ความจริงที่น่ากลัว

“ถอยไปรินรดา อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำ” เสียงของคีรินเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่หยดลงบนแผ่นเหล็กกล้า เขาดึงรินรดาไปหลบหลังเคาน์เตอร์ซ่อมนาฬิกาตัวเก่า มือหนาของเขาไม่ได้สั่นแม้แต่น้อยขณะคว้าเอาปืนพกที่ซ่อนไว้ใต้ลิ้นชักออกมาตรวจสอบ สัญชาตญาณในตัวเขากำลังกรีดร้องบอกว่าสิ่งที่กำลังก้าวเข้ามาในเซฟเฮาส์ไม่ใช่แค่ ‘ธันวา’ แต่มันคือเงามรณะที่เขารู้จักดีกว่าใคร “คุณจะทำอะไร... คีริน คุณบาดเจ็บอยู่นะ!” รินรดาคว้าแขนเขาไว้ สัมผัสจากผิวหนังที่ร้อนผ่าวของชายหนุ่มทำให้ใจนางกระตุกวูบ แต่นัยน์ตาของเขาในตอนนี้ช่างห่างเหินและเด็ดขาดจนนางเริ่มกลัว คีรินหันกลับมามองเธอเพียงเสี้ยววินาที แววตาคมกริบคู่นั้นทอประกายความรู้สึกบางอย่างที่ซับซ้อนเกินกว่าจะบรรยาย มันมีทั้งความห่วงใยที่ท่วมท้นและแรงอาฆาตที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่าง “ถ้าฉันตายไปจริงๆ จำไว้นะริน... ของในตู้เซฟใบนั้นไม่ใช่เครื่องประดับ แต่มันคือ ‘ตั๋วตาย’ ของพวกมันทั้งหมด” *ปัง!* เสียงกระจกบานหน้าต่างแตกกระจาย ร่างชายชุดดำสามคนพุ่งเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ คีรินไม่ต้องเสียเวลาเล็ง เขาดีดตัวออกไปข้างหน้าอย่างว่องไวราวกับเสือที่กำลังล่าเหยื่อ กระสุนนัดแรกพุ่งเฉี่ยวไหล่ศัตรูอย่างแม่นยำ ขณะที่รินรดาทำได้เพียงกัดริมฝีปากแน่น มือของนางคว้าคีมเหล็กตัวหนักที่อยู่ใกล้มือที่สุดไว้ เตรียมพร้อมจะสู้หากมีใครหลุดเข้ามาถึงตัว ธันวาเดินตามเข้ามาเป็นคนสุดท้าย เขาสวมชุดสูทเนี้ยบกริบขัดกับบรรยากาศที่เต็มไปด้วยเศษแก้วและกลิ่นดินปืน “ใจเย็นสิคีริน... นายยังจำไม่ได้รึไงว่า ‘งานเดิม’ ของนายคืออะไร? หรือต้องให้ฉันเตือนความจำด้วยเลือดกันล่ะ?” คีรินชะงักไปครู่หนึ่ง ภาพตัดสลับที่รวดเร็วแล่นเข้ามาในหัว สมองที่เคยว่างเปล่ากลับเต็มไปด้วยพิกัดแผนที่ แฟ้มประวัติคนตาย และคำสั่งที่เขาเคยเป็นคนออกเอง องค์กรที่เขาสังกัดไม่ใช่หน่วยงานรัฐอย่างที่เขาเคยหลงเข้าใจ แต่มันคือกลุ่มอำนาจมืดที่เขา ‘ต้อง’ ทำลายทิ้งด้วยมือของตัวเอง—นั่นคือภารกิจสุดท้ายก่อนที่เขาจะถูกพวกมันหักหลังและลบความทรงจำ “ฉันจำได้แล้ว... ธันวา” คีรินแค่นยิ้ม มุมปากขยับเป็นรอยยิ้มที่น่าขนลุก “จำได้ว่าพวกแกสกปรกแค่ไหน และจำได้ว่าควรจะกำจัดขยะพวกนี้ทิ้งลงถังอย่างไร” “อวดดี!” ธันวาสั่งลูกน้องให้รุมล้อม แต่คีรินกลับเคลื่อนไหวเร็วกว่า เขาคว้าคอเสื้อหนึ่งในนั้นมาเป็นโล่กำบัง แล้วเหวี่ยงปืนในมือจัดการกับอีกคนได้อย่างเฉียบคม รินรดาที่เฝ้ามองอยู่หัวใจแทบหยุดเต้น ทุกท่วงท่าของเขามันแสดงให้เห็นชัดเจนว่านี่คือ ‘นักล่า’ ไม่ใช่นักซ่อมนาฬิกาที่วันๆ เอาแต่นั่งประกอบกลไกฟันเฟือง “หยุด!” รินรดาร้องตะโกนเมื่อเห็นธันวาควักปืนจ่อไปที่แผ่นหลังของคีริน *ปัง!* เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว คีรินทรุดลงเล็กน้อยเมื่อกระสุนถากเข้าที่สีข้าง แต่เขาก็อาศัยจังหวะนั้นหมุนตัวกลับมาถีบเข้าที่อกธันวาจนกระเด็นไปกระแทกกับโต๊ะทำงานของรินรดา นาฬิกาโบราณหลายเรือนร่วงลงมากระจัดกระจายไปกับพื้น เสียงกลไกที่หยุดเดินไปพร้อมกับการปะทะทำให้นางรู้สึกใจหาย “คีริน!” รินรดารีบปราดเข้าไปประคองเขา แต่กลับถูกมือหนาดันออกเบาๆ “ออกไปจากตรงนี้ซะ รินรดา” คีรินกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าแต่ยังคงความดุดัน “นี่ไม่ใช่โลกของคุณ... อย่าให้เลือดของพวกมันแปดเปื้อนชีวิตที่สงบสุขของคุณเลย” “สงบสุขงั้นเหรอ?” รินรดาหัวเราะทั้งน้ำตา เธอจ้องมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นไม่แพ้กัน “คุณคิดว่าหลังจากผ่านเรื่องนี้ไปได้ ฉันจะยังใช้ชีวิตเหมือนเดิมได้เหรอ? คุณขโมยหัวใจฉันไปแล้วคีริน อย่าคิดว่าจะผลักไสฉันทิ้งง่ายๆ” คำสารภาพท่ามกลางกลิ่นควันปืนทำให้คีรินชะงักไปชั่วขณะ แววตาของเขาอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด ความ ‘ซึนเดเระ’ ที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความห่วงใยที่แท้จริง เขาโอบกระชับเอวบางของเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปกับอากาศ ธันวาค่อยๆ ลุกขึ้นพลางเช็ดเลือดที่มุมปาก เขาหัวเราะร่าเหมือนคนเสียสติ “น่าประทับใจ... ความรักท่ามกลางกองซากศพ แต่ก็น่าเสียดายนะคีริน เพราะที่นายจำได้มันยังไม่หมด นายลืมไปรึเปล่าว่า ‘รินรดา’ คนนี้คือใครในแผนการขององค์กร?” คีรินขมวดคิ้วแน่น ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง เขาหันกลับมามองรินรดาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย ขณะที่รินรดากำลังตกใจกับคำพูดของธันวา “หมายความว่ายังไง?” รินรดาถามเสียงสั่น ธันวาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เป็นรูปของหญิงสาวที่หน้าตาคล้ายรินรดาจนน่าตกใจ ยืนเคียงข้างกับคีรินในวันวาน—วันที่เขายังเป็นหัวหน้าหน่วยสังหาร และเธอ... คือเป้าหมายที่เขาต้องกำจัดทิ้งแต่ดันเปลี่ยนใจมาปกป้อง “เธอก็แค่หมากตัวหนึ่งที่นายเก็บมาเลี้ยง เพราะนายรักที่เธอรอดชีวิตจากกระสุนของนายเองยังไงล่ะ คีริน!” ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าความจริงที่เผยออกมาจะทำให้หัวใจของทุกคนเต้นแรงเหมือนกับเหมยฮวานะคะ!