ่งนางเพิ่งเขียนเรียบเรียงขึ้นเมื่อคืนด้วยหมึกซึมราคาแพงจากมิติลับ "ตกใจอะไรกันคะ ท่านพี่?" ฟางเซียนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มบางเบาแต้มอยู่ที่มุมปาก นัยน์ตาสุกใสราวกับดวงดาวทอประกายรู้เท่าทัน "สมุดเล่มนี้เป็นแค่บันทึกการรักษา... หรือว่า ข้างในนี้มี 'ความลับ' อะไรที่ทางการไม่ควรเห็นกันแน่?" คำถามนั้นราวกับลูกธนูที่พุ่งตรงปักอก จ้าวหยวนสะดุ้งเฮือก หน้าถอดสีจนซีดเผือดริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง เขากวาดสายตามองซ้ายมองขวาอย่างระแวง แม้ว่าประตูรั้วไม้หน้าบ้านจะปิดสนิท และในละแวกนี้ไม่มีใครอยู่ใกล้พอจะได้ยินเสียงก็ตาม "เซียนเอ๋อร์... เจ้ายังไม่รู้ว่าข้างนอกนั่นมันอันตรายแค่ไหน" จ้าวหยวนเสียงแหบพร่า เขาดึงภรรยาเข้ามาใกล้ ประคองไหล่บางทั้งสองข้างด้วยความร้อนรน "ยุคสมัยนี้... การรักษาคนโดยใช้ตำรับยาโบราณที่ไม่มีใบประกอบโรคศิลป์ทางการ หรือการใช้เครื่องมือประหลาดที่ข้า... ที่เจ้ามี มันอาจนำภัยมาสู่ชีวิต สมุดเล่มนี้ ถ้าใครพบเข้า เจ้าอาจถูกกล่าวหาว่าเป็นพวกปฏิกิริยาต่อต้านการปฏิวัติ!" ฟางเซียนพินิจใบหน้าของสามีที่เต็มไปด้วยความกังวลใจอย่างลึกซึ้ง นางรู้ดีว่ายุค 70 นี้มีความอ่อนไหวทางการเมืองสูงเพียงใด การโดนป้ายสีว่าเป็นพวกงมงายหรือหมอเถื่อนอาจทำให้ชีวิตพังพินาศได้ในชั่วข้ามคืน แต่ทว่า... สำหรับอดีตศัลยแพทย์มือหนึ่งผู้ผ่านความตายมานับไม่ถ้วนอย่างนาง ความกลัวไม่ใช่สิ่งที่อยู่ในพจนานุกรม "ถ้ามัวแต่กลัวจนไม่ทำอะไร เราจะเอาเงินที่ไหนมาซื้อข้าวล่ะคะ?" ฟางเซียนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น นางดึงสมุดเล่มนั้นกลับมาถือไว้มั่น แล้วตบลงบนอกเสื้อของสามีเบาๆ "วางใจเถอะค่ะ ท่านพี่ ข้าไม่ได้สะเพร่าขนาดนั้น สมุดเล่มนี้ข้าจะเก็บไว้ในที่ที่ไม่มีใครหาเจอเด็ดขาด... อีกอย่าง วันนี้เรามีนัดสำคัญไม่ใช่หรือคะ?" จ้าวหยวนอ้าปากค้างจะท้วงต่อ แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาที่ฉายแววเด็ดเดี่ยวและมั่นใจของภรรยา คำพูดทั้งหมดก็กลืนกลับลงคอไป เขาลอบถอนหายใจยาวเหยียด ยกมือขึ้นเสยผมลวกๆ อย่างจนปัญญา "เจ้าดื้อรั้นเสมอนะ... ให้ตายเถอะ ข้าจะทำอย่างไรกับความกล้าหาญเกินตัวของเจ้าดี" "ก็แค่อุ้มชูและสนับสนุนภรรยาคนนี้ให้ดีที่สุดไงคะ" ฟางเซียนยิ้มหวานหยด ยื่นมือไปจัดปกเสื้อแจ็คเก็ตสีซีดให้สามีอย่างเอาใจ ก่อนจะหันไปจัดการกับเป้าหมายสำคัญของวันนี้ ห้องโถงด้านหน้าของบ้านปูนชั้นเดียวหลังเก่าที่จ้าวหยวนเพิ่งซ่อมแซมเสร็จ ถูกจัดแปลงโฉมใหม่ชั่วข้ามคืน โต๊ะไม้เนื้อแข็งตัวยาวถูกขัดจนสะอาดสะอ้าน บนโต๊ะวางกระเบื้องเคลือบสีขาวสำหรับวางอุปกรณ์ตรวจโรค ถัดไปเป็นชั้นไม้ไผ่ที่ฟางเซียนแอบหยิบสมุนไพรแห้งจากมิติลับออกมาจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ ทั้งโสมคนตากแห้ง, รากตังกุย, ชะเอมเทศ และดอกเก๊กฮวยป่า ส่งกลิ่นหอมจางๆ อมหวานลอยอบอวลไปทั่วห้อง นี่คือ "คลินิกรากหญ้า" แห่งแรกของหลินฟางเซียนในยุค 70! "ท่านพี่ ไปเปิดประตูร้านได้แล้วค่ะ ลูกค้าคนแรกของเราน่าจะใกล้มาถึงแล้ว" ฟางเซียนเอ่ยพลางสวมเสื้อกวาวน์สีขาวสะอาดตาที่นางดัดแปลงตัดเย็บขึ้นเอง ดูสะอาดสะอ้านและน่าเชื่อถือเป็นที่สุด จ้าวหยวนมองภรรยาในชุดประหลาดแต่สง่างามนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ทั้งระทึกขวัญและชื่นชมในเวลาเดียวกัน สุดท้ายเขาก็พยักหน้ารับ เดินไปปลดกลอนประตูไม้แล้วผลักมันเปิดกว้างรับแสงตะวันยามสาย ผ่านไปไม่ถึงเค่อ (สิบห้านาที) เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นที่หน้าประตู ป้าอู๋ แม่บ้านจากท้ายหมู่บ้านผู้มีชื่อเสียงเรื่องโรคปวดข้อเรื้อรัง เดินกะโผลกกะเผลกเข้ามา ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด มือข้างหนึ่งกุมสะโพกไว้แน่น "โอ๊ย... แม่คุณเอ๊ย ปวดเหลือเกิน เดินแทบจะไม่ไหวอยู่แล้ว!" ป้าอู๋ร้องครวญครางทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู "ได้ยินคนเขาเล่าลือกันว่า สะใภ้ตระกูลจ้าวเปิดร้านรักษาโรคแผนโบราณ ข้าเลยลองมาดู... นี่ข้าไม่ได้มาขัดจังหวะอะไรใช่ไหม?" ฟางเซียนรีบก้าวเข้าไปต้อนรับด้วยรอยยิ้มแย้มแจ่มใส ผายมือเชิญด้วยกิริยาอ่อนน้อม "เชิญนั่งก่อนเลยค่ะคุณป้า อู๋ใช่ไหมคะ? ข้ารอท่านอยู่พอดีเลยค่ะ เชิญนั่งตรงนี้ค่ะท่านพี่ ช่วยรินน้ำอุ่นใส่สมุนไพรเก๊กฮวยให้คุณป้าดื่มแก้ร้อนในหน่อยค่ะ" จ้าวหยวนพยักหน้ารับ รีบจัดการรินน้ำชาสมุนไพรส่งให้ด้วยความสุภาพ ป้าอู๋รับถ้วยชามาดื่มอย่างกระหาย ความหวานหอมละมุนของเก๊กฮวยช่วยบรรเทาความกระวนกระวายในใจลงไปได้มาก นางมองสำรวจรอบห้องที่สะอาดสะอ้าน กลิ่นอายความอับชื้นของบ้านเก่าหายไปสิ้น เหลือเพียงกลิ่นสมุนไพรจางๆ ที่ให้ความรู้สึกผ่อนคลาย "อาการปวดข้อของป้า เป็นมานานแค่ไหนแล้วคะ?" ฟางเซียนเปิดสมุดบันทึก หยิบปากกาหมึกซึมขึ้นมาเตรียมจด น้ำเสียงนุ่มนวลและแววตาที่จริงใจทำให้ป้าอู๋รู้สึกไว้วางใจอย่างประหลาด "ก็ตั้งแต่หน้าหนาวปีที่แล้วโน่นล่ะแม่คุณเอ๊ย ไปหาหมอที่อนามัยอำเภอก็ได้แต่ยาแก้ปวดเม็ดสีขาวๆ แดงๆ กินแล้วก็หายแค่ชั่วครู่พอยาหมดฤทธิ์ก็กลับมาปวดร้าวลามไปถึงกระดูกสันหลังอีก นอนก็ไม่หลับทรมานแทบตาย" ป้าอู๋ระบายความอึดอัดออกมาน้ำตาคลอเบ้า ฟางเซียนพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ อาการแบบนี้เกิดจากความชื้นสะสมในร่างกายร่วมกับภาวะข้อเสื่อมตามวัย ในยุคนี้ยาแผนปัจจุบันเข้าถึงยากและมีจำกัด การใช้ศาสตร์การแพทย์แผนจีนร่วมกับการฝังเข็มหรือนวดกดจุดจึงเป็นทางออกที่ดีที่สุด "อาการนี้รักษาให้หายขาดได้ค่ะคุณป้า แต่อาจจะต้องใช้เวลาและความสม่ำเสมอสักหน่อย" ฟางเซียนกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นใจ นางลุกขึ้นหยิบกระเป๋าเข็มเงินชุดเล็กออกมาจากลิ้นชัก "ขออนุญาตตรวจชีพจรและฝังเข็มบรรเทาอาการปวดให้ท่าน ณ ตอนนี้เลยนะคะ รับรองว่า พลานุภาพจะทำให้ท่านเดินกลับบ้านได้โดยไม่ต้องกะเผลกเลยค่ะ" ป้าอู๋มีท่าทีลังเลเล็กน้อยเมื่อเห็นเข็มเงินแวววาวในมือของหญิงสาววัยรุ่น แต่ด้วยความเจ็บปวดที่เล่นงานจนแทบทนไม่ไหว ประกอบกับแววตานิ่งสงบแต่เปี่ยมด้วยความมั่นใจของฟางเซียน นางจึงพยักหน้ายินยอม "เอาวะ! ปวดขนาดนี้แล้ว ตายเป็นตาย ลองดูก็ได้!" ฟางเซียนเริ่มลงเข็มด้วยความแม่นยำดุจจับวาง ทุกจุดชีพจรที่นางกดลงไปล้วนแม่นยำราวกับมีไม้บรรทัดวัด จ้าวหยวนยืนลุ้นอยู่ข้างๆ เหงื่อซึมตามไรผมด้วยความตื่นเต้น แม้เขาจะเชื่อมั่นในตัวภรรยา แต่การรักษาคนไข้รายแรกต่อหน้าต่อตาก็ยังทำให้หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ผ่านไปเพียงสิบนาที ฟางเซียนค่อยๆ ใช้นิ้วเรียวบรรจงดึงเข็มออกทีละเล่ม ป้าอู๋ที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงชั่วคราวถึงกับส่งเสียงครางฮือด้วยความรู้สึกเบาสบายอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน "เอ๊ะ...?" ป้าอู๋ลืมตาโพรง นางค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นนั่งอย่างระมัดระวัง แล้วก้าวลงจากเตียงลองเดินย่ำพื้นดู อาการปวดแปล๊บที่สะโพกหายไปราวกับปาฏิหาริย์ ความตึงเครียดของกล้ามเนื้อคลายตัวลงจนรู้สึกโล่งเบาไปทั้งร่าง "โอ้โฮ! แม่เจ้า! มัน... มันหายปวดจริงๆ ด้วย! ข้าเดินได้คล่องแล้ว!" ป้าอู๋ตื่นเต้นจนน้ำตาไหลพรู คว้ามือฟางเซียนมากุมไว้แน่น เขย่าด้วยความซาบซึ้งใจ "หมอหลิน! หลานเป็นหมอเทวดาหรือนี่! ข้าไม่เคยรู้สึกสบายตัวขนาดนี้มาเป็นปีแล้ว!" ข่าวลือเรื่อง "หมอเทวดาคนใหม่แห่งหมู่บ้าน" แพร่สะพัดออกไปราวกับไฟลามทุ่ง ภายในเวลาไม่ถึงสามวัน หน้าบ้านของตระกูลจ้าวก็เนืองแน่นไปด้วยชาวบ้านที่พากันมาต่อคิวรอรับการรักษาจนแทบไม่มีที่เดิน เงินสดและคูปองอาหารเล็กๆ น้อยๆ ที่ชาวบ้านนำมาจ่ายเป็นค่ารักษากองสุมอยู่บนโต๊ะจนจ้าวหยวนแทบจะหุบยิ้มไม่ได้ ทว่า ความสำเร็จย่อมดึงดูดสายตาริษยา... ในเย็นวันที่ห้า ขณะที่ฟางเซียนกำลังจัดเตรียมสมุนไพรล็อตสุดท้ายใส่ตู้ เสียงทุบประตูดังโครมครามพร้อมกับเสียงตะโกนโหววกเหวกโวยวายด้วยความเกรี้ยวกราดก็ดังขึ้นจากด้านนอก "เปิดประตูนะเว้ย! หลินฟางเซียน! ออกมาให้หมดเรื่องเดี๋ยวนี้!" จ้าวหยวนขมวดคิ้วมุ่น ผุดลุกขึ้นยืนทันที นัยน์ตาดำขลับฉายแววเย็นเยียบ เขาหันไปมองภรรยาที่ยังคงมีสีหน้าสงบนิ่งราวกับคาดการณ์ไว้อยู่แล้ว ประตูไม้ถูกถีบเปิดผางเข้าอย่างแรง ร่างท้วมหนาของหัวหน้าหมู่บ้านเฉินเดินนำหน้าเข้ามา พร้อมด้วยชายฉกรรจ์อีกสามคนในชุดเจ้าหน้าที่ตรวจสอบตลาดมืด ใบหน้าของเฉินหยางบิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยสะใจ "หลินฟางเซียน! เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงเปิดคลินิกเถื่อนรักษาคนไข้โดยไม่ได้รับอนุญาต แถมยังค้าขายสมุนไพรผิดกฎหมาย!" เฉินหยางชี้หน้าตะคอกเสียงดังลั่นบ้าน "วันนี้แหละ... ข้าจะพาเจ้าไปส่งสถานีตำรวจฐานทำลายล้างระเบียบสังคมนิยม!" ฟางเซียนค่อยๆ วางตลับสมุนไพรในมือลงอย่างช้าๆ นางเงยหน้าขึ้นสบตาชายวัยกลางคนผู้สร้างความเดือดร้อนไม่เว้นแต่ละวัน มุมปากแย้มยิ้มเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยความอันตรายอย่างยิ่งยวด "ตำรวจงั้นหรือคะ...?" ฟางเซียนเอ่ยเสียงหวานหยด ทว่ากลับทำให้อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างฉับพลัน "เกรงว่าคนที่ควรจะถูกสอบสวน... น่าจะเป็นพวกท่านที่กำลังรีดไถชาวบ้านต่างหากล่ะคะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ "อวี้ซินหมอยายุค 70" เสมมานะคะ