แม่สามีอยากกินของฟรีไม่มีในโลก

"หยุดอยู่ตรงนั้น! ถ้าไม่อยากให้แขนข้างซ้ายของแกต้องหลุดติดกำแพงไป" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพญาเสือดาวแห่งค่ายทหารดังขึ้น พร้อมกับเสียงโลหะกระทบกันดัง *กริ๊ก* เป็นสัญญาณเตือนภัยที่เด็ดขาดและเย็นเยียบจนกระดูกสันหลังของผู้บุกรุกต้องชาหนึบ ลู่จ้านถิงไม่ได้แม้แต่จะหันไปมองร่างที่กำลังพยายามปีนเข้ามาด้วยความลลี้ลน มือหนาของเขาตวัดคว้าด้ามมีดปลายแหลมที่ซ่อนอยู่ข้างเอวอย่างรวดเร็วราวกับปาฏิหาริย์ ปลายคมกริบจ่อเข้าที่ลำคอของชายชุดดำที่กำลังลอยตัวอยู่บนกำแพงพอดิบพอดี ว่านหลินที่ยืนอยู่เคียงข้างไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอยังคงถือตะหลิวสแตนเลสเนื้อดีจากห้างสรรพสินค้าอัจฉริยะในมิติ กลิ่นหอมของน้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีนที่เธอเพิ่งเคี่ยวจนงวดกำลังส่งกลิ่นหอมกรุ่นตลบอบอวลไปทั่วห้องครัว ตัดกับบรรยากาศตึงเครียดภายนอกหน้าต่างได้อย่างน่าประหลาด หญิงสาวปรายตามองผู้บุกรุกที่หน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความเย้ยหยัน "แหม... ยุคสมัยนี้ การเป็นโจรมันหาเงินง่ายกว่าการทำมาหากินสุจริตสินะครับ ถึงได้ขยันปีนรั้วบ้านคนอื่นยามวิกาลแบบนี้ หรือว่า... ส่งมาโดยใครบางคนที่อยู่หน้าบ้าน?" คำพูดของว่านหลินไม่ใช่การเดา ส่งสายตาออกไปที่หน้าประตูก็พอจะรู้ว่า ละครฉากใหญ่กำลังเล่นตลกอะไรอยู่ ที่หน้าประตูรั้วไม้เก่าๆ ของบ้านพักตระกูลลู่ แม่เฒ่าโจวผู้มีศักดิ์เป็นแม่สามี กำลังนอนแผ่หลาอยู่บนพื้นดินส่งเสียงคร่ำครวญราวกับคนใกล้ตาย "โอ๊ย... ลูกอกตัญญู! สะใภ้ใจดำ! ข้าเลี้ยงพวกแกมาจนโต ป่วยไข้ไม่เหลียวแล ปล่อยให้คนแก่ต้องมานอนตายตากลมอยู่หน้าบ้าน รังแกแม้กระทั่งคนแก่ชรา ฟ้าดินช่วยเป็นพยานด้วยเถอะ!" เสียงโหยหวนดั่งภูตผีร้องขอส่วนบุญนั้นดังทะลุเข้ามาในบ้าน ทุกคำเต็มไปด้วยความเสแสร้งและจงใจให้ชาวบ้านละแวกใกล้เคียงที่กำลังเดินผ่านไปมาต้องหยุดยืนมุงดูและซุบซิบนินทา ลู่จ้านถิงกระชากคอเสื้อของชายชุดดำให้ตกลงมาจากกำแพงเสียงดัง *ตุ้บ* ร่างนั้นทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นดินด้วยความหวาดกลัวเมื่อพบว่านายทหารหนุ่มผู้นี้มีรัศมีสังหารที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าปีศาจจากขุมนรก "ใครส่งแกมา?" ลู่จ้านถิงถามเสียงต่ำ มือข้างหนึ่งกดบ่าของมันไว้จนกระดูกแทบแหลก ชายชุดดำตัวสั่นเทา ละล่ำละลักตอบด้วยความกลัวตาย "ข้า... ข้าแค่รับจ้างมา! แม่เฒ่าโจวบอกให้ข้าแอบเอาห่อผ้าสำรวจนี้มาวางไว้หลังบ้าน เพื่อใส่ร้ายว่าพวกท่านซุกซ่อนของผิดกฎหมายจากตลาดมืด นางบอกว่าถ้าทำสำเร็จจะให้เงินสามเหรียญ! ไว้ชีวิตข้าด้วยเถอะพี่ท่าน!" ว่านหลินเดินน่องเข้ามาใกล้ ชายตามองห่อผ้าเก่าๆ ที่ชายชุดดำทำตกไว้ เธอย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วเขี่ยห่อผ้านั้นดู พบว่าเป็นเมล็ดธัญพืชปนเปื้อนที่ทางการกำลังกวดขันและห้ามซื้อขายในตลาดมืดจริงๆ ช่างเป็นแผนการที่ชั่วช้าและไร้ยางอายสิ้นดี หากตำรวจตรวจพบ บ้านของเธอคงไม่แคล้วโดนข้อหาค้ากำไรเกินควรและกักตุนสินค้าผิดกฎหมาย อนาคตทางการทหารของลู่จ้านถิงคงจบเห่ในพริบตาเดียว "หึ... แม่สามีผู้ประเสริฐของฉันช่างมีความคิดสร้างสรรค์เสียจริง อยากให้ฉันฉิบหายจนตัวสั่นเลยสินะครับ" ว่านหลินหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มแต่แววตากลับเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเอง คุณไม่ต้องเปื้อนมือ" ลู่จ้านถิงเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตาดุดันฉายแววอำมหิตขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขารวบตัวชายชุดดำขึ้นมาด้วยมือเดียวแล้วโยนออกไปนอกรั้วราวกับโยนกระสอบทราย ก่อนจะหันมามองภรรยาด้วยความอ่อนโยนที่สลับขั้วกันอย่างสิ้นเชิง "คุณอยากให้ผมจัด1การยายแก่หน้าด้านนั่นอย่างไรดีล่ะครับที่รัก?" ว่านหลินยกย่องมุมปาก เธอวางตะหลิวลงแล้วเดินไปหยิบโถกระเบื้องเคลือบใบใหญ่ที่บรรจุ "ซุปกระดูกหมูตุ๋นรากบัวและเก๋ากี้" ซึ่งเธอเพิ่งปรุงเสร็จร้อนๆ จากมิติห้างหรู กลิ่นหอมเย้ายวนของเนื้อหมูที่เปื่อยนุ่มละลายในปากผสานกับความหวานละมุนของรากบัวและสมุนไพรจีนโชยฟุ้งกระจายไปทั่วรัศมีร้อยเมตร กลิ่นนี้ทรงพลังเสียยิ่งกว่ากลิ่นธูปเรียกวิญญาณ ทำเอาคนบริเวณหน้าบ้านถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อมคอดยาวตามๆ กัน หญิงสาวเดินนวยนาดถือโถซุปเปิดประตูรั้วออกไปเผชิญหน้ากับแม่เฒ่าโจวที่กำลังแกล้งชักดิ้นชักงออยู่บนพื้น เมื่อแม่เฒ่าโจวได้กลิ่นหอมฟุ้งของซุปเนื้อหมูตุ๋นลอยเข้าจมูก อาการชักกระตุกของนางก็หยุดชะงักลงทันที ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้างด้วยความโลภ ปากอ้าค้าง น้ำลายสอไหลย้อยออกมาโดยไม่รู้ตัว นางลืมตัวลุกขึ้นนั่งพับเพียบแล้วพุ่งมือมาหมายจะคว้าโถซุปในมือของว่านหลินทันที "นังตัวดี! เอาอะไรมาซ่อนไว้ในโถนั่น! กลิ่นหอมขนาดนี้ แกเอาเงินที่ไหนมาซื้อกิน ปรนเปรอแต่สามีจนลืมแม่ผู้ให้กำเนิดอย่างฉันรึไง! เอามานี่! ฉันหิวจนไส้จะขาดอยู่แล้ว!" แม่เฒ่าโจวแผดเสียงแหลมสูงหมายจะแย่งชิง ทว่า... *แควก!* ว่านหลินชักโถซุปหลบอย่างรวดเร็วจนแม่เฒ่าโจวคว้าได้เพียงความว่างเปล่า เกือบจะล้มคะมำหน้าคว่ำลงไปจูบพื้นดินอีกรอบ หญิงสาวมองดูแม่สามีจอมโลภด้วยสายตาสมเพชเวทนา "อ้าว? นึกว่าใกล้จะตายเสียอีก ถึงกับต้องนอนแผ่หลาเรี่ยราดขวางประตูบ้านคนอื่นเขา ดูท่าทางมีแรงแย่งของกินขนาดนี้ คงไม่ได้อดอยากปากแห้งอย่างที่ปากเห่าใส่ชาวบ้านเขาสักนิดสินะครับ" ว่านหลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงดัดจริตน่าหมั่นไส้ เรียกเสียงหัวเราะเบาๆ จากชาวบ้านที่ยืนมุงดูอยู่รอบๆ "นัง... นังสะใภ้เนรคุณ! แกกล้าด่าแม่สามีเรอะ!" แม่เฒ่าโจวหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัด นางชี้หน้าด่ากราด "พวกแกดูสิ! ลูกสะใภ้ใจบาปคนนี้ไม่เพียงแต่ไม่ยอมเลี้ยงดูแม่สามี ยังกล้าเอาอาหารชั้นเลิศมาเยาะเย้ยคนแก่ที่กำลังจะอดตาย! ฟ้าดินจะลงโทษพวกแก!" "ของฟรีไม่มีในโลกหรอกครับคุณแม่" ลู่จ้านถิงก้าวออกมายืนบังหน้าภรรยา รัศมีความกดดันระดับนายทหารฆ่าศึกทำให้แม่เฒ่าโจวสะดุ้งเฮือกถอยหลังไปสามก้าว "อยากกินซุปหอมๆ นี่เหรอ? ได้... แต่ต้องแลกด้วยความจริง" ลู่จ้านถิงเตะห่อผ้าธัญพืชปนเปื้อนที่ลูกน้องของแม่เฒ่าโจวทำตกไว้ไปกองแทบเท้าของนาง "ของชิ้นนี้ แกเป็นคนสั่งให้คนเอามาปีนรั้วโยนใส่บ้านผม เพื่อใส่ร้ายภรรยาผมใช่ไหม? ถ้าตอบว่าใช่... ซุปหมูตุ๋นหม้อนี้ ผมจะราดหัวแกให้สาสมกับความอยาก!" แม่เฒ่าโจวหน้าซีดเผือดเป็นกระดาษเมื่อแผนการถูกเปิดโปงต่อหน้าชาวบ้านนับสิบชีวิต นางอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออก ได้แต่สั่นเทาด้วยความกลัวและอับอาย ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังเดือดดาลถึงขีดสุด และทุกคนกำลังรอฟังคำสารภาพจากปากของแม่เฒ่าโจวนั้นเอง... จู่ๆ เสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นจากตรอกมืดด้านหลังฝูงชน พร้อมกับเงาร่างของชายชราในชุดสูทจีนโบราณปรากฏตัวขึ้น พร้อมด้วยผู้ติดตามสวมแว่นตาดำสองคน "ช่างเป็นครอบครัวที่อบอุ่นและน่าสนุกเสียจริง... คุณลู่ ว่านหลิน ไม่ทราบว่าพอจะแบ่งซุปหมูตุ๋นถ้วยนั้นให้แขกผู้ไม่ได้รับเชิญอย่างฉัน ชิมสักคำได้ไหม?" ชายชราเอ่ยด้วยรอยยิ้มปริศนา พร้อมกับโยนเอกสารบางอย่างลงบนพื้น ซึ่งทำให้หน้าของลู่จ้านถิงและว่านหลินต้องเปลี่ยนสีทันทีเมื่อเห็นตราประทับบนนั้น! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปฟาดฟันความโลภในยุค 70 ด้วยกันนะครับ