มื้อค่ำเชื่อมสัมพันธ์สามีภรรยา

“นี่คืออะไร... ว่านหลิน? และบอกข้ามาทีว่า เจ้าไปเอาของพวกนี้มาจากไหนกันแน่?” เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความระแวดระวังและตื่นตะลึงดังขึ้นในห้องครัวอันคับแคบ ลู่จ้านถิง นายทหารหนุ่มผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนและไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใด ยามนี้กลับยืนนิ่งค้างราวกับถูกสาป สายตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองสิ่งของแปลกประหลาดบนโต๊ะไม้เก่าๆ สลับกับใบหน้าของภรรยาสาวอย่างไม่อยากเชื่อสายตา บนโต๊ะเวลานี้ ไม่มีข้าวต้มวิญญาณข้าวสารหรือผักดองเค็มปี๋เหมือนวันวาน สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าคือชิ้นเนื้อวัวสีแดงสดหนานุ่ม แทรกด้วยลายไขมันละเอียดราวกับงานศิลปะชั้นยอด วางอยู่ข้างๆ แผ่นเนยสีเหลืองทองกลิ่นหอมกรุ่น และขวดแก้วทรงประหลาดที่บรรจุซอสสีเข้มข้น ลำพังแค่เนื้อชิ้นนั้นก็มีราคามหาศาลจนคนยากจนในยุค 70 นี้ไม่มีทางหาซื้อได้ แม้แต่ทหารระดับสูงอย่างเขาเองก็ยังไม่เคยเห็นเนื้อวัวที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้มาก่อนในชีวิต หลินว่านหลินวางมีดสเต็กสแตนเลสสตีลเงาวับลงบนเขียง นางไม่ได้แสดงอาการลนลานหรือหวาดกลัวต่อสายตาคาดคั้นนั้นแม้แต่น้อย ริมฝีปากอิ่มสวยแย้มยิ้มบางเบา ดวงตากลมโตเป็นประกายระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ นางค่อยๆ สาวเท้าเข้าไปใกล้สามีหนุ่ม กลิ่นกายหอมสะอาดอ่อนๆ ลอยละล่องไปปะทะจมูกของชายหนุ่มจนเขาลอบกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว “ตกใจขนาดนั้นเลยหรือครับ สามี” ว่านหลินเอ่ยเสียงนุ่ม ใช้นิ้วเรียวยาวแตะเบาๆ ที่แขนแกร่งภายใต้เสื้อเครื่องแบบทหารที่ตึงแน่น “ส่วนที่มาของมัน... เอาเป็นว่านี่คือโชคชะตาที่ฟ้าดินเมตตาคนสวยและสู้ชีวิตอย่างฉันก็แล้วกันครับ พี่ไม่ต้องห่วงหรอกว่ามันจะได้มาอย่างไร รับรองว่าสะอาด ถูกกฎหมาย และไม่มีใครเดือดร้อนแน่นอน” ลู่จ้านถิงขมวดคิ้วมุ่น สัญชาตญาณของนายทหารผู้รอบคอบบอกว่าสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องปรกติ ภรรยาของเขาเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน นางทั้งฉลาดเป็นกรด กล้าต่อกรกับแม่เฒ่าโจวอย่างไม่เกรงกลัว และตอนนี้ยังมีของล้ำค่าจากไหนไม่รู้โผล่มาให้เห็นอีก แต่ทว่า... เมื่อเขามองลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น เขากลับไม่พบพิษภัยใดๆ มีเพียงความมั่นใจและความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจนหัวใจที่ด้านชาจากการฝึกฝนและสงครามเริ่มไหววับ “ว่านหลิน... เจ้ากำลังเล่นกับไฟรู้ตัวไหม ถ้ามีคนอื่นเห็นเข้า เจ้าจะอธิบายอย่างไร” ลู่จ้านถิงถอนหายใจยาว น้ำเสียงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ความดุดันน่าเกรงขามเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความห่วงใยที่ปิดไม่มิด “ถ้ามีคนอื่นเห็น ฉันก็แค่บอกว่าสามีฉันเก่ง หามาให้ได้... ดีไหมครับ?” นางตอบหน้าตาเฉย พร้อมกับเอียงคอมองเขาด้วยท่าทางกวนประสาทแต่น่ารักเสียจนลู่จ้านถิงรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหู นายทหารหนุ่มนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ หัวใจดวงโตรู้สึกเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง ตั้งแต่แต่งงานกันมา เขาไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งภรรยาที่เขาเคยรังเกียจเดียดฉันท์ตามคำเป่าหูของคนในบ้าน จะกลายเป็นผู้หญิงที่ทำให้เขาละสายตาไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว ความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งและหนักแน่นกำลังก่อตัวขึ้นในอกอย่างเงียบเชียบ “ตามใจเจ้าเถอะ... แต่อย่าให้ใครจับได้เด็ดขาด” สุดท้าย ลู่จ้านถิงก็ต้องเป็นฝ่ายยอมจำนนตามเคย เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเอ่ยอนุญาต “แล้วเจ้าจะทำอะไรกับเนื้อพวกนี้?” “เตรียมตัวทานอาหารมื้อที่ดีที่สุดในชีวิตของพี่สครับ” ว่านหลินหันกลับไปจัดการกับวัตถุดิบตรงหน้าอย่างคล่องแคล่ว มือเรียวหยิบก้อนเนยลงไปละลายในกระทะเหล็กหล่อจนส่งเสียงฉ่า กลิ่นหอมมันของเนยแท้ตีขึ้นจมูกทันที ตามด้วยการวางชิ้นเนื้อวัวเกรดพรีเมียมลงไป เสียงเนื้อกระทบกับกระทะร้อนๆ ดัง “ซี่...” ชวนให้ท้องร้อง น้ำมันและไขมันละลายเคลือบผิวเนื้อจนเกิดเป็นสีน้ำตาลทองสวยงาม นางโรยเกลือหิมาลายันและพริกไทยดำบดหยาบลงไปอย่างแม่นยำ ทุกท่วงท่ามีความมั่นใจและสง่างามราวกับเชฟมิชลินสตาร์กำลังรังสรรค์ผลงานชิ้นเอก ภายในห้องครัวแคบๆ บัดนี้ถูกอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเนย กระเทียม และเนื้อย่างชั้นดี กลิ่นหอมเย้ายวนนี้รุนแรงเกินกว่าจะกักเก็บไว้เพียงในห้อง มันเริ่มเล็ดลอดผ่านรอยแตกของประตู หน้าต่าง และลอยไปตามสายลมยามค่ำคืนกระจายไปทั่วทั้งบริเวณบ้านตระกูลลู่ ลู่จ้านถิงยืนมองแผ่นหลังบางที่กำลังตั้งอกตั้งใจทำอาหารด้วยความรู้สึกทึ่ง ภายในอกของชายหนุ่มอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ เขาไม่เคยได้รับการปรนเปรอหรือใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้มาก่อนในชีวิต ครอบครัวของเขาเต็มไปด้วยการแก่งแย่งชิงดีและความแห้งแล้งทางจิตใจ แต่นี่... กลับมีกลิ่นอายของความอบอุ่นในบ้านที่เขาโหยหามานานแสนนาน ผ่านไปครู่ใหญ่ จานกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตาถูกวางลงตรงหน้าลู่จ้านถิง บนนั้นคือสเต็กเนื้อวัวความสุกกำลังพอดี ฉ่ำด้วยน้ำซอสเกรดพรีเมียมสีเข้มข้น มีรอยย่างเป็นตารางสวยงามน่ารับประทาน เคียงข้างด้วยมันฝรั่งบดเนื้อเนียนละเอียดและผักย่างสีสันสดใส “เชิญครับ คุณสามี ลองชิมดูฝีมือภรรยาคนนี้หน่อยซิ ว่าพอกลืนลงคอได้ไหม” ว่านหลินส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้ พร้อมกับยื่นส้อมและมีดสเต็กให้เขา ลู่จ้านถิงรับอุปกรณ์มาด้วยมือที่สั่นเทานิดๆ เขาใช้มีดหั่นชิ้นเนื้อวัวออกเป็นคำพอดีคำ ความนุ่มของเนื้อทำให้คมมีดผ่านไปได้อย่างง่ายดายโดยไม่ต้องออกแรงเลยแม้แต่น้อย น้ำเนื้อฉ่ำๆ ไหลซึมออกมาเล็กน้อยกระตุ้นต่อมน้ำลายให้ทำงานอย่างหนักหน่วง ชายหนุ่มส่งชิ้นเนื้อเข้าปากแล้วเคี้ยวช้าๆ วินาทีนั้น... ดวงตาคมกريบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รสชาติอันล้ำ3เลิศระเบิดขึ้นในโพรงปาก ความนุ่มละมุนของเนื้อวัวที่แทบจะละลายหายไปทันทีเมื่อสัมผัสกับลิ้น ผสมผสานกับความหอมมันของเนยและรสชาติกลมกล่อมของซอสที่ซึมลึกเข้าไปถึงเนื้อใน มันไม่ใช่แค่ “อร่อย” แต่มมันคือรสชาติของความสุข ความร่ำรวย และความหรูหราที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนในโลกนี้ น้ำตาของผู้ชายอกสามศอกเกือบจะไหลออกมาด้วยความซาบซึ้ง หนุ่มเครื่องแบบผู้แข็งกร้าวถึงกับพูดไม่ออก เขากินคำที่สอง สอง และสามติดต่อกันอย่างลืมตัว ความมาดแมนและท่าทีเยือกเย็นถูกโยนทิ้งไปชั่วขณะ เหลือเพียงความอร่อยจนหยุดไม่อยู่ “อร่อย... อร่อยมาก ว่านหลิน” ลู่จ้านถิงเงยหน้าขึ้นสบตากับภรรยา น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความตื้นตัน “นี่มัน... อร่อยเกินไปแล้ว” “ถ้าชอบ วันหลังฉันทำให้ทานอีกครับ” ว่านหลินหัวเราะคิกคักด้วยความพึงพอใจ นางรินน้ำอัดลมซ่าในแก้วใสส่งให้เขา “ดื่มนี่ล้างปากด้วยครับ จะได้เข้ากัน” บรรยากาศระหว่างสามีภรรยาเต็มไปด้วยความหวานชื่นและความอบอุ่นที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว จนกระทั่ง... “ปัง! ปัง! ปัง!” เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวขัดจังหวะความสุข ตามมาด้วยเสียงแหลมปรี๊ดของแม่เฒ่าโจวที่แผדแผดดังลั่นบ้านจนแก้วหูแทบแตก “อีตัวดี! นังสะใภ้จัญไร! แกทำอะไรกินกันในนั้น! กลิ่นหอมตลบอบอวลไปสามบ้านแปดบ้านแบบนี้ แกแอบซ่อนอาหารดีๆ ไว้กินกันสองคนใช่ไหม! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ถ้าไม่เปิดฉันจะพังประตูเข้าไปแล้วนะ!” รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินว่านหลินแข็งค้างไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ นางหันไปสบตากับลู่จ้านถิงที่บัดนี้ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงขึ้นมาทันที รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างของนายหนุ่มผู้ทรงพลังอีกครั้งเมื่อเหยื่อตัวดีกล้ามาขัดจังหวะช่วงเวลาสำคัญของเขากับภรรยา แต่ก่อนที่ลู่จ้านถิงจะทันขยับตัวลุกขึ้นไปจัดการ... เสียงเคาะประตูหน้าบ้านอย่างรุนแรงอีกระลอกก็ดังแทรกขึ้น พร้อมกับเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของเพื่อนบ้านที่วิ่งหน้าตาตื่นมาตะโกนเรียกชื่อเขาจากนอกรั้ว “ผู้กองลู่! ผู้กองลู่แย่แล้วครับ! รีบออกมาดูเร็วกว่านี้เถอะ! เกิดเรื่องใหญ่ที่หน้าหมู่บ้านแล้ว!” ขอบคุณที่ติดตามอ่าน "หมอผีวัยรุ่น" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ