คนตระกูลลู่สำนึกผิด (สายไปแล้ว)

เสียงคุกเข่ากระแทกพื้นปูนหน้าบ้านตระกูลลู่ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกัน ราวกับเสียงกะโหลกศีรษะของสุนัขจนตรอกที่โขกเคาะขอเศษอาหารจากเจ้านาย "ว่านหลิน... อาหลิน ลูกสะใภ้รอง! แม่กับพี่ใหญ่ของเจ้าสำนึกผิดแล้วจริงๆ นะ ช่วยพวกเราด้วยเถอะ!" เสียงโหยหวนของแม่เฒ่าโจวในยามนี้ไม่มีเค้าLางความเย่อหยิ่งจองหองและวาจาเผ็ดร้อนที่เคยใช้ขับไล่ไสส่งหลินว่านหลินออกไปตากแดดตากลมเมื่อหลายเดือนก่อนเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าที่เหี่ยวย่นตามวัยเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาและฝุ่นดิน สองมือแห้งกร้านพยายามจะเอื้อมไปเกาะชายกางเกงผ้าฝ้ายเนื้อดีของลู่จ้านถิง ผู้ยืนตระหง่านราวกับภูเขาผาหินสีนิลอยู่เบื้องหน้า ลู่จ้านถิงไม่แม้แต่จะชายตามองมารดาบังเกิดเกล้า สายตาคมกริบดั่งใบมีดโกนกวาดมองกลุ่มญาติสนิทมิตรสหายจอมปลอมที่เคยเหยียบย่ำภรรยาของเขาในยามตกอับ บัดนี้พวกเขากลับยืนคอตกเรียงหน้ากระดานอยู่หลังแม่เฒ่าโจว ราวกับฝูงสุนัขจิ้งจอกที่ถูกพญาอินทรีต้อนจนมุมในทุ่งหิมะ ภายในห้องครัวสะอาดสะอ้านที่ลอยฟุ้งไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของ "เป็ดพะโล้ตุ๋นยาจีน" สูตรลับจากห้างสรรพสินค้าอัจฉริยะในมิติลับ หลินว่านหลินกำลังใช้ตะเกียบเงินคีบชิ้นเนื้อเป็ดสีน้ำตาลเข้มมันวาววางลงบนจานกระเบื้องเคลือบ ลวดลายดอกโบตั๋นสีทองอย่างใจเย็น เธอยกมุมปากขึ้นยิ้มเยาะน้อยๆ พลางใช้ผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดเช็ดมืออย่างเชื่องช้า กลิ่นหอมเย้ายวนของเครื่องเทศทั้งโป๊ยกั๊กอบเชยและรากผักชีที่เคี่ยวจนเข้าเนื้อ ลอยทะลุผ่านหน้าต่างบานกระทุ้งออกไปปะทะจมูกของพวกที่คุกเข่าอยู่ด้านนอกอย่างจงใจ เสียงท้องร้องโครกครากของบรรดาญาติผู้หิวโหยดังแข่งกับเสียงลมหนาวที่พัดผ่านเข้ามาในต้นฤดูหนาวปี 1978 "หอมเหลือเกิน..." ลูกพี่ลูกน้องตระกูลลู่ผู้เคยปากดีที่สุดกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก ลำคอแห้งผากจนแทบไม่มีเสียงเล็ดลอด หลินว่านหลินก้าวเท้าออกมาจากประตูครัวอย่างสง่างาม รองเท้าหนังวัวขัดเงาวับที่ลู่จ้านถิงเพิ่งสั่งซื้อมาจากในเมืองหลวงกระทบพื้นไม้ส่งเสียงดังคลิ๊ก... คลั๊ก... ชวนให้รู้สึกกดดันจนคนมองแทบไม่กล้าหายใจแรง เธอดึงเก้าอี้ไม้พะยูงตัวโปรดมานั่งไขว่ห้างรับลมยามบ่าย โดยมีสามีหนุ่มรูปงามคอยยืนกอดอกคุมเชิงอยู่ด้านข้างไม่ห่าง ราวกับราชองครักษ์ผู้พิทักษ์บัลลังก์ "อ้าว... ลมอะไรหอบพวกท่านมากันพร้อมหน้าพร้อมตาถึงเรือนหลังเล็กที่เคยถูกตราหน้าว่าเป็น 'กาลกิณี' ของตระกูลลู่ล่ะครับเนี่ย?" หลินว่านหลินเปิดฉากทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมบาดลึกถึงกระดูกดำ คำว่า 'กาลกิณี' ที่เธอจงใจหยิบยกขึ้นมาใช้ซัดหน้าคนตระกูลลู่ ทำให้แม่เฒ่าโจวถึงกับสะดุ้งเฮือก หน้าซีดเผือดลงทันตาเห็น "อาหลิน... เรื่องในอดีต แม่... แม่แค่รู้เท่าไม่ถึงการณ์!" แม่เฒ่าโจวละล่ำละลักแก้ตัว น้ำตาก작ๆไหลอาบแก้มเหี่ยวย่น "ตอนนั้นเศรษฐกิจมันฝืดเคือง ปู่ของเจ้าก็เพิ่งเสีย พี่ใหญ่ของเจ้าก็ต้องใช้เงินแต่งเมีย พวกเราไม่มีทางเลือก... เจ้าเองก็เป็นสะใภ้ตระกูลลู่ จะใจดำปล่อยให้พวกเราอดตายข้างถนนจริงๆ หรือ?" "ทางเลือก?" หลินว่านหลินทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอของเธอช่างเยือกเย็นจนน่ากลัว "ตอนที่พวกท่านไล่ฉันออกจากบ้านในคืนที่หิมะตกหนัก โดยให้เสื้อผ้าติดตัวแค่ชุดเดียว ท่านเคยคิดถึงทางเลือกของฉันบ้างไหม? ตอนที่ฉันท้องหิวโซจนเป็นลมคาแปลงผัก แล้วพวกท่านยืนมองด้วยสายตาสสมน้ำหน้า ท่านมีเมตตาให้ฉันสักนิดไหม?" บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงฉับพลัน มีเพียงเสียงลมหวีดหิวผ่านยอดสนด้านนอก ญาติผู้พี่คนหนึ่งทนแรงกดดันไม่ไหว โขกหัวลงกับพื้นจนหน้าผากปูดบวม "อาหลิน! เจ้าใจกว้างดั่งแม่น้ำฮวงโห ได้โปรดเถอะ... ตอนนี้โรงงานในอำเภอปิดกิจการหมดแล้ว ที่ดินของเราก็ถูกพวกอันธพาลยึดไปหมดเพราะหนี้การพนันของพี่ใหญ่เจ้า ถ้าเจ้าไม่ยื่นมือเข้าช่วย พวกเราต้องกลายเป็นขอทานข้างถนนจริงๆ นะ!" หลินว่านหลินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาคู่สวยฉายประกายความสะใจที่ถูกปรุงแต่งด้วยความร่ำรวยอย่างพอดิบพอดี เธอกวาดตามองสภาพที่น่าสมเพชเวทนาของคนตรงหน้าทีละคน นี่สินะ... รสชาติของความแค้นที่ถูกย่างสดด้วยไฟแห่งความโลภของพวกเขาเอง! "ช่วยหรือครับ?" หลินว่านหลินทวนคำ ชemชอมน้ำชาสมุนไพรจีนอุ่นๆ ที่ลู่จ้านถิงเพิ่งรินใส่ถ้วยหยกขาวให้ด้วยท่าทีสบายอารมณ์ "เงินทองของตระกูลหลิน... อ้อ ไม่สิ เงินทองที่ฉันหามาด้วยหยาดเหงื่อแรงงานและการค้าขายในตลาดมืด ไม่ได้หล่นลงมาจากท้องฟ้า และแน่นอนว่ามันไม่มีทางงอกเงยขึ้นมาจากหัวของคนทรยศหักหลังแน่ๆ" "หลินว่านหลิน! เจ้าอย่าใจจืดใจดำนักเลยนะ!" เสียงแหลมปรี๊ดของสะใภ้ใหญ่ที่แอบซ่อนอยู่ด้านหลังโพล่งขึ้นด้วยความเหลืออด "ยังไงพวกเราก็มีสายเลือดตระกูลลู่เดียวกัน! เจ้ากินอยู่สุขสบายในบ้านหลังใหญ่ มีทั้งรถยนต์ขับ มีทั้งเนื้อเป็ดพะโล้กินไม่ขาดมือ แต่ปล่อยให้ญาติพี่น้องอดตาย เจ้าไม่กลัวผีบรรพบุรุษมาหักคอตอนนอนหรือไง!" รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินว่านหลินจางหายไปในพริบตา แววตาของเธอเปลี่ยนเป็นคมกริบดั่งคมดาบที่พร้อมเชือดเฉือดทุกเมื่อ "ผีบรรพบุรุษหรือ?" หลินว่านหลินลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างระหงก้าวเข้าไปใกล้สะใภ้ใหญ่ที่ตัวสั่นงกด้วยความกลัว "ถ้าผีบรรพบุรุษตระกูลลู่จะมาหักคอใคร คนแรกที่ควรโดนก็คือพวกท่านที่คอยสูบเลือดสูบเนื้อคนอื่นไม่เว้นแต่ละวัน! จำใส่กะโหลกหนาๆ ของพวกท่านเอาไว้... ตั้งแต่วันที่พวกท่านขับไล่ฉันออกจากตระกูลลู่ หลินว่านหลินคนนี้ก็ตัดขาดจากพวกท่านอย่างสิ้นเชิงแล้ว!" ลู่จ้านถิงก้าวเข้ามาโอบเอวบางของภรรยาไว้หลวมๆ พร้อมกับปล่อยไอสังหารระดับนายทหารหน่วยรบพิเศษแผ่ซ่านออกมากดดันจนทุกคนต้องถอยร่นกรูด "ไสหัวไปให้พ้นจากเขตบ้านของฉัน" ลู่จ้านถิงเอ่ยปากเป็นครั้งแรก น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังราศีกดทับจนทุกคนแทบสำลักอากาศ "ถ้าภายในสามวินธียังมีใครหน้าไหนกล้าก้าวขาอยู่บนพื้นบ้านหลังนี้อีก อย่าหาว่ากระสุนในรังเพลิงของฉันไม่ปรานี!" สิ้นเสียงคำรามดั่งพญาเสือโคร่ง ญาติพี่น้องตระกูลลู่ต่างพากันลนลานคลานหนีตายกันอลหม่าน แม่เฒ่าโจวหน้ามืดล้มพับหมดสติไปคาพื้นดิน แต่ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหันกลับมาเหลียวแล ปล่อยให้ร่างชรานอนกองอยู่ตรงนั้นท่ามกลางความอับDอาย หลินว่านหลินถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เธอหันกลับมาซบหน้าลงกับอกแกร่งของสามีสูดกลิ่นกายสะอาดที่คุ้นเคย พลางกระซิบเบาๆ ด้วยรอยยิ้มซุกซน "จัดการเสร็จเสียที... หิวจะแย่แล้ว เป็ดพะโล้ในครัวคงเย็นชืดหมดแล้วกระมังครับคุณสามี?" ลู่จ้านถิงหัวเราะในลำคออย่างเอ็นดู ใช้นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ปรกลงมาข้างแก้มของภรรยาอย่างทะนุถนอม "งั้นเราเข้าไปกินข้าวกันเถอะครับ คนรบกวนถูกไล่ไปหมดแล้ว..." ทว่า ในขณะที่ประตูกำลังจะถูกปิดลง เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นอีกครั้ง... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ไม่ใช่เสียงของพวกตระกูลลู่อีกต่อไป แต่เป็นเสียงเคาะสามครั้งที่หนักแน่นและเป็นจังหวะ ราวกับสัญญาณเตือนจากใครบางคนที่ล่วงรู้ความลับสุดยอดเกี่ยวกับ "มิติลับห้างหรู" ของเธอ! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะครับ หมอผีวัยรุ่นสัญญาว่าจะเสิร์ฟความฟินและความสะใจให้เข้มข้นยิ่งขึ้นในตอนหน้าครับ!