ลู่จ้านถิงถอดเครื่องแบบเพื่อเมีย

แฟ้มเอกสารปกหนังสีน้ำตาลเข้มถูกกระแทกลงบนโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งเสียงดังสนั่น ลู่จ้านถิงไม่ได้แม้แต่จะชายตามองกระดาษราชการแผ่นนั้น แม้ว่ามันจะเป็นใบลาออกที่ผ่านการอนุมัติอย่างเป็นทางการจากผู้บังคับบัญชาสูงสุดแล้วก็ตาม นายทหารหนุ่มอนาคตไกลในวัยสามสิบปี ผู้แบกรับอนาคตและดาวบนบ่าที่กำลังจะเพิ่มขึ้นในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า กลับเลือกที่จะถอดกระดุมเสื้อเครื่องแบบทีละเม็ดอย่างใจเย็น ดวงตาคมกริบดריดลึกลงด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ไม่มีสิ่งใดสั่นคลอนได้ สำหรับคนอื่น การเป็นนายทหารในยุค 70 คือความมั่นคงและเกียรติยศสูงสุดของวงศ์ตระกูล แต่สำหรับลู่จ้านถิงในเวลานี้ ยศถาบรรดาศักดิ์เหล่านี้เป็นเพียงแค่เศษกระดาษ เมื่อเทียบกับรอยยิ้มของภรรยาตัวแสบที่กำลังรอเขาอยู่ที่อาณาจักรธุรกิจแห่งใหม่ "นายแน่ใจแล้วหรือ, จ้านถิง?" เสียงทุ้มต่ำของผู้บังคับบัญชาเอ่ยถามขึ้นทำลายความเงียบ หลังจากถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่สาม "ทางกองทัพกำลังจะส่งชื่อนายไปอบรมที่เมืองหลวง เส้นทางอนาคตของนายกำลังจะโรยด้วยกลีบกุหลาบ... การทิ้งทุกอย่างเพื่อมาช่วยภรรยาค้าขาย มันดู..." "ไม่ใช่การค้าขายครับผู้บังคับบัญชา" ลู่จ้านถิงขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่มั่นคง ดวงตาคมกริบเงยขึ้นสบตานายใหญ่อย่างตรงไปตรงมา "มันคือการสร้างอาณาจักร และภรรยาของผม... คือจักรพรรดิผู้ครองอาณาจักรนั้น หน้าที่ของผมคือการเป็นแม่ทัพคอยกวาดล้างพวกสุนัขป่าที่บังอาจมารบกวนความสงบสุขของเธอต่างหากครับ" ผู้บังคับบัญชาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างจนปัญญา "ไอ้เสือ... ดูท่าทางนายจะคลั่งภรรยาเข้ากระดูกดำเสียแล้ว ไปเถอะ! ไปจัดการพวกหน้าเนื้อใจเสือในตลาดเมืองหลวงให้ราบคาบเหมือนที่นายเคยสนามรบก็แล้วกัน" ในขณะเดียวกัน ห่างออกไปหลายลี้ หลินว่านหลินกำลังยืนกอดอกมองตึกแถวสามชั้นสไตล์ยุโรปที่ถูกเนรมิตขึ้นด้วยพลังแห่งมิติห้างหรูอัจฉริยะ รอยยิ้มมุมปากของเธอบ่งบอกถึงความเจ้าเล่ห์เพทุบายและรสชาติของความสะใจที่กำลังจะมาเยือน "คุณนายหลินครับ! สินค้าล็อตแรกจากมิติ... เอ่อ จากคลังสินค้าลับของเรา มีพ่อค้าคนกลางจากทางใต้มาเหมาซื้อเกลี้ยงหมดแล้วครับ!" ลูกน้องที่เธอจ้างมาวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาายงานด้วยความดีใจ "หมดเกลี้ยงภายในสิบนาที?" ว่านหลินเลิกคิ้วเรียวสวยอย่างไม่แปลกใจนัก เธอกวาดสายตามองกล่องสินค้าที่เป็นผลิตภัณฑ์บำรุงผิวและอาหารกระป๋องเกรดพรีเมียมจากยุคปัจจุบันที่ถูกแกะฉลากออกและตีตราใหม่เป็นสินค้าส่งออกพิเศษ ยุค 70 นี้ผู้คนกระหายความร่ำรวยและความหรูหรา และเธอกำลังเป็นผู้ป้อนยาพิษหวานฉ่ำนี้ให้กับพวกมัน ทว่า ความสุขจากการกอบโกยเงินหยวนมหาศาลมักจะมีเสียงน่ารำคาญเข้ามาขัดจังหวะเสมอ "หลินว่านหลิน! อีสะใภ้ตัวดี! แกซ่อนหัวอยู่ที่ไหน ออกมาเดี๋ยวนี้!" เสียงแหลมแสบแก้วหูของแม่เฒ่าโจวแผดดังขึ้นที่หน้าร้าน ตามมาด้วยเสียงทุบประตูเหล็กดังปังๆ แม่สามีผู้โลภมากและเคยจิกหัวใช้นางเอกในอดีต บัดนี้แต่งกายด้วยเสื้อผ้าเก่าๆ หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและหิวโหย หลังจากข่าวความร่ำรวยของสะใภ้แพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้าน หญิงแก่ก็รีบตะเกียกตะกายมาไถเงินทันทีโดยไม่เจียมสังขาร ว่านหลินถอนหายใจเบาๆ หยิบลูกอมรสมิ้นท์จากมิติขึ้นมาแกะกินเคี้ยวกรุบๆ อย่างสบายใจ เธอยังไม่ทันได้ขยับตัวก้าวออกไปสั่งสอนแม่สามีจอมปลอม ประตูร้านด้านหลังก็เปิดผางออกเสียก่อน ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นท่อนแขนเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อและเส้นเลือดปูดโปน ลู่จ้านถิงก้าวเข้ามาในร้านด้วยบรรยากาศที่กดดันจนคนรอบข้างต้องกลั้นหายใจ เขากวาดตามองภรรยาแวบหนึ่งเพื่อประเมินว่าเธอเหนื่อยไหม ก่อนจะหันไปมองหน้าประตูที่มีเสียงโวยวายไม่หยุด "จ้าน... จ้านถิง ลูกแม่!" แม่เฒ่าโจวที่พังประตูเข้ามาได้ชะงักกึก เมื่อเห็นลูกชายคนโปรดที่ควรจะอยู่ในค่ายทหาร ยืนตีหน้าตายอยู่กลางอาณาจักรธุรกิจของสะใภ้ตัวแสบ "ลูกลาออกจากราชการแล้วหรือ? บ้าไปแล้วรึไง! ทิ้งอนาคตมารับจ้างอีสารเลวนี้เนี่ยนะ!" ลู่จ้านถิงปรายตามองมารดาบังเกิดเกล้าด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับเธอนั้นเป็นเพียงฝุ่นผงใต้รองเท้า ไม่มีแววตาของความกตัญญูกตเวทีเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเย็นชาของนายทหารที่พร้อมจะเด็ดหัวศัตรู "แม่มาทำอะไรที่นี่ครับ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม เรียบเฉยจนน่ากลัว "แม่... แม่แค้น! อีว่านหลินมันรวยอู้ฟู่แต่ไม่ยอมส่งเสียบ้านเรา! ลูกต้องจัดการมัน หย่ากับมันซะ แล้วเอาเงินทั้งหมดมาให้แม่!" แม่เฒ่าโจวแผดเสียงโวยวายลงไปดิ้นกับพื้นตามนิสัยเดิม หวังจะเรียกร้องความสงสารจากลูกชาย ลู่จ้านถิงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นยะเยือกเสียจนแม่เฒ่าโจวต้องสะดุ้งเฮือก เขาก้าวเข้าไปใกล้หญิงแก่ ชandก้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน "เงินทุกหยวนในที่นี้เป็นของภรรยาผม และตัวผม... ก็เป็นของเธอเช่นกัน ถ้าแม่ยังกล้ามาเหยียบที่นี่และส่งเสียงน่ารำคาญรบกวนเวลาพักผ่อนของภรรยาผมอีกแม้แต่ครั้งเดียว..." ลู่จ้านถิงเว้นจังหวะ ดวงตาส่อแววอำมหิต "ผมจะทำให้ตระกูลโจวที่บ้านเดิม ไม่เหลือแม้แต่แผ่นดินให้ซุกหัวนอน... ไสหัวไปซะ!" ว่านหลินยืนกอดอกอมยิ้มมองภาพสามีสุดหล่อที่กำลังแปลงร่างเป็นหมาป่าปกป้องอาณาเขต กลิ่นหอมกรุ่นของชาดอกไม้ชั้นดีที่ลู่จ้านถิงชงเตรียมไว้ให้เธอบนโต๊ะทำงานเริ่มส่งกลิ่นอบอวลไปทั่วห้อง ผสมผสานกับความเร้าใจของการจัดการคนชั่วได้อย่างลงตัว ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังชื่นมื่นและชัยชนะอยู่ในกำมือ เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านเบาๆ สามครั้งก็ดังขึ้น... ก๊อก ก๊อก ก๊อก ลู่จ้านถิงขมวดคิ้วเล็กน้อย หันไปมองตามเสียง ส่วนหลินว่านหลินหรี่ตาลงเมื่อเห็นเงาร่างของชายแปลกหน้าในชุดสูทสากลยุคใหม่สวมแว่นตากลมเดินเข้ามา พร้อมกับเอกสารตราครุฑสีแดงสดในมือ "ขอโทษด้วยครับคุณลู่ คุณหลิน..." ชายแปลกหน้ายิ้มเยือกเย็น พลางวางเอกสารแผ่นนั้นลงบนโต๊ะ "ทางกระทรวงพาณิชย์และกรมสอบสวนพิเศษ มีคำสั่งระงับกิจการของท่านชั่วคราว เนื่องด้วย... มีผู้ร้องเรียนว่าสินค้าทั้งหมดของพวกท่าน ลักลอบนำเข้าจาก 'โลกคู่ขนาน' ที่อยู่นอกเหนือเขตอำนาจรัฐครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ