รอยร้าวในความสัมพันธ์

คีรินกำลังใช้ปลายคีบสเตนเลสสตีลขนาดจิ๋วคีบจักรกลฟันเฟืองชิ้นเล็กเท่าเม็ดทรายเข้าสู่ร่องลึกของกลไกนาฬิกาพกโบราณสัญชาติสวิส แต่ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ความซับซ้อนของชิ้นส่วนเหล่านั้น… มันอยู่ที่สายตาคมกริบราวกับเรดارของรินรดาที่จ้องมองอยู่เหนือไหล่ของเขาต่างหาก "ถ้ามือสั่นขนาดนั้น เปลี่ยนมาถือตะเกียบคีบถั่วลิสงในครัวไม่ดีกว่าหรือคะ คุณอดีตสารวัตรผู้เกรียงไกร" น้ำเสียงหวานใสแต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นเหนือศีรษะ รินรดาโน้มตัวลงมาใกล้เสียจนกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกมะลิจาง ๆ ลอยแตะจมูกคีริน ปลุกสัญชาตญาณดิบในตัวชายหนุ่มให้ตื่นตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามบังคับมือไม่ให้สั่นไหวไปมากกว่าเดิม "ถ้าคุณยังยืนหายใจรดต้นคอผมอยู่แบบนี้... เฟืองชิ้นนี้คงไม่ได้ใส่เข้าไปในตัวเรือนนาฬิกาหรอกค่ะ แต่มันคงฝังอยู่กลางหน้าผากผมเพราะสมาธิหลุดเสียก่อน" คีรินสวนกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ปากปฏิเสธแต่หัวใจกลับเต้นรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก "อุ๊ย! กลัวแล้วค่ะ กลัวว่าคนเก่งจะทำของมีค่าของลูกค้าพังคามือเสียมากกว่า" รินรดายิ้มเยาะที่มุมปาก ดวงตากลมโตเป็นประกายซุกซนอย่างคนที่ถือไพ่เหนือกว่า เธอจงใจขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนไหล่บางแนบชิดกับอกแกร่งของชายหนุ่ม "ไหนคะ โชว์ฝีมือให้ดูหน่อยสิว่า คนที่ความจำเสื่อมแต่ปากเก่งระดับปรมาจารย์คนนี้ จะซ่อมนาฬิกากลไกซับซ้อนนี้รอด หรือจะทำให้มันกลายเป็นแค่เศษเหล็กไร้ราคา" ความใกล้ชิดที่มากเกินความจำเป็นทำให้บรรยากาศในห้องทำงานเล็ก ๆ อบอวลไปด้วยเคมีอันร้อนรุ่ม คีรินหยุดมือ ชำเลืองมองหญิงสาวที่ยืนกอดอกยิ้มเยาะอยู่ข้างกาย ดวงตาคมเข้มฉายแววดุร้ายขึ้นมาวบหนึ่ง—ไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นความปรารถนาอันลึกซึ้งที่เขาต้องพยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดกำลัง "อย่าท้าทายผม รินรดา..." คีรินกระซิบเสียงพร่า ใบหน้าคมคายหันไปประชิดจนปลายจมูกเกือบจะชนกับแก้มเนียนใสของอีกฝ่าย "คุณก็รู้ว่าผมไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมแพ้อะไรพรรค์นี้ง่าย ๆ... โดยเฉพาะเรื่องเอาชนะคนปากแข็งอย่างคุณ" รินรดาชะงักไปเล็กน้อย หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบไหวกับสายตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งเกินกว่าจะรับมือ เธอกระแอมเบา ๆ เพื่อกลบเกลื่อนความปั่นป่วนในอก ถอยหลังห่างออกมาหนึ่งก้าวอย่างเสียไม่ได้ แต่ยังไม่วายเชิดหน้าขึ้นเถียง "มั่นหน้าเสียจริงนะคะ ระวังเถอะค่ะ ความมั่นใจเกินร้อยเนี่ยแหละที่จะทำให้คุณหน้าแตกไม่เป็นท่า" "ถ้าหน้าแตก... ผมก็จะแตกต่อหน้าคุณคนนี้นี่แหละค่ะ" คีรินตอบกลับทันควัน นัยน์ตาพราวระยับด้วยประกายความคลั่งรักที่ซ่อนไม่มิด แม้ปากจะบอกว่าไม่อะไร แต่การกระทำและสายตาของเขามันฟ้องเสียจนรินรดาต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่เกือบจะหลุดออกมา บรรยากาศตึงเครียดแต่เจือด้วยความหวานล้ำกำลังดำเนินไปอย่างสูสี ทว่าความเงียบสงบในเซฟเฮาส์ลับก็ต้องถูกทำลายลงอย่างกะทันหัน เมื่อเสียงฝีเท้าหนัก ๆ หลายคู่ดังขึ้นที่หน้าประตูร้าน ตามด้วยเสียงเคาะประตูสามครั้งรุนแรงและไร้ซึ่งมารยาท ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! รินรดาหุบยิ้มทันที สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในเสี้ยววินาที คีรินเองก็วางเครื่องมือในมือลงอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกวาดมองไปรอบห้องเพื่อประเมินสถานการณ์ ความสนุกสนานเมื่อครู่อันตรธานหายไป เหลือเพียงความตื่นตัวระดับสูงสุด "ใครกัน..." รินรดาพึมพำเสียงเบา ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้ขยับตัว เสียงบานพับประตูก็ถูกถีบกระเด็นเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ร่างหนาของชายชุดดำสามคนก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้อง พร้อมกับชายวัยกลางคนสวมสูทสั่งตัดพิเศษที่ก้าวตามเข้ามาด้วยรอยยิ้มเยียบเย็น ธันวาปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับแววตาดุร้ายที่กวาดมองสำรวจทั่วห้องซ่อมนาฬิกา ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของคีริน "เจอตัวจนได้นะ... อดีตสารวัตรคีริน หลบซ่อนอยู่ในรังหนูสกปรก ๆ แบบนี้เองสินะ ถึงว่าล่ะ ถึงได้ตามตัวยากเย็นนัก" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน พลางหยิบนาฬิกาพกบนโต๊ะขึ้นมาพิจารณาเล่นราวกับมันเป็นของไร้ค่า คีรินก้าวมาบังร่างของรินรดาไว้โดยสัญชาตญาณ นัยน์ตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังผู้มาเยือนอย่างไม่เกรงกลัว แม้ความทรงจำส่วนใหญ่จะยังเลือนราง แต่สัญชาตญาณนักล่าในตัวบอกเขาชัดเจนว่า... ชายคนนี้คืออันตรายที่ต้องกำจัดทิ้งเสีย "แกเข้ามาเหยียบผิดที่แล้วล่ะ ธันวา" คีรินเอ่ยเสียงเย็นเยียบ บรรยากาศรอบตัวกดดันจนลูกน้องของธันวาต้องชะงักไป ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปในความลับและเคมีอันร้อนระอุนี้กับเหมยฮวาแรกแย้มนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ