ความลับของสามี

กลิ่นหอมกรุ่นของพริกไทยเสฉวนและเครื่องเทศตุ๋นที่โชยมาจากหม้อดินเผาบนเตาถ่านแทบจะกลบกลิ่นอับชื้นของบ้านไม้เก่าๆ ในคอมมูนหมู่บ้านหงซิงจนหมดสิ้น หลินฟางเซียนใช้ทัพพีไม้คนน้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นรากบัวในหม้ออย่างเบามือ ไอความร้อนสีขาวขุ่นพวยพุ่งขึ้นกระทบกับใบหน้านวลเนียนที่ตอนนี้มีรอยเขม่าจางๆ แต้มอยู่ แต่นั่นไม่ได้ทำให้ความโดดเด่นของแพทย์หญิงสาวจากโลกอนาคตลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย มือเรียวบางที่เคยจับมีดผ่าตัดอันประณีต บัดนี้กำลังตักซุปตุ๋นยาจีนบำรุงกำลังชามโตใส่ถ้วยกระเบื้องเคลือบสีหม่น เพื่อเตรียมไว้ให้สามีหนุ่มผู้ขยันขันแข็งที่เพิ่งกลับจากการแบกไม้ซุงบนภูเขา แต่วันนี้... สายตาคมกริบของฟางเซียนกลับสะดุดเข้ากับบางสิ่ง บนโต๊ะไม้ตัวเก่ามุมห้อง มีเสื้อแจ็กเก็ตสีเขียวขี้ม้าตัวเก่าของจ้าวหยวนพาดอยู่ ปกติแล้วก่อนที่เธอจะนำมันไปซัก เธอมักจะตรวจกระเป๋าเสื้อกางเกงเสมอเพื่อป้องกันไม่ให้มีเศษตั๋วอาหารหรือเงินติดอยู่ แต่วันนี้ปลายนิ้วเรียวกลับสัมผัสได้ถึงความหนาที่ผิดปกติของซับในเสื้อด้านใน ซอกตะเข็บที่ถูกเย็บปิดตายอย่างแน่นหนาด้วยด้ายสีเข้มเกือบกลืนไปกับเนื้อผ้า หากไม่ใช่เพราะความคุ้นเคยกับงานเย็บปักถักร้อยและประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของแพทย์ เธอก็คงมองข้ามมันไปอย่างแน่นอน ฟางเซียนหรี่ตาลงเล็กน้อย หัวใจเต้นระรัวขึ้นมาอย่างประหลาด ความอยากรู้อยากเห็นผสานกับสัญชาตญาณระแวดระวังถูกปลุกเร้า เธอใช้กรรไกรตัดด้ายตัวเล็กในตะกร้าเย็บผ้าเลาะตะเข็บนั้นออกอย่างเงเชียบเชเชียบและรวดเร็ว สิ่งหลุดร่วงออกมาจากรอยแยกนั้นไม่ใช่เศษกระดาษธรรมดา... แต่เป็นสมุดบันทึกปกหนังสีดำเข้มที่เก่าจนมุมปกเริ่มลอก และกระดาษด้านในเปลี่ยนเป็นสีเหลืองกรอบ "นี่มัน...อะไรกัน?" ฟางเซียนพึมพำกับตัวเองเบาๆ เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าประตูกระท่อม จ้าวหยวนก้าวเข้ามาในบ้านด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและรอยยิ้มอบอุ่น ดวงตาคมเข้มทอประกายอ่อนโยนทันทีที่มองเห็นร่างบางของภรรยา เขาถอดหมวกขนสัตว์ออกแล้ววางไว้บนชั้นไม้ "ฟางเซียน วันนี้พี่ได้ค่าแรงเพิ่มมาอีกยี่ห้อบวกกับแป้งข้าวโพดอีกสองชั่ง ครอบครัวเราจะได้มีกินมีใช้อย่างสบายใจขึ้นอีกนิดแล้วนะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ ขณะเดินตรงเข้ามาหาเธอหมายจะสวมกอดตามวิสัยของสามีผู้คลั่งรัก ทว่า... ร่างบางกลับถอยหลังไปหนึ่งก้าว สีหน้าของหลินเซียนในยามนี้ไม่ได้มีรอยยิ้มหวานเชื่อมเช่นทุกวัน ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองตรงมาที่เขา พร้อมกับสมุดบันทึกสีดำเล่มเก่าที่อยู่ในมือเรียว รอยยิ้มบนใบหน้าของจ้าวหยวนแข็งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาคมกวาดมองไปที่สมุดในมือภรรยา สีหน้าเปลี่ยนจากความเหนื่อยล้าเป็นความตื่นตระหนกและหวาดหวั่นอย่างปิดไม่มิด บรรยากาศภายในห้องครัวที่เมื่อครู่ยังอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของซุปรากบัว กลับเย็นเยียบลงจนน่าประหลาด "ฟางเซียน... นั่นมัน..." เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด "คุณบอกฉันมาสิคะ... จ้าวหยวน" ฟางเซียนสูดลมหายใจเข้าลึก น้ำเสียงของเธอนิ่งสนทนาแต่ทว่าเฉียบขาดจนคนฟังต้องสะท้าน "ผู้ชายธรรมดาที่โตมาในหมู่บ้านหงซิง เหตุใดจึงมีบันทึกการเคลื่อนHไหวของหน่วยรบพิเศษ และตราประทับลับของกองทัพภาคเหนือซ่อนอยู่ข้างในนี้?" จ้าวหยวนก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว ราวกับความลับที่พยายามฝังกลบมาตลอดชีวิตกำลังถูกขุดคุ้ยขึ้นมาเผชิญหน้ากับแสงสว่าง และที่สำคัญที่สุด... มันอยู่ต่อหน้าผู้หญิงที่เขารักและไม่อยากให้เธอต้องเข้ามาพัวพันกับอันตรายถึงชีวิตมากที่สุด ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดกำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูกระท่อมด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงและกระชั้นชิด ขัดจังหวะการเผชิญหน้าระหว่างสามีภรรยาลงทันที! "จ้าวหยวน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ทางการจากอำเภอมาตรวจสอบทะเบียนบ้านและคนแปลกหน้าในหมู่บ้าน มีคำสั่งด่วนจากเบื้องบน!" เสียงตะโกนห้าวของหัวหน้าคอมมูนดังลั่นมาจากนอกประตูปะปนกับเสียงฝีเท้าของคนหลายคน จ้าวหยวนหน้าถอดสีในพริบตา เขารีบก้าวเข้ามาคว้าข้อมือของฟางเซียนไว้แน่น แว่นตาสั่นระริกด้วยความร้อนรน "ซ่อนสมุดเล่มนั้นไว้! เร็วเข้า!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับอวี้ซินหมอยายุค 70 ในตอนนี้นะคะ