ตบหน้าคนชั่วด้วยหลักฐานคาตา

"ถ้าคิดว่าหลักฐานปลอมใบนั้นจะทำให้ฉันจนมุมได้ พวกคุณก็คงประเมินสมองของตัวเองสูงเกินไปหน่อยแล้วล่ะครับ" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกของหลินว่านหลินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงใหญ่ในกองร้อย ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองหน้าบรรดาญาติผู้พี่และแม่เฒ่าโจวที่หน้าซีดเผือดลงทีละคน ร่างระหงยืนหยัดอย่างสง่างามโดยมีลู่จ้านถิง นายทหารหนุ่มร่างสูงใหญ่ยืนซ้อนหลังป้อง บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจ เสียงกระซิบกระซาบของชาวบ้านที่มารุมล้อมมุงดูเหตุการณ์เงียบลงทันทีเมื่อเห็นสายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวของลู่จ้านถิงกวาดผ่าน ย้อนกลับไปเมื่อสิบนาทีที่แล้ว แม่เฒ่าโจวและญาติฝ่ายสามีรวมหัวกันนำเอกสารสิทธิ์การถือครองที่ดินและบ้านพักประจำตำแหน่งมาอ้างว่า ว่านหลินแอบลักลอบขายทรัพย์สินของทางราชการเพื่อเอาเงินไปเล่นการพนัน พวกเขาหวังจะใช้จังหวะนี้ฮุบเงินและสินค้าทุกล็อตที่เธอเพิ่งผลิตขึ้นจากมิติลับเพื่อนำไปขายเก็งกำไรในตลาดมืด ทว่า... คนอย่างหลินว่านหลิน เชฟและนักธุรกิจสาวมือทองจากยุคปัจจุบัน มีหรือจะยอมตกเป็นเหยื่อของคนโลภไร้สมองพวกนี้ "แก... อีสะใภ้ตัวดี! อย่ามาปากเก่งนะ! ลายเซ็นนี่มันลายเซ็นแกชัดๆ เอกสารฟ้องร้องก็อยู่ตรงนี้แล้ว ทางคอมมิวนิตี้เขากำลังจะมาจับแกเข้าคุกอยู่รอมร่อ!" แม่เฒ่าโจวแผדเสียงแหลมสูงด้วยความร้อนรน มือเหี่ยวย่นสั่นเทาชี้หน้าลูกสะใภ้ด้วยความโกรธแค้น ว่านหลินแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันฉายชัดบนใบหน้าเรียวสวย เธอเดินไปหยิบแฟ้มเอกสารหนังสีดำที่ซ่อนไว้ใต้โต๊ะไม้ขึ้นมาเปิดอย่างใจเย็น กลิ่นหอมจางๆ ของกระดาษราคาแพงจากห้างสรรพสินค้าอัจฉริยะในมิติลับลอยอบอวลขึ้นมาปะทะจมูก "ลายเซ็นเหรอครับ? คุณแม่ดูให้ดีๆ สิครับว่านี่มันลายเซ็นของฉัน หรือเป็นรอยหมึกปลอมที่พวกคุณจ้างนักปลอมแปลงเอกสารข้างตลาดมืดทำขึ้นมากันแน่" ว่านหลินโยนกระดาษแผ่นหนึ่งลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น เอกสารแผ่นนั้นคือสำเนาสัญญาซื้อขายตัวจริง พร้อมกับลายมือชื่อและตราประทับราชการที่ตรวจสอบได้ทันที ยิ่งไปกว่านั้น ด้านหลังกระดาษยังแนบภาพถ่ายโพลารอยด์จากกล้องอัจฉริยะที่บันทึกภาพเหตุการณ์ตอนที่ลูกพี่ลูกน้องของแม่เฒ่าโจวแอบย่องเข้ามาในห้องทำงานของเธอเมื่อคืนนี้เอาไว้ได้อย่างชัดเจนทุกองศา! ภาพถ่ายสีสดใสที่ไม่มีทางหาได้ในยุค 70 นี้ ทำให้ทุกคนในห้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง หลักฐานคาตาชิ้นนี้ทรงพลังเสียยิ่งกว่าคำแก้ตัวใดๆ "นี่มัน... อะไรกัน!" ญาติคนสนิทที่ถือเอกสารปลอมอยู่ถึงกับเข่าทรุดลงไปกองกับพื้น เหงื่อกาฬไหลท่วมแผ่นหลังเมื่อรู้ตัวว่าติดกับดักเข้าเต็มเปา ลู่จ้านถิงที่ยืนเงียบมานานก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว รัศมีกดดันระดับนายทหารผู้ผ่านสนามรบแผ่ซ่านจนทุกคนต้องก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นทีละคำอย่างชัดเจน "การปลอมแปลงเอกสารราชการ และใส่ร้ายป้ายสีทหารหาญ มีโทษหนักถึงขั้นเนรเทศไปใช้แรงงานในค่ายกักกัน... พวกคุณอยากจะลองดูไหมล่ะครับว่า อำนาจของผมพาส่งไปถึงที่นั่นได้เร็วแค่ไหน?" คำขู่ที่มาพร้อมกับหลักฐานมัดตัวแน่นหนานั้นทำให้แม่เฒ่าโจวถึงกับลมจับ หงายหลังล้มตึงลงไปนอนชักดิ้นชักงออยู่กับพื้นท่ามกลางความอลหม่าน ชาวบ้านที่มุงดูอยู่ภายนอกต่างส่งเสียงฮือฮาและรุมประณามความโลภของครอบครัวนี้ทันที ว่านหลินมองภาพความพินาศของคนพวกนั้นด้วยแววตาราบเรียบ เธอไม่ได้รู้สึกสงสารแม้แต่น้อย คนที่คิดจะเหยียบย่ำคนอื่นเพื่อความสบายของตัวเอง สมควรได้รับผลกรรมนี้แล้ว ทันใดนั้น มือหนาอันอบอุ่นของลู่จ้านถิงก็เอื้อมมาโอบเอวบางของเธอไว้ แนบชิดจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของสามีหนุ่ม สายตาคมกริบที่เคยดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนลุ่มลึกยามมองภรรยา "จัดการเรียบร้อยแล้วครับภรรยาคนเก่ง หิวหรือยังครับ? ผมสั่งให้ห้องครัวเตรียมของโปรดไว้รอแล้ว" เสียงกระซิบกระเส่าข้างใบหูทำเอาหัวใจของเชฟสาวเต้นผิดจังหวะ ว่านหลินซบหน้าลงกับอกแกร่งสูดกลิ่นกายสะอาดระคนกลิ่นฝุ่นสนามฝึกของสามี พลางยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ ศึกนี้เธอชนะขาดลอยและได้ทั้งเงินทั้งความสะใจมาครอง ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบสงบกำลังจะกลับคืนมา ลู่จ้านถิงก็ขมวดคิ้วมุ่น สายตาคมกริบหันขวับไปมองที่หน้าต่างบานเกล็ดซึ่งเปิดรับลมยามค่ำคืน บนขอบหน้าต่างไม้เก่า มีรอยนิ้วมือเปื้อนคราบเขม่าสีดำสนิทประทับอยู่ พร้อมกับกลิ่นหอมแปลกประหลาดคล้ายดอกไม้ป่าที่กำลังเน่าเปื่อย ลอยอบอวลเข้ามาแทนที่กลิ่นอาหารค่ำ! และเมื่อว่านหลินเงยหน้าขึ้นมองตามสายตาของสามี เธอก็ต้องผะหนับค้าง... เมื่อพบบัตรเชิญสีแดงสดใบหนึ่งเสียบคาอยู่ตรงร่องกระจก บนนั้นมีลายมือเขียนด้วยตัวอักษรหยาดหยดราวกับเลือดสดๆ ว่า... *‘ยินดีด้วยกับชัยชนะ... เชฟหลิน หวังว่าอาหารมื้อต่อไป เธอลูกค้าคนสำคัญจะไม่ปฏิเสธนะ’* ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หมอผีวัยรุ่น" เสมอมานะครับ