ปากบอกไม่ชอบ แต่ใจเต้นผิดจังหวะ

กลิ่นไอน้ำมันจักรระเหยผสมกับกลิ่นชาอุ่นๆ ลอยวนอยู่ในห้องทำงานใต้หลังคาที่แคบและอบอุ่น ปลายนิ้วเรียวยาวของรินรดากำลังคีบฟันเฟืองขนาดจิ๋วเท่าเมล็ดงาด้วยแหนบเหล็กปลายแหลมเฉียบ สมาธิของเธอแน่วแน่จนแทบไม่สนใจเงาร่างสูงใหญ่ที่นั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหลัง หากแต่ระยะห่างระหว่างไหล่ของเขากับแผ่นหลังของเธอนั้น... แทบจะไม่มีช่องว่างให้อากาศไหลผ่านด้วยซ้ำ "ถ้าคุณยังหายใจแรงรดต้นคอฉันอยู่อีกนิดเดียว ฉันจะถือว่าคุณจงใจก่อวินาศกรรมกลไกนาฬิกาพกของศตวรรษที่สิบเก้าเรือนนี้" รินรดาเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากกล้องขยายที่ครอบอยู่บนดวงตาข้างซ้าย น้ำเสียงเรียบสนิทแต่แฝงแววหงุดหงิดที่เจือความสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างแนบเนียน คีรินหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนผ่านแผ่นอกหนาจนคนที่นั่งอยู่ชิดติดกันรับรู้ได้ถึงมวลความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ชายหนุ่มขยับตัวเข้าใกล้ขึ้นไปอีกโดยอ้างความจำเป็นตามบทเรียน "ผมก็แค่อยากเห็นให้ชัดเจนว่า ช่างซ่อมนาฬิกาคนเก่งใช้วิธีไหนวางจักรกลอกลงไปโดยมือไม่สั่นเลยสักนิด... หรือจริงๆ แล้ว ที่มือคุณสั่นเมื่อกี้ มันไม่ได้เกิดจากความหนาวกันแน่ล่ะ รินรดา" คีรินจงใจโน้มใบหน้าลงต่ำ เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูทำเอาขนอ่อนลุกชันไปทั้งแถบ รินรดาตวัดสายตาคมกริบมองค้อนผ่านเลนส์ขยาย แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับกระตุกวูบอย่างไม่รักดี เธอกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะวางแหนบลงบนโต๊ะกระแทกเสียงดังเบาๆ "ถ้ารู้สึกว่าว่างมากจนอยากหาเรื่องกวนประสาทฉันนัก ทำไมไม่ลองหยิบไขควงปากแบนแล้วขันสกรูตัวจิ๋วนั่นด้วยตัวเองดูล่ะคะ อดีตสารวัตรผู้มีความทรงจำเลอะเลือน" เธอประชดประชันด้วยรอยยิ้มเยาะ แต่คีรินกลับไม่สะทกสะทราน ร่างสูงขยับเข้าครอบครองพื้นที่ด้านหลังเธออย่างสมบูรณ์ มือหนาเอื้อมผ่านเอวบางทั้งสองข้างเพื่อกุมทับมือเรียวที่ถือเครื่องมืออยู่บนโต๊ะทำงาน ความอบอุ่นจากฝ่ามือใหญ่ที่แนบซ้อนลงมาทำให้รินรดาสูดหายใจเข้าลึกโดยอัตโนมัติ ร่างกายของเธอแข็งค้างราวกับถูกตรึงไว้ด้วยเวทมนตร์ ปลายจมูกโด่งเป็นสันของคีรินเฉียดผ่านเส้นผมหอมกรุ่นของเธอไปอย่างจงใจ ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนผิวเนื้อสีน้ำผึ้งขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ "มือคุณเย็นชะมัด..." คีรินพึมพำแผ่วเบา น้ำเสียงที่มักจะกวนประสาทเมื่อครู่กลับเปลี่ยนเป็นความทุ้มลึกและอ่อนโยนอย่างประหลาด "แต่แปลกนะ... หัวใจของคุณเต้นเร็วจนผมสัมผัสได้จากแผ่นหลังเนี่ย" "อย่ามาเพ้อเจ้อค่ะ! ถอยออกไปห่างๆ เลยนะ" รินรดาพยายามสะบัดมือออก แต่แรงกดที่กระชับแน่นขึ้นกลับทำให้เธอกลายเป็นฝ่ายถูกกักตัวไว้ในอ้อมแขนของเขาโดยปริยาย ใบหน้าหวานหันขวับกลับมาหวังจะต่อว่าให้สาสม แต่ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนจมูกเกือบชนกันทำให้คำพูดทั้งหมดติดอยู่แค่ลำคอ ดวงตาคมปลาบของคีรินพินิจพิเคราะห์ใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำด้วยความโกรธ (ปนความเขินอายที่เจ้าตัวไม่มีวันยอมรับ) สายตาของเขาไล่จากเรียวคิ้วโก่งได้รูป แพขนตางอนยาว ไปจนถึงริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่น แววตาของอดีตเจ้าหน้าที่สืบสวนไม่ได้มีความสนุกสนานเล่นหัวเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป หากแต่เต็มไปด้วยประกายความลุ่มหลงที่ร้อนแรงและชัดเจนเสียจนรินรดาต้องเบือนหน้าหนี "ปากบอกว่าไม่ชอบ... แต่ทำไมเวลาผมเข้าใกล้ คุณถึงไม่เคยผลักผมออกจริงๆ สักทีล่ะ หืม?" คีรินกระซิบชิดริมฝีปาก นัยน์ตาพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ที่ซ่อนความคลั่งรักเอาไว้จนล้นปรี่ รินรดาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามรากระัวงกลองสนาม เธอเกลียดความจริงที่ว่าสัมผัสของเขาทำให้สติสัมปชัญญะของเธอกระเจิดกระเจิงได้ง่ายดายเพียงนี้ มือเรียวข้างที่ว่างเงื้อมขึ้นเตรียมจะประทับรอยฝ่ามือลงบนแก้มสากเพื่อเรียกสติ แต่ก่อนที่ฝ่ามือจะทันได้กระทบผิว คีรินกลับรวบข้อมือเธอไว้ได้ทันด้วยความรวดเร็ว แล้วดึงร่างบางเข้าไปแนบชิดอกแกร่งยิ่งกว่าเดิม สายตาของทั้งคู่ประสานกันในความเงียบงัน มีเพียงเสียง ticked-tock ของนาฬิกาโบราณนับร้อยเรือนรอบห้องที่ยังคงเดินหน้าต่อไป ทว่าเวลาในความรู้สึกของคนทั้งสองกลับหยุดนิ่งลง ณ วินาทีนั้น รินรดากำลังจะอ้าปากเอ่ยคำด่าทอที่เจ็บแสบที่สุดเพื่อทำลายบรรยากาศชวนใจสั่นนี้ ทว่า... เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ดังขึ้นอย่างเร่งรีบตรงบันไดไม้สนนอกห้องพัก กลับทำลายความเงียบงันลงอย่างไม่ปรานีปราศรัย! จังหวะการก้าวเดินที่คุ้นเคยและเต็มไปด้วยคุกคามทำให้รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่คีรินหุบยิ้มทันที แววตาเปลี่ยนจากความหวานล้ำเป็นความคมกริบทbนโหมดระแวดระวังภัยในเสี้ยววินาที *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ก่อนที่กลอนประตูไม้เก่าคร่ำคร่าจะถูกบิดเปิดออกโดยบุคคลที่สามซึ่งไม่ได้รับเชิญ และไม่มีใครคาดคิดว่าจะตามมาเจอเซฟเฮาส์ลับแห่งนี้เร็วถึงเพียงนี้! ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปในความลับและเคมีอันร้อนระอุนี้กับเหมยฮวาแรกแย้มนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ