ปราบคนพาลในหมู่บ้าน

"เงียบเสียงก่อน!" หลินฟางเซียนยกมือขึ้นเป็นเชิงห้าม ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยท่ามกลางความมืดสลัวภายในห้องครัว จมูกเรียวสวยฟุดฟิดดมกลิ่นอายแปลกปลอมที่ลอยมาตามลม ไม่ใช่กลิ่นสาบเสือหรือกลิ่นดินหลังฝนตกอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันคือกลิ่นอับชื้นของรองเท้าผ้าดิบเปียกโชกและกลิ่นเหล้าขาวราคาถูกที่มักลอยมาจากพวกอันธพาลประจำหมู่บ้าน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงย่ำย่างเข้ามาใกล้ประตูหลังบ้าน เสียงไม้กระดานเก่าๆ ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดฟ้องความพยายามในการย่องเบาที่ล้มเหลวไม่เป็นท่า จ้าวหยวนที่เพิ่งได้ยินเสียงฝีเท้าม้าปริศนาจากปากทางหมู่บ้านเมื่อครู่ ชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในทันที ร่างสูงใหญ่ขยับตัวบังภรรยาไว้ด้านหลังตามสัญชาตญาณ มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน แต่ทว่า... หลินฟางเซียนกลับเป็นฝ่ายแตะลงบนแขนแกร่งนั้นเบาๆ พร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก "พี่หยวน... ดูเหมือนบ้านของเราจะมี 'แขกไม่ได้รับเชิญ' มาแวะเวียนยามวิกาลเสียแล้วนะคะ" น้ำเสียงของนางราบเรียบ ทว่าแฝงประกายความสนุกสนานราวกับแมวหยอกหนู แกร๊ก... เสียงกลอนประตูไม้ถูกดันอย่างระมัดระวัง ตามด้วยเงาร่างทึบสามร่างที่เบียดเสียดกันลอดเข้ามาในความมืด พวกมันคือ 'เฉินกุ้ย' กับสมุนมือเติบอีกสองคนที่ขึ้นชื่อเรื่องการลักเล็กขโมยน้อยและคอยรีดไถชาวบ้านในคอมมูนช่วงนี้ เฉินกุ้ยกวาดสายตามองฝ่าความมืด พลางกระซิบเสียงต่ำกับพรรคพวก "เฮ้ย... ข้าได้กลิ่นหอมๆ ของเนื้อตุ๋นลอยออกมาจากเตาเมื่อหัวค่ำแน่ๆ วันนี้สะใภ้บ้านรองจ้าวคงทำอาหารดีกินกันลับหลังพวกเรา ค้นให้ทั่ว เอาหม้อและแป้งสาลีไปให้หมด!" สิ้นคำสั่ง ชายฉกรรจ์ร่างหนาก็ก้าวพรวดพราดเข้ามาหมายจะรื้อค้นห้องครัว ทว่า... พวกมันกลับไม่คาดคิดเลยว่า เหยื่อที่คิดว่าเป็นเพียงสองสามีภรรยาชาวไร่อ่อนแอ จะรอต้อนรับพวกมันด้วย 'ของขวัญ' ชิ้นพิเศษ หลินฟางเซียนขยับกายอย่างรวดเร็วดุจสายลม นางหยิบขวดกระเบื้องเคลือบขนาดเล็กออกจากมิติลับในพริบตา ด้านในบรรจุผงสมุนไพรสกัดเข้มข้นที่ออกฤทธิ์ทำให้กล้ามเนื้อคลายตัวชั่วคราวและแสบร้อนราวกับโดนพริกไทยพันชั่งพันเม็ดละเลงใส่ดวงตา "อุ๊บ!" เฉินกุ้ยที่เดินนำหน้าสุดยังไม่ทันอ้าปากโวยวาย หลินฟางเซียนก็ดีดผงสมุนไพรเข้าใส่ใบหน้าของมันเต็มๆ ตามด้วยการก้าวประชิดตัว ใช้สันมือกระแทกเข้าที่จุดประสาทใต้ซอกคออย่างแม่นยำด้วยทักษะวิชาแพทย์แผนจีนผสมผสานศิลปะการป้องกันตัวขั้นสูง *ตุบ!* เฉินกุ้ยทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นทันที ดวงตาเบิกโพ้างתุกลงด้วยความแสบร้อนและชาหนึบจนขยับไม่ได้ ส่งเสียงร้องครางอืออึงในลำคอราวกับหมูป่าติดจั่น สมุนอีกสองคนเห็นท่าไม่ดี ชักมีดสั้นเล่มเล็กออกมาหมายจะพุ่งเข้าใส่จ้าวหยวน ทว่าสามีหนุ่มผู้ซื่อสัตย์และแข็งแกร่งหาได้ตื่นกลัวไม่ จ้าวหยวนพุ่งตัวเข้าประชิดด้วยความเร็วสูง ใช้ทักษะการต่อสู้ที่เคยฝึกฝนมาอย่างโชกโชน บิดข้อมือของคนร้ายจนมีดหลุดร่วง ตามด้วยการเตะตัดขาจนอีกฝ่ายล้มฟาดพื้นห้องครัวเสียงดังสนั่นหวั่นไหว "พวกแกกล้าดียังไงถึงบุกรุกเข้ามาในบ้านคนอื่นยามวิกาล!" จ้าวหยวนคำรามเสียงต่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว แววตาคมกริบทอประกายดุร้ายจนสมุนตัวสั่นงันท่ามกลางความมืด "อะ... ไรกันวะ! นังนี่มันปีศาจชัดๆ!" สมุนคนสุดท้ายหน้าซีดเผือด เมื่อเห็นหลินฟางเซียนเดินเข้าไปใกล้พร้อมกับเข็มเงินยาววาววับในมือ แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันสาดสะท้อนใบหน้าสะสวยที่เวลานี้ประดับด้วยรอยยิ้มพิฆาต นางดูน่ากลัวยิ่งกว่าภูตผีในตำนานเสียอีก "ปีศาจอะไรกันคะ พูดจาไม่น่ารักเลยนะพวกคุณพี่" หลินฟางเซียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะปักเข็มเงินลงบนจุดฝังเข็มที่ขาของคนร้ายอย่างแม่นยำ "นี่คือบทลงโทษสำหรับคนมือยาวสอกยาว หากไม่อยากให้ขาข้างนี้พิการเดินไม่ได้ไปตลอดชีวิต ก็จงคายความจริงมาซะดีๆ ว่าใครส่งพวกแกมา?" ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาจากจุดที่ถูกฝังเข็ม จนคนร้ายกรีดร้องลั่นบ้านด้วยความทรมาน "อ๊ากกก! ข้าเจ็บ! ข้าพูดแล้วๆ! เป็นป้าสะใภ้ใหญ่ตระกูลเฉินต่างหาก นางบอกว่าพวกเจ้าซ่อนแป้งสาลีขาวและเงินเก็บไว้ นางจ้างให้พวกเรามาขโมยของและพังบ้านพวกเจ้า!" หลินฟางเซียนหรี่ตาลงเล็กน้อย ตระกูลเฉินอีกแล้วสินะ ดูท่าว่าคนพวกนี้คงยังไม่เข็ดหลาบจากคราวก่อน ถึงได้กล้าส่งโจรมาปล้นบ้านนางกลางดึกเช่นนี้ ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดและพวกโจรนอนร้องครวญครางอยู่บนพื้นนั้นเอง เสียงฝีเท้าม้าที่ควบตะบึงมาหยุดลงที่หน้าประตูบ้านก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน แรงสั่นสะเทือนจากฝีเท้าและเสียงฝูงชนจำนวนมากทำให้ทั้งบ้านเงียบกริบลงในทันที *ก๊อกๆๆ!* เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหว ตามด้วยเสียงตะโกนด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจและร้อนรนของผู้ใหญ่บ้านที่ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความมืด "จ้าวหยวน! ฟางเซียน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! มีคนจากกองบัญชาการทหารมณฑลเหนือเดินทางมาถึงหน้าหมู่บ้านแล้ว พวกเขาบอกว่า... ตามหา 'ทายาทตระกูลนายพล' ที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน และเบาะแสทั้งหมดพุ่งตรงมาที่บ้านของพวกเจ้า!" สิ้นเสียงประโยคนั้น สีหน้าของจ้าวหยวนก็เปลี่ยนสีไปในทันที แววตาที่เคยนิ่งสงบกลับไหววูบด้วยความตกตะลึงระคนหวาดหวั่น ขณะที่หลินฟางเซียนหันขวับมามองสามีด้วยหัวใจที่เต้นรัวระทึก... เบื้องหลังความซื่อสัตย์ของสามีหนุ่มชาวไร่คนนี้ ซ่อนความลับอะไรเอาไว้กันแน่? ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนอวี้ซินหมอยายุค 70 มาจนถึงตอนนี้นะคะ