มรสุมจากญาติผู้หิวโหย

"ถ้าพวกท่านยังกล้าก้าวเท้าเข้ามาในเขตบ้านของฉันอีกแค่ก้าวเดียว อย่าหาว่าฉันคนนี้ไม่เตือนก็แล้วกัน!" น้ำเสียงเยียบเย็นแต่ทรงพลังของหลินฟางเซียนดังแทรกเสียงหอบหายใจของชายชราที่นอนหมดสติอยู่แทบเท้า ประกายสีเขียวมรกตจากหีบไม้สักที่แง้มเปิดออกยังคงทอแสงวับแวมท่ามกลางความมืดมัวยามค่ำคืน ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับคุกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตึงเครียดที่พุ่งสูงถึงขีดสุด จ้าวหยวนขยับตัวเข้ามาบังภรรยาไว้เบื้องหน้าโดยสัญชาตญาณ แม้ใบหน้าคมคายจะฉายแววสับสนกับเหตุการณ์ตรงหน้า แต่ดวงตาสีดำสนิทกลับแข็งกร้าวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ยามเมื่อเงาร่างของคนกลุ่มหนึ่งเริ่มเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้รั้วไม้ไผ่ทีละน้อย เสียงฝีเท้าหนักหน่วงพร้อมกับเสียงเอะอะโวยวายที่คุ้นเคยดังแว่วมาแต่ไกล ทำให้ฟางเซียนหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างรวดเร็วจนแทบสังเกตไม่เห็น "โอ้โห ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ลมชนิดไหนกันนะที่พัดพา 'ญาติผู้พี่' และ 'คุณอา' ผู้แสนประเสริฐของตระกูลจ้าว ให้เกียรติมาเยือนเรือนหลังเล็กๆ ของพวกเราถึงที่นี่ได้?" ฟางเซียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงใสกระจ่างแต่เชือดเฉือน นางก้าวเท้าพ้นจากแผงอกกว้างของสามี ออกมาเผชิญหน้ากับผู้มาเยือนอย่างไม่เกรงกลัว มือเรียวบางปัดเศษฝุ่นตามชายเสื้อเบาๆ ท่าทีสงบเยือกเย็นตัดกับความตื่นตระหนกของอีกฝ่ายอย่างสิ้นเชิง กลุ่มคนที่ก้าวเข้ามาใหม่นำโดยจ้าวเฉียง ผู้มีศักดิ์เป็นอาแท้ๆ ของจ้าวหยวน ใบหน้าอ้วนท้วมที่เต็มไปด้วยรอยย่นยามนี้บิดเบี้ยวด้วยความโลภและเหนื่อยหอบ ด้านหลังของเขาคือจ้าวไห่ ลูกพี่ลูกน้องตัวแสบที่มักจะหาเรื่องมาตักตวงผลประโยชน์จากครอบครัวจ้าวหยวนอยู่เป็นประจำ และที่สร้างความประหลาดใจให้ฟางเซียนมากที่สุดคือ หญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วมแต่งกายด้วยเสื้อผ้าเนื้อดีกว่าชาวบ้านทั่วไป—สะใภ้ใหญ่บ้านรองผู้ขึ้นชื่อเรื่องความหน้าหนา "ฟางเซียน นังเด็กปากดี! นี่พวกเราอุตส่าห์ดั้นด้นเดินทางมาเยี่ยมเยียนด้วยความห่วงใย เจ้าทำกิริยาต้อนรับผู้หลักผู้ใหญ่เช่นนี้ได้อย่างไร!" จ้าวเฉียงตวาดลั่น พยายามใช้ศักดิ์ศรีความเป็นอาขู่กดดัน ทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็นหีบไม้สักและประกายมรกตที่พื้นเข้าอย่างจัง นัยน์ตาคู่เล็กหรี่ลงด้วยความโลภจนแทบเป็นเส้นตรง "ห่วงใย?" ฟางเซียนหัวנסเสียงใสในลำคอ "คำว่าห่วงใยของพวกท่าน คงหมายถึงการส่งเสียงเอะอะโวยวายยามวิกาลเพื่อมาปล้นชิงหรือแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของทรัพย์สินของคนอื่นกระมัง? จำได้ว่าพวกเราเคยตกลงกันอย่างชัดเจนแล้วไม่ใช่หรือว่า บ้านตระกูลจ้าวสายหลักได้ตัดขาด... อ้อ ตัดความสัมพันธ์เรื่องเงินทองกับพวกเราไปนานแล้วนี่นา" คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้หน้าของจ้าวเฉียงกระตุกวูบ จ้าวไห่ลูกชายตัวดีทนไม่ได้ รีบก้าวออกมายื่นมือชี้หน้าฟางเซียนทันที "นังสะใภ้สาม เจ้าอย่ามาทำปากเก่งนะ! ของในหีบนั่น... นายท่านผู้ชราคนนั้นเป็นคนของตระกูลใหญ่ในเมืองหลวง เขาเดินทางมาตามหา 'สายเลือดที่แท้จริง' ต่างหากเล่า!" จ้าวไห่แค่นเสียงหัวเราะอย่างลำพองใจ "แล้วสายเลือดที่แท้จริงของตระกูลผู้ดีมีเงินทองกองเท่าภูเขานั้น ก็คือ... อาเล็กจ้าวหยวนต่างหากล่ะ!" ความเงียบงันเข้าปกคลุมบริเวณชานบ้านชั่วขณะ จ้าวหยวนชะงักไปเล็กน้อย คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแน่น ดวงตาคมกวาดมองหน้าญาติผู้พี่ด้วยความเคลือบแคลงสงสัย ชาติกำเนิดที่เป็นปริศนาของตนเองคือสิ่งที่เขาไม่เคยใส่ใจมาตลอดหลายปี แต่การที่คนเหล่านี้โผล่มาพร้อมกับความพยายามจะเคลมสิทธิ์ในสมบัติล้ำค่า ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน ฟางเซียนลอบสังเกตปฏิกิริยาของสามี นางรู้ดีว่าในนิยายต้นฉบับ สามีของนางไม่ใช่คนธรรมดา แต่มีปมเบื้องหลังที่ยิ่งใหญ่และอันตรายเกินกว่าจะคาดคิด การที่จ้าวเฉียงและพวกโผล่มาในตอนนี้ ย่อมหมายความว่าพวกมันได้กลิ่นผลประโยชน์ชิ้นโต และต้องการใช้ความสัมพันธ์ทางเครือญาติมาสูบเลือดสูบเนื้อจ้าวหยวนอีกครั้ง! "สายเลือดแท้ๆ อย่างนั้นหรือ?" ฟางเซียนก้าวเข้าไปใกล้ร่างของชายชราที่ยังคงหมดสติอยู่ นางย่อตัวลง ใช้ปลายนิ้วแตะชีพจรที่ข้อมือของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว พร้อมกับแอบส่งกระแสพลังงานจากมิติลับเข้าไปตรวจสอบสภาพร่างกาย "น่าขันสิ้นดี ตอนที่จ้าวหยวนป่วยปางตาย ไม่มีข้าวกินจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด พวกท่านที่เป็นญาติสายเลือดเดียวกันเคยโผล่หัวมาดูสักครั้งไหม? ตอนที่พวกเราถูกขับไล่ออกมาอยู่กระท่อมปลายนา พวกท่านยังเคยเหยียบย่ำซ้ำเติมด้วยซ้ำ! พอตอนนี้มีคนเอาสมบัติมาส่งให้ถึงที่ ถึงได้จำความสัมพันธ์ลวงโลกนี่ขึ้นมาได้หรือคะ?" "เจ้า... นังสารเลว!" สะใภ้ใหญ่บ้านรองทนฟังต่อไปไม่ไหว นางกรีดเสียงแหลมสูงพุ่งเข้ามาหมายจะคว้าตัวฟางเซียนมาระบายอารมณ์ "สามีตายจากไปจนกลายเป็นแม่ม่ายอัปลักษณ์ ยังมีหน้ามาทำตัวกร่างใส่พวกเราอีกรึ! หลีกไปนะ! สมบัติพวกนี้ต้องให้ตระกูลจ้าวเป็นคนจัดการ!" *หมับ!* ทว่ายังไม่ทันที่ปลายนิ้วของสะใภ้ใหญ่จะเฉียดชายเสื้อของฟางเซียน มือหนาปานคีบเหล็กของจ้าวหยวนก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของนางอย่างแรง แรงบีบที่มหาศาลทำให้หญิงวัยกลางคนร้องโหยหวนออกมาทันที ใบหน้าที่เคยหยิ่งผยองบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด "อย่าแตะต้องภรรยาของข้า" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมาเต็มไปด้วยไอสังหารและแรงกดดันที่น่ากลัว จ้าวหยวนในยามนี้ไม่ได้ดูเหมือนชาวนาซื่อ ים ทั่วไปอีกต่อไป รังสีความน่าเกรงขามบางอย่างที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความอดทนมานานแรมปี บัดนี้กำลังแผ่ซ่านออกมาจนทำให้จ้าวเฉียงและจ้าวไห่ถึงกับถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว ฟางเซียนลุกขึ้นยืนปัดมือเบาๆ นางมองหน้าญาติผู้หิวโหยเหล่านี้ด้วยแววตาสมเพชเวทนา ก่อนจะก้มลงหยิบหีบไม้สักขึ้นมาถือไว้เองอย่างถือวิสาสะ "จะ... เจ้าจะทำอะไร! เอาหีบนั่นคืนมานะ!" จ้าวไห่ตะโกนเสียงสั่น "ของสิ่งนี้ตกลงที่หน้าบ้านของข้า และชายชราผู้นี้ก็กำลังจะตายด้วยพิษร้ายแรง หากไม่ใช่เพราะข้ามีฝีมือทางการแพทย์ช่วยยื้อชีวิตเอาไว้ป่านนี้คงกลายเป็นผีเฝ้าเรือนไปแล้ว" ฟางเซียนยิ้มหวานหยาดเยิ้ม แต่นัยน์ตากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็ง "ถ้าอยากได้สมบัติในนี้ กลับไปคิดบัญชีกันเองเสียก่อนดีกว่า... ว่าแต่ อาเฉียง สะใภ้ใหญ่... พวกท่านแน่ใจแล้วหรือว่า 'สายเลือดที่แท้จริง' ที่ท่านตามหา จะยอมรับคนหน้าเงินอย่างพวกท่านกลับเข้าตระกูล?" สิ้นคำพูดของฟางเซียน จู่ๆ เปลือกตาของชายชราที่นอนหมดสติอยู่ก็ขยับไหวเบาๆ ก่อนที่เขาจะสำลักเสียงไอโขลกออกมาพร้อมกับเลือดสีดำคล้ำที่พุ่งทะลักลงบนพื้นหญ้า! ทุกคนต่างหน้าถอดสีถอยร่นไปคนละทิศละทาง ทว่าในวินาทีที่ชายชราลืมตาขึ้นและกวาดสายตามองไปรอบๆ จนมาหยุดนิ่งที่ใบหน้าของจ้าวหยวน ดวงตาฝ้าฟางกลับเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนยินดีปรีดาอย่างสุดซึ้ง "คุณ... คุณชายใหญ่... ในที่สุด... ในที่สุดข้าก็หาท่านพบ..." ชายชราเอ่ยเสียงสั่นเครือ พยายามจะยันกายลุกขึ้นคำนับ ทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างของจ้าวเฉียงและจ้าวไห่ที่ยืนทำหน้าเลิกลั่กอยู่ด้านหลัง ใบเหี่ยวย่นพลันแปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมขึ้นมาทันที "ไอ้พวกสุนัขรับใช้ชั้นต่ำพวกนี้... กล้าดียังไงถึงบัง100อาจมาแย่งชิงตัวคุณชาย...!" [ขอบคุณที่ติดตามอ่าน "อวี้ซินหมอยายุค 70" และร่วมเดินทางไปกับความตื่นเต้นในทุกๆ ตอนนะคะ!]