บุรุษเครื่องแบบผู้กลับมา

"จับมันไว้! นังสะใภ้ตัวดีกับชู้รักของมันแอบลักลอบค้าของเถื่อนที่นี่!" เสียงตะโกนแผดลั่นของแม่เฒ่าโจวแหวกลมหนาวในยามพลบค่ำราวกับเสียงนกแสกกรีดร้อง ร่างท้วมใหญ่ของนางสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นและตื่นเต้น มือเหี่ยวย่นชี้ไปยังกองลังไม้แปลกประหลาดที่วางอยู่หลังบ้าน ล้อมรอบด้วยชาวบ้านหลายคนที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมามุงดูเหตุการณ์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น หลินว่านหลินยืนกอดอก ใบหน้างามเชิดขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววเย้ยหยันชัดเจน นางไม่ได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม รอยยิ้มมุมปากของนางกลับกรีดลึกขึ้นราวกับกำลังชมละครสัตว์ฉากหนึ่ง "ค้าของเถื่อนหรือครับ แม่สามี... ปากท่านนี่พล่อยเก่งเสียจริง ถ้าพูดจาไม่มีหลักฐาน ระวังข้อหาหมิ่นประมานและแจ้งความเท็จจะเล่นงานท่านจนไม่มีแผ่นดินจะ 11111" ว่านหลินเอ่ยเสียงใส แต่แฝงความเฉียบคมชนิดที่ทำเอาแม่เฒ่าโจวสำลักน้ำลาย "นัง... นังสารเลว! แกกล้าเถียงข้าเรอะ! ดูนี่สิ! ของพวกนี้มันคืออะไร? สำליกน้ำตาลทรายขาวบริสุทธิ์ เนื้อผ้าแพรชั้นดี และกระป๋องนมข้นหวานพวกนี้... ในยุคกันดารแบบนี้ แกเอาเงินมาจากไหนไปซื้อ ถ้าไม่ใช่เพราะแอบได้เสียกับผู้ชายคนอื่นแล้วเอาเงินมันมาปรนเปรอ!" แม่เฒ่าโจวพยายามพุ่งเข้ามาทุบตี แต่สายตาอันเฉียบคมของใครบางคนก็พุ่งวาบเข้ามาขวางไว้เสียก่อน ฉับพลันนั้น อากาศรอบบริเวณคล้ายจะลดอุณหภูมิลดลงวูบหนึ่ง เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงดังขึ้นที่หน้าประตูรั้ว เป็นจังหวะก้าวที่ทรงพลังและเปี่ยมด้วยกลิ่นอายคาวเลือดของสนามรบ ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารเขียวขจี หมวกแก๊ปสีเดียวกันถูกถอดถือไว้ในมือเผยให้เห็นใบหน้าคมคายราวกับสลักจากหินผา ดวงตาคมกริบลึกล้ำดั่งเหยี่ยว กรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ลู่จ้านถิงก้าวเข้ามาในลานบ้านด้วยรัศมีกดดันที่ทำเอาทุกคนถึงกับต้องถอยรูดโดยอัตโนมัติ เขากลับมาเร็วกว่ากำหนดสามวัน... และภาพแรกที่เขาเห็นคือครอบครัวของตนเองกำลังรุมทึ้งภรรยา "เกิดอะไรขึ้นที่นี่" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้น แต่กลับทรงพลังอำนาจจนไม่มีใครกล้าหายใจแรง แม่เฒ่าโจวหน้าถอดสีไปวูบหนึ่ง ก่อนจะรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นผู้ถูกกระทำ นางพุ่งเข้าไปหาบุตรชายพร้อมกับบีบน้ำตาฟูมฟายทันที "จ้านถิง! ลูกกลับมาก็ดีแล้ว! ดูเมียตัวดีของแกสิ มันกล้าเอาของเถื่อนเข้าบ้าน แถมยัง... แถมยังทำตัวสำส่อน พาผู้ชายอื่นมามั่วสุม แม่เห็นกับตาตัวเอง! แกต้องหย่ากับมัน! หย่าเดี๋ยวนี้!" หลินว่านหลินลอบถอนหายใจเบาๆ นางปรายตามองสามีในนามที่เพิ่งกลับมาถึง นางอยากรู้เหลือเกินว่านายทหารผู้เยียบเย็นและยึดมั่นในระเบียบวินัยคนนี้ จะเชื่อคำฟ้องร้องของมารดา หรือจะใช้สมองไตร่ตรองดูให้ดีเสียก่อน ลู่จ้านถิงไม่ได้เอ่ยตอบมารดาในทันที สายตาคมกริบของเขาเลื่อนผ่านร่างของแม่เฒ่าโจว ไปหยุดอยู่ที่กองสินค้าแปลกตาในลังไม้ ก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตาภรรยา ดวงตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความโกรธเกรี้ยวอย่างที่แม่เฒ่าโจวคาดหวัง มีเพียงประกายความลึกล้ำที่ยากจะคาดเดา และความห่วงใยเจือจางที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึม "ว่าอย่างไร... ของพวกนี้คืออะไร?" ลู่จ้านถิงถาม น้ำเสียงของเขาไม่ได้คาดคั้น แต่มันกลับทำให้ผู้ฟังรู้สึกเหมือนกำลังถูกกดทับด้วยภูเขา หลินว่านหลินก้าวเข้าไปใกล้สามี กลิ่นอายบุรุษเพศผสมผสานกับกลิ่นฝุ่นควันจากการเดินทางลอยเข้าจมูก นางเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา รอยยิ้มพรายปรากฏบนเรียวปากอิ่ม "สามี... ท่านเพิ่งกลับมาเหนี่ยวๆ ยังไม่ทันได้พักผ่อน แม่ก็จัดฉากละครมหรสพชุดใหญ่ต้อนรับเสียแล้ว ท่านคิดว่าภรรยาของท่านคนนี้ หน้าตาโง่เขลาขนาดที่จะพาชู้มาทำเรื่องระยำแล้วทิ้งหลักฐานไว้กลางลานบ้านให้คนมาจับได้ง่ายๆ เชียวหรือครับ?" คำว่า "ครับ" ที่หลุดออกมาจากปากนางด้วยน้ำเสียงกวนประสาทเล็กน้อย ทำเอาลู่จ้านถิงชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเห็นความมั่นอกมั่นใจอันไร้ขีดจำกัดของภรรยา "ข้ายังไม่ได้บอกว่าเจ้ามีความผิด" ลู่จ้านถิงเอ่ยเสียงเรียบ "แต่ของพวกนี้... ผิดกฎหมายควบคุมจริงๆ เจ้าจะอธิบายอย่างไร" "อธิบายหรือครับ ง่ายนิดเดียว..." หลินว่านหลินหันไปหยิบกระป๋องนมข้นหวานจากลังขึ้นมา เขย่าเบาๆ ให้เกิดเสียง ก่อนจะหันไปทางชาวบ้านที่มุงดูอยู่ "ทุกท่านครับ โปรดเป็นพยานให้ข้าด้วย ของพวกนี้ไม่ใช่ของเถื่อนที่ไหน แต่มันคือ... ของขวัญจากญาติห่างๆ ทางใต้ที่ส่งผ่านมาทางรถไฟต่างหากเล่า!" "โกหก! ญาติที่ไหนจะส่งของแพงแบบนี้มาให้แกฟรีๆ!" แม่เฒ่าโจวแผดเสียงขัดขึ้น "อ้าว แม่ครับ ทำไมท่านถึงดูร้อนรนเสียจริง หรือว่าท่านอยากได้น้ำตาลทรายขาวพวกนี้ไปซุกไว้กินเองที่ห้องนอนกันแน่?" หลินว่านหลินสวนกลับทันควันอย่างไม่ไว้หน้า "ท่านบอกว่าข้าค้าของเถื่อน งั้นท่านก็ไปตามเจ้าหน้าที่ตำรวจมาตรวจค้นเลยสิครับ ข้าบริสุทธิ์ใจ เชิญเลย!" บรรยากาศในลานบ้านเงียบกริบลงทันที ไม่มีใครกล้าขยับตัว ชาวบ้านเริ่มซุบซิบนินทา เพราะไม่มีใครกล้าแจ้งตำรวจจริงๆ เนื่องจากต่างก็รู้ดีว่าเรื่องแบบนี้หากแจ้งความสุ่มสี่สุ่มห้า อาจซวยกันหมดทั้งหมู่บ้าน ลู่จ้านถิงมองภรรยาที่กำลังยืนเถียงฉอดๆ อย่างคล่องแคล่ว แววตาของเขาไหววูบเล็กน้อย ภรรยาของเขาคนนี้... เปลี่ยนไปจริงๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่นางมีความกล้าหาญและวาจาเชือดเฉือนถึงเพียงนี้ "พอได้แล้ว" ลู่จ้านถิงเอ่ยตัดบท ความกดดันรอบตัวถูกดึงกลับเข้าหาตัวเขาอย่างรวดเร็ว "เรื่องนี้ดึกมากแล้ว ทุกคนแยกย้ายกลับบ้านไปเสีย ส่วนเรื่องของในลัง... จ้านถิงจะจัดการเอง" เมื่อเห็นบุตรชายออกโรงไล่ แม่เฒ่าโจวแม้จะไม่พอใจแต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่งของบุตรชายผู้สร้างชื่อเสียงและส่งเงินเข้าบ้าน นางฮึดฮัดสะบัดก้นเดินกลับเรือนใหญ่ไปอย่างแค้นเคือง พร้อมกับชาวบ้านที่ทยอยแยกย้ายกันกลับด้วยความผิดหวังที่ไม่ได้เห็นการลงทัณฑ์ เหลือเพียงลู่จ้านถิงและหลินว่านหลินยืนอยู่กลางลานบ้านใต้แสงจันทร์สลัว ลู่จ้านถิงก้าวเข้ามาประชิดตัวภรรยา กลิ่นกายสะอาดสะอ้านผสมความเหนื่อยอ่อนลอยเข้าแตะจมูก ร่างสูงใหญ่ก้มลงมองสตรีตัวเล็กกว่าที่เงยหน้าสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว "เจ้าเปลี่ยนไปมาก... ว่านหลิน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบข้างใบหูของนาง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนนางรู้สึกขนลุกซู่ "คนเราถ้าไม่เปลี่ยน ก็คงถูกคนอื่นกินหัวจนไม่เหลือกระดูกแล้วล่ะครับ ท่านพี่..." หลินว่านหลินตอบเสียงเบา ทว่าริมฝีปากยังคงยกยิ้มท้าทาย ลู่จ้านถิงหรี่ตามองภรรยา ก่อนที่มือหนาหยาบกร้านตามประสาชายชาติทหารจะเอื้อมไปหยิบกล่องไม้เล็กๆ ลึกลับที่ซ่อนอยู่ใต้กองผ้าแพร ซึ่งหลินว่านหลินเผลอวางทิ้งไว้โดยไม่ทันระวัง... มันคือกล่องควบคุมมิติห้างสรรพสินค้าอัจฉริยะที่ส่งเสียงเตือนเบาๆ ว่า *"เตือนภัย: พลังงานในมิติกำลังเชื่อมต่อกับบุคคลภายนอก"* ดวงตาคมกริบของลู่จ้านถิงหรี่ลงทันทีเมื่อเห็นวัตถุประหลาดที่ไม่มีทางมีอยู่บนโลกยุค 70 นี้อยู่ในมือของภรรยา "นี่คืออะไร... ว่านหลิน? และบอกข้ามาทีว่า เจ้าไปเอาของพวกนี้มาจากไหนกันแน่?" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หมอผีวัยรุ่น" มาโดยตลอดนะครับ