แผนการร้ายของญาติผู้พี่

“ผู้กองลู่! ผู้กองลู่แย่แล้วครับ! รีบออกมาดูเร็วกว่านี้เถอะ! เกิดเรื่องใหญ่ที่หน้าหมู่บ้านแล้ว!” เสียงตะโกนแหบแห้งด้วยความตื่นตระหนกของพลทหารหนุ่มดังแว่วมาจนสะเทือนถึงวงกบประตูไม้ ลู่จ้านถิงที่กำลังใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กซับหยาดเหงื่อบนลำตัวท่อนบนซึ่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามสมส่วน ชะงักมือทันที ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีหรี่แคบลง รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด บรรยากาศรอบกายอุณหภูมิลดฮวบทันตาเห็น หลินว่านหลินที่กำลังยืนงละเลียดชิมน้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีนเข้มข้นในหม้อดินเผาจากห้างสรรพสินค้าอัจฉริยะในมิติ วางทัพพีลงบนขอบโต๊ะด้วยความนุ่มนวล รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏขึ้นที่มุมปากเรียวสวยอย่างปิดไม่มิด "ดูท่าทาง... ลูกพี่ลูกน้องตัวแสบของฉันคงจะเตรียมละครฉากใหญ่ไว้รอท่าแล้วสินะครับ" ว่านหลินเปรยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแววตาระยิบระยับด้วยประกายความสนุกสนาน ราวกับแมวตัวน้อยที่กำลังมองดูเหยื่อเดินเข้ากรง ลู่จ้านถิงก้าวฉับๆ มาคว้าเสื้อแจ็คเก็ตสีเขียวทหารมาสวมทับอย่างรวดเร็ว ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึมขึ้นสามส่วน เขาก้าวเข้ามาประชิดร่างบางแล้วใช้มือหนาจับไหล่กลมกลึงไว้เบาๆ "ไม่ว่าใครหน้าไหนกล้าหาเรื่องคุณ ผมจะจัดการพวกมันเอง คุณอยู่รอในบ้าน อย่าออกไปรับแดดร้อนๆ ข้างนอกนะครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความห่วงใยและอำนาจเด็ดขาดฉายชัดในทุกพยางค์ "ไปสิครับ ทำไมจะไม่ไป ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกันว่า 'หลินเฉิง' ญาติผู้พี่ผู้แสนดีคนนี้ ลงทุนเอา 'ของดี' อะไรมาต้อนรับสะใภ้ใหญ่อย่างฉันถึงหน้าหมู่บ้านทหาร" ว่านหลินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาดำขลับทอประกายคมปลาบ "คนพวกนี้ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาจริงๆ" ณ บริเวณลานกว้างหน้าค่ายทหารและชุมชนบ้านพัก ข่าวลือแพร่สะพัดออกไปราวกับไฟลามทุ่ง ฝูงชนชาวบ้านและแม่บ้านทหารต่างพากันจับกลุ่มซุบซิบชี้ไม้ชี้มือไปยังรถเข็นไม้คันเก่าที่มีลังไม้ขนาดใหญ่คลุมด้วยผ้าใบเก่าๆ วางตั้งตระหง่านอยู่กลางแดดเปรี้ยง ตรงกลางวงล้อมนั้น หลินเฉิง ลูกพี่ลูกน้องฝ่ายมารดาของร่างเดิม กำลังยืนตีโพยตีพาย น้ำตาคลอเบ้าท่าทางน่าเวทนา ใกล้กันคือแม่เฒ่าโจวที่ยืนเท้าสะเอวใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว นางส่งเสียงแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก “ดูเอาเถอะพี่น้อง! นังหลินว่านหลินหลานอกตัญญูคนนี้ มันกล้าดีอย่างไรถึงเอาสินค้าหนีภาษีและของต้องห้ามจากตลาดมืดมาแอบอ้างขายในเขตทหาร! นี่มันทำลายชื่อเสียงวงศ์ตระกูลเรา แถมยังดึงสามีผู้กองตงฉินอย่างลู่จ้านถิงลงเหวไปด้วย!” หลินเฉิงบีบน้ำตาหยดแหมะลงบนแก้ม ร้องแรกแหกระเบิงเรียกความสนใจจากฝูงชนได้อย่างยอดเยี่ยม ปัง! เสียงตบโต๊ะสนามของกรรมการหมู่บ้านดังสนั่น พร้อมกับสายตาตำหนิที่พุ่งตรงไปยังร่างระหงของหลินว่านหลินที่เพิ่งก้าวเดินออกมาจากร่มเงาไม้ใหญ่ โดยมีลู่จ้านถิงเดินตามประกบข้างกายราวกับเทพผู้พิทักษ์ รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ทำเอาฝูงชนโดยรอบต้องผถอยร่นไปคนละก้าวสองก้าวโดยอัตโนมัติ “ว่านหลิน! เธอกล้าดีอย่างไรถึงทำเรื่องระยำเช่นนี้!” แม่เฒ่าโจวพุ่งเข้าใส่หมายจะตบหน้าลูกสะใภ้ แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วเหี่ยวย่นจะแตะโดนผิว ลู่จ้านถิงก็ยกมือขึ้นปัดป้องออกไปอย่างแรงจนร่างชราเซถลาเกือบล้มตึง “ระวังคำพูดด้วยครับ แม่” ลู่จ้านถิงเอ่ยเสียงเย็นเยียบ นัยน์ตาดุดันจ้องมองมารดาตนเองราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ “หลักฐานยังไม่ปรากฏ อย่าเพิ่งปรักปรำใคร” “หลักฐานอะไรกันล่ะผู้กองลู่! นี่ไง! ลังไม้พวกนี้อยู่ในความรับผิดชอบของภรรยาคุณ!” เจ้าหน้าที่สารวัตรทหารคนหนึ่งก้าวออกมาพร้อมกับดึงผ้าใบคลุมออก เปิดเผยให้เห็นสินค้าภายใน ทว่า... สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาทุกคน กลับไม่ใช่สินค้าหนีภาษีหรือของเถื่อนตามที่หลินเฉิงกุเรื่องขึ้น แต่เป็นกระปุกแก้วใสบรรจุ "น้ำพริกหมูสับเห็ดหอม" และ "หมูฝอยกรอบไร้มัน" จากห้างสรรพสินค้าอัจฉริยะ ป้ายฉลากระบุชัดเจนว่าเป็นผลิตภัณฑ์แปรรูปถูกกฎหมายจากโรงงานสหกรณ์อุตสาหกรรมเบา เมืองหลวง! หลินเฉิงหน้าถอดสีทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง “เป็นไปได้ยังไง! กล่องพวกนี้... ฉันเป็นคนสลับของพวกมันกับสินค้าเถื่อนในโกดังเมื่อคืนนี้เองนี่นา!” สิ้นเสียงคำสารภาพโดยไม่รู้ตัวของหลินเฉิง บรรยากาศรอบลานกว้างก็ตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ ก่อนที่เสียงซุบซิบจะระเบิดขึ้นอีกครั้งอย่างเกรี้ยวกราด ว่านหลินยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย เธอเดินนวดย่างเข้าไปหาญาติผู้พี่ที่กำลังหน้าซีดเผือดเหมือนไก่ต้มน้ำซุป ดวงตากลมโตฉายแววเย้ยหยันชัดเจน "อ้าว... น้องชายหลินเฉิง พูดออกมาได้ชัดเจนดีนี่ครับว่า 'สลับของ' เมื่อคืนนี้ แปลว่าคุณรู้อยู่แล้วสินะครับว่าในลังไม้พวกนี้คืออะไร และจงใจเอาของเถื่อนมาใส่แทน เพื่อใส่ร้ายป้ายสีฉันกับสามี?" น้ำเสียงหวานใสกังวานกังวาลไปทั่วบริเวณ แต่ละคำเชือดเฉือนบาดลึกถึงกระดูกดำ หลินเฉิงตัวสั่นเทิ้ม เหงื่อกาฬแตกพลั่ก ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวเมื่อหันไปสบตากับลู่จ้านถิงที่ตอนนี้แววตาดุจคมมีดพร้อมจะเชือดคอคนได้ทุกเมื่อ “ฉัน... ฉันไม่ได้พูดนะ! พวกคุณฟังผิดแล้ว!” หลินเฉิงละล่ำละลักปฏิเสธเสียงสั่น ถอยหลังกรูดจนสะดุดขาตัวเองล้มก้นจ้ำเบ้ากับพื้นดิน แม่เฒ่าโจวหน้าดำคร่ำเครียด นางกรีดร้องโวยวายขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความผิดของหลานรัก “นังตัวดี! แกวางแผนเล่นงานน้องชายตัวเองใช่ไหม! แกมันปีศาจชัดๆ!” “ปีศาจหรือครับ?” ว่านหลินหัวเราะในลำคอเบาๆ น้ำเสียงเยือกเย็นจนคนฟังต้องขนลุกซู่ “คนที่คิดแผนชั่วร้าย วางยา หยิบฉวยสินค้าคนอื่นมาสลับเพื่อทำลายอนาคตสามีฉัน คือญาติผู้พี่ที่แสนดีคนนี้ต่างหากครับ สารวัตรทหารครับ... คนประเภทนี้ จงใจใส่ร้ายเจ้าหน้าที่รัฐและพยายามทำลายความมั่นคงของเศรษฐกิจชุมชน มีโทษฐานความผิดอย่างไรบ้างหรือครับ?” สารวัตรทหารหน้าเคร่งเครียดขึ้นทันที เขายืดอกทำความเคารพ ลู่จ้านถิง ก่อนหันไปออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด “จับตัวหลินเฉิงไปสอบสวนข้อหาแจ้งความเท็จและพยายามใส่ร้ายป้ายสีเจ้าหน้าที่! ส่วนแม่เฒ่าโจว... เชิญไปให้ปากคำที่กองร้อยด้วยครับ!” ฝูงชนต่างพากันส่งเสียงฮือฮาด้วยความสะใจ บ้างก็พากันปรบมือให้กับความเด็ดขาดของสะใภ้ตระกูลลู่ ขณะที่หลินเฉิงถูกลากตัวออกไปพร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวนน่าสมเพช ลู่จ้านถิงมองภรรยาตัวน้อยที่ยืนยิ้มระรื่นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความระคนทึ่งและลุ่มหลงในเสน่ห์อันร้ายกาจของเธอ เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูขาวผ่องด้วยน้ำเสียงแหบพร่าชวนสยิว "ภรรยาของผมนี่... ร้ายกาจจริงๆ นะครับ เล่นงานคนจนมุมโดยไม่ต้องออกแรงสักนิด แบบนี้คงต้องมีรางวัลตอบแทนเสียหน่อยแล้ว..." ว่านหลินยังไม่ทันได้เอ่ยปากท้วงติงอันใด ลู่จ้านถิงก็ช้อนตัวเธอลอยขึ้นเหนือพื้นในท่าเจ้าสาวท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของชาวบ้านนับร้อย ท่ามกลางกลิ่นหอมกรุ่นของอาหารค่ำที่ลอยอบอวลมาจากในครัว ทว่า... สายตาคมกริบของนายทหารหนุ่มกลับเหลือบไปเห็นเงาร่างลึกลับในชุดสูทจีนโบราณยืนหลบมุมมองมาที่พวกเขาจากหลังกำแพงค่าย พร้อมกับรอยยิ้มแปลกประหลาดที่ส่งตรงมายังว่านหลินเพียงผู้เดียว! ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับรสชาติความแค้นที่ปรุงด้วยความรวยในตอนนี้นะครับ