โรงแรมหรูและอาหารเหลภัตตาคาร

เสียงตวาดแหลมสูงของแม่เฒ่าโจวที่แผดลั่นจนแก้วหูแทบแตก ยังคงสะท้อนก้องอยู่ในความรู้สึก ทว่าในความเป็นจริงเวลานี้ ว่านหลินไม่ได้สนใจเงาหัวของหญิงแก่ผู้โลภมากคนนั้นแม้แต่น้อย ร่างระหงในชุดเสื้อผ้าเนื้อดีที่ลู่จ้านถิงเพิ่งจัดหาให้ ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าประตูไม้สักบานใหญ่โตของ "ภัตตาคารกั๋วCจี้" โรงแรมและภัตตาคารระดับห้าดาวประจำมณฑลในยุค 70 แห่งนี้ กลิ่นอายความเจริญที่ถูกจำกัดไว้เฉพาะกลุ่มคนมีอำนาจและเงินตราลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศชั้นดี ท่ามกลางสายตาหวาดหวั่นแกُมเกรงใจของพนักงานต้อนรับที่แต่งกายด้วยชุดยูนิฟอร์มสะอาดตา "ภรรยา... แน่ใจแล้วหรือครับว่าเราควรใช้เงินก้อนนี้กับมื้ออาหารที่นี่? ผมเกรงว่า..." เสียงทุ้มต่ำของลู่จ้านถิงดังขึ้นข้างกาย นายทหารหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบประดับยศดูโดดเด่นจนผู้คนรอบข้างต้องเหลียวมอง แม้ใบหน้าคมคายจะเรียบเฉยตามวิสัย แต่ดวงตาคู่นั้นกลับฉายแววห่วงใยและตามใจภรรยาตัวแสบจนแทบจะกลTนกิน ว่านหลินปรายตามองสามีหนุ่มผู้ซื่อตรงแต่คลั่งรัก ก่อนจะอมยิ้มพรายอย่างเจ้าเล่ห์ มือเรียวเล็กเอื้อมไปจัดปกเสื้อให้เขาอย่างเบามือ "คุณสามีครับ เงินที่ได้จากการค้าขายในตลาดมืดเมื่อวานนี้ แค่ค่าหมูสามชั้นตุ๋นยาจีนไม่กี่หม้อก็ซื้อโรงแรมนี้ได้ครึ่งหลังแล้วครับ อีกอย่าง... เราอุตส่าห์หนีพ้นเงื้อมมือแม่เฒ่าจอมสูบเลือดสูบเนื้อมาได้ทั้งที จะไม่ฉลองให้สมฐานะเศรษฐีใหม่ในยุค 70 หน่อยหรือครับ?" ลู่จ้านถิงมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย ยอมจำนนต่อเหตุผลและรอยยิ้มพราวเสน่ห์นั้นอย่างง่ายดาย มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวนุ่มของภรรยาไว้แน่น "ตามใจคุณครับ อยากกินอะไรสั่งให้เต็มที่ ผมจ่ายเอง... ถึงแม้เงินในกระเป๋าผมจะเทียบกับความร่ำรวยในห้างวิเศษของคุณไม่ได้เลยก็ตาม" ทั้งคู่ก้าวเท้าเข้าไปในห้องอาหารส่วนตัวที่หรูหราที่สุด บรรยากาศภายในตกแต่งด้วยไม้เนื้อแข็งแกะสลักอย่างประณีต โคมไฟระย้าคริสตัลส่องแสงนวลตาตัดกับความตึงเครียดของยุคสมัยข้างนอกอย่างสิ้นเชิง ว่านหลินกวาดสายตาพิจารณาการตกแต่งและแอบเชื่อมต่อสติสัมปชัญญะเข้ากับ "ห้างสรรพสินค้าอัจฉริยะ" ในมิติส่วนตัว สมองอันปราดเปรื่องของเชฟมือทองคำนวณสูตรอาหาร เทคนิคการตัดแต่งวัตถุดิบ และความลับของเครื่องเทศยุคโบราณที่ถูกยกระดับด้วยความรู้ยุคปัจจุบันทันที ไม่นานนัก อาหารเหลภัตตาคารชุดใหญ่ก็ถูกลำเลียงเข้ามาวางเรียงรายบนโต๊ะกลมไม้โอ๊ก จานแรกคือ "เป็ดปักกิ่งหนังกรอบ" สีอำพันเปล่งประกาย แผ่นหนังบางเฉียบส่งกลิ่นหอมกรุ่นของควันไม้และน้ำผึ้งป่า ตามด้วย "ปลาเก๋านึ่งซีיוกวางตุ้ง" ที่เนื้อปลาขาวราวกระเบื้องเคลือบ ลอยตัวอยู่ในน้ำซุปใสรสกลมกล่อมโรยด้วยต้นหอมซอยละมุน และที่ขาดไม่ได้คือ "ซุปไก่ตุ๋นโสมเขาชานسي" ที่ส่งกลิ่นหอมสมุนไพรลอยฟุ้งอุ่นซ่านไปทั่วห้องอาหาร ว่านหลินไม่รอช้า เธอหยิบตะเกียบขึ้นมาคีหนังเป็ดกรอบๆ จิ้มซอสหวานสูตรพิเศษแล้วส่งเข้าปาก เคี้ยวช้าๆ เพื่อวิเคราะห์ส่วนผสม รสชาติความหวานเค็มที่กลมกล่อมลงตัวระเบิดขึ้นบนต่อมรับรส ดวงตากลมโตเป็นประกายด้วยความพึงพอใจ "อืม... ฝีมือระดับนี้ใช้ได้เลยครับ แต่การหมักยังขาดความลุ่มลึกของเปลือกส้มแห้งอายุสิบปี ถ้าเราเอาสูตรนี้ไปปรับปรุงแล้ววางขายในห้างมิติของเรา รับรองว่าพวกคหบดีตกอับในเมืองหลวงต้องแย่งกันซื้อจนหัวแตกแน่นอนครับ" ลู่จ้านถิงคีเนื้อปลาส่วนที่ดีที่สุดใส่ลงในจานของภรรยาอย่างเอาใจ "รสชาติอาจจะพอใช้ได้ แต่ฝีมือการทำอาหารของคุณเหนือกว่าภัตตาคารนี้หลายเท่าตัวนัก... ว่าแต่ คุณแน่ใจนะว่าการที่เราหนีมาเสวยสุขแบบนี้ แม่เฒ่าโจวจะไม่ตามมาอาละวาดถึงประตูบ้านเราจริงๆ?" ว่านหลินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ "ปล่อยให้แกดิ้นรนไปเถอะครับ ยิ่งแกโกรธมากเท่าไหร่ หหนี้สินที่แกไปกู้ยืมมาเพื่อเล่นการพนันก็จะยิ่งย้อนกลับไปรัดคอครอบครัวนั้นแน่นขึ้นเท่านั้น คนโลภย่อมพินาศเพราะความโลภของตัวเองครับ... เรามาสนใจอาหารตรงหน้าดีกว่าครับคุณสามี ชิมนี่สิครับ ซุปโสมนี่บำรุงกำลังดีนัก..." เธอตักซุปไก่ร้อนๆ ส่งให้สามีด้วยความใส่ใจ บรรยากาศภายในห้องอาหารส่วนตัวเต็มไปด้วยความอบอุ่นและรสชาติอันโอชะ ความสุขของการเป็นผู้ชนะในเกมธุรกิจยุค 70 ช่างหอมหวานเสียยิ่งกว่าน้ำผึ้งเดือนห้า ทว่า ในขณะที่ความเงียบสงบอันหรูหรากำลังโอบล้อมคนทั้งคู่ เสียงเคาะประตูก็กดังขึ้นสามครั้งอย่างสุภาพ แต่หนักแน่นจนน่าสงสัย *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* พนักงานเสิร์ฟคนเดิมเปิดประตูเข้ามาด้วยใบซีดเผือด เนื้อตัวสั่นเทาเล็กน้อย พร้อมกับโค้งคำนับด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักที่ทำเอาบรรยากาศแสนอร่อยชะงักงัน "ข... ขอประทานอภัยครับท่านนายทหาร คุณผู้หญิง... ด้านล่างภัตตาคาร มีแขกผู้มีเกียรติท่านหนึ่ง... อ้างว่าเป็น... เป็นเจ้าAหนี้รายใหญ่จากมณฑลพายัพ พร้อมกับถือหมายศาลบุกเข้ามาค้นหาตัวพวกท่านครับ!" ว่านหลินชะงักตะเกียบในมือ รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏขึ้นที่มุมปากทันที ลู่จ้านถิงวางตะเกียบลงอย่างช้าๆ แววตาดุดั่งพญาเสือโผนฉายประกายอำมหิตขึ้นวูบหนึ่ง ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนนิยายเรื่องนี้ด้วยดีเสมอมานะครับ