สินค้าล็อตแรกหมดเกลี้ยงในพริบตา

กลิ่นหอมกรุ่นของไข่ดาวเคลือบเนยสดและกาแฟลาเต้ร้อนกรุ่นจากเครื่องชงอัตโนมัติในห้างสรรพสินค้ามิติ ลอยคละคลุ้งตัดกับกลิ่นอับชื้นของห้องครัวดินเหนียวในยามวิกาลอย่างสิ้นเชิง หลินว่านหลินใช้ปลายนิ้วเรียวงามเคาะโต๊ะไม้ไผ่เบาๆ สายตาคมกริบกวาดมองหีบไม้ใบย่อมตรงหน้า ในนั้นบรรจุถุงผ้าดิบที่บรรจุ "แป้งสาลีขาวบริสุทธิ์" ระดับพรีเมียมจากซูเปอร์มาร์เก็ตชั้นนำ และ "น้ำตาลทรายแดง" เกรด A ที่เม็ดละเอียดราวกับทรายแก้ว สินค้าหายากเหล่านี้คืออาวุธชั้นดีที่จะใช้สั่นคลอนตลาดมืดของเมืองอี้, ในยุคที่ข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ "ของพวกนี้ ถ้าเอาออกไปวางขายแบบโต้งๆ คงไม่พ้นหัวกุดเพราะข้อหากักตุนและค้ากำไรเกินควร... แต่ถ้าผ่านมือ 'หมาป่า' เจ้าถิ่นอย่างพี่จ้านถิงแล้ว มันจะกลายเป็นทองคำแท้ๆ ครับ" ว่านหลินพึมพำกับตัวเองริมฝีปากบางยกยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของลู่จ้านถิงจะก้าวเข้ามาในห้องเงียบเชียบ เขาสวมชุดทหารทะมัดทะแมง ดวงตาคมดุคู่นั้นกวาดมองภรรยาคนสวยด้วยประกายความอ่อนโยนที่มักจะมีให้เธอคนเดียวเสมอ นายทหารหนุ่มไม่ถามมากความว่าเธอนำของเหล่านี้มาจากไหน เขารู้เพียงว่าภรรยาของเขามีความลับมหัศจรรย์ และหน้าที่ของเขาคือสนับสนุน ปกป้อง และกวาดล้างอุปสรรคทุกอย่างให้พ้นทาง "มั่นใจนะว่าคนพวกนั้นจะไม่ตอดไม้ตอดมือ?" ลู่จ้านถิงเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ มือหนายกขึ้นช่วยจัดผ้าคลุมไหล่ให้ภรรยาอย่างเบามือ "ระดับหลินว่านหลินแล้ว ถ้าไม่ตลบหลังจนพวกมันกระอักเลือด อย่าเรียกฉันว่าเชฟมือทองเลยครับ" เธอยิ้มหวานหยาดเยิ้ม ส่งขนมปังปิ้งทาแยมสตรอว์เบอร์รีให้สามีชิมแก้ กลางดึกสงัด ณ ตลาดมืดริมท่าเรือร้าง ลมหนาวพัดโชยกลิ่นคาวปลาและกลิ่นโคลนตมคละคลุ้ง บรรยากาศเต็มไปด้วยความหวาดระแวง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงของกลุ่มพ่อค้าเถื่อนและนักเลงหัวไม้ดังขึ้นเป็นระยะๆ ลู่จ้านถิงเดินนำหน้าด้วยท่าทีองอาจน่าเกรงขาม ขณะที่ว่านหลินสวมผ้าคลุมหน้าอำพรางใบหน้าสะสวย เดินตามหลังมาติดๆ พร้อมกับหีบไม้สะพายหลัง "เฮ้ย! ใครวะ กล้าบุกเข้ามาในเขตของพี่เสือ ดึกดื่นแบบนี้ไม่กลัวถูกโยนลงแม่น้ำหรือไงวะ!" เสียงห้าวห้วนของลูกน้องคนสนิทของเจ้าพ่อตลาดมืดดังขึ้น พร้อมกับเงาร่างของชายฉกรรจ์สنสามคนถือท่อนไม้เดินเข้ามาล้อมกรอบ ลู่จ้านถิงไม่แม้แต่จะชายตามอง เขาเพียงแค่ปลดกระดุมเสื้อคอปกออกเล็กน้อย ปล่อยออร่าความกดดันระดับนายทหารหน่วยรบพิเศษแผ่ซ่านออกมาจนพวกนักเลงหน้าซีดเผือดโดยอัตโนมัติ ความนิ่งสงบแต่ทรงพลังนั้นทำให้ฝ่ายตรงข้ามถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ฉันไม่ได้มาหาเรื่อง... ฉันเอา 'ของดี' มาให้พวกแกดูต่างหาก" ว่านหลินก้าวออกมาจากเงาไม้ น้ำเสียงหวานใสแต่เยือกเย็นกังวานขึ้น มือเรียวเปิดฝาหีบไม้ออกช้าๆ แสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบกับแป้งสาลีสีขาวบริสุทธิ์ที่ไม่มีฝุ่นผงเจือปน แม้แต่เม็ดน้ำตาลทรายแดงยังเปล่งประกายระยิบระยับราวกับอัญมณีท่ามกลางความมืด กลิ่นหอมหวานอ่อนๆ ของแป้งและน้ำตาลลอยเตะจมูกพวกพ่อค้าเถื่อนจนทุกคนถึงกับชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก เซียนอี้ พ่อค้าเถื่อนผู้กุมอำนาจครึ่งหนึ่งของตลาดมืด ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถลน เขาพุ่งเข้ามาใกล้หีบไม้ ใช้ปลายนิ้วหยาบกร้านแตะผงแป้งขึ้นมาดมและบดขยี้เบาๆ ก่อนจะสั่นเทาด้วยความตื่นตะลึง "นี่มัน... แป้งขาวบริสุทธิ์ระดับนี้! ไม่ใช่แป้งผสมรำข้าวเกรดต่ำในตลาดรัฐบาล! และน้ำตาลนี่... พระเจ้า! ของชั้นยอดแบบนี้ แกได้มาจากไหนวะ!" เซียนอี้อุทานเสียงหลง ลืมมาดเจ้าพ่อเถื่อนไปเสียสนิท "แหล่งที่มาไม่ใช่ธุระอะไรที่แกต้องรู้ครับ... รู้แค่ว่า ถ้าแกอยากได้ทั้งหมดนี่ไปปล่อยต่อให้พวกกระเป๋าหนักในเมืองหลวง ราคานี้... สามเท่าจากราคาตลาดทั่วไป จ่ายสด ไม่รับเชื่อ" ว่านหลินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเฉียบขาดจนคนฟังถึงกับขนลุกซู่ เซียนอื้อมองหน้าหญิงสาวสลับกับนายทหารร่างยักษ์ที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มแผ่นหลัง แม้จะรู้ว่าราคาแพงหูฉี่ แต่ในยุคที่ของกินของใช้หายากถึงขีดสุด สินค้าล็อตนี้คือบ่อเงินบ่อทองที่จะทำให้เขากวาดกำไรมหาศาลจากพวกชนชั้นสูง "ตกลง! ฉันซื้อหมดนี่!" เซียนอี้กัดฟันกรวด ควักปึกธนบัตรเก่าคร่ำคร่าออกมาวางกองตรงหน้าด้วยมือที่สั่นเทา สินค้าล็อตแรกถูกเปลี่ยนมือในพริบตา ท่ามกลางความมืดมิดของตลาดมืดที่ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า ความมั่งคั่งระลอกใหม่กำลังจะพลิกชีวิตของสองสามีภรรยาตระกูลลู่ไปตลอดกาล และทำให้ชื่อของ "หลินว่านหลิน" กลายเป็นตำนานที่คนตระกูลเดิมต้องหวาดผวา ทว่า ในขณะที่ว่านหลินกำลังจะเอื้อมมือรับปึกเงินสดก้อนโต เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่พร้อมแสงคบเพลิงก็สว่างวาบขึ้นที่ปากทางเข้าตลาดมืด เสียงตะโกนก้องด้วยความโกรธเกรี้ยวของแม่เฒ่าโจวและเจ้าหน้าที่ทางการดังแทรกสายลมหนาวเข้ามาว่า "จับมันไว้! นังสะใภ้ตัวดีกับชู้รักของมันแอบลักลอบค้าของเถื่อนที่นี่!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หมอผีวัยรุ่น" เสมอมานะครับ