ของขวัญราคาแพงจากสามีทหาร

"ห้ามขยับนะว่านหลิน... หลับตาลงก่อนครับ" เสียงทุ้มต่ำเจือความประหม่าที่หาได้ยากยิ่งจากนายทหารผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนดังขึ้น พร้อมกับฝ่ามือหนากรำแดดที่เอื้อมมาปิดเปลือกตาของหลินว่านหลินไว้อย่างแผ่วเบา กลิ่นอายบุรุษผสมกลิ่นฝุ่นควันจางๆ และกลิ่นสบู่สะอาดลอยกรุ่นอยู่ปลายจมูก หญิงสาวหลุดหัวเราะคิกคักออกมาเบาๆ ขณะที่แผ่นหลังบางพิงเข้ากับอกแกร่งของสามีอย่างคุ้นชิน นี่คือค่ำคืนอันเงียบสงบในบ้านพักนายทหารยุค 70 ภายหลังจากที่แม่เฒ่าโจวและบรรดาญาติจอมโลภถูกแผนการเฉียบขาดของเธอตอกหน้าหงายกลับไปจนไม่กล้าโผล่หัวมาสร้างความรำคาญอีกหลายวัน บ้านหลังน้อยจึงกลับมาเป็นอาณาจักรส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเนื้อตุ๋นยาจีนและไอน้ำอุ่นๆ จากมิติลับ "จ้านถิง คุณเล่นอะไรอีกแล้วครับเนี่ย? ทำตัวลับๆ ล่อๆ ตั้งแต่กลับมาจากค่ายทหาร หรือว่าแอบไปทำความผิดอะไรมา ถึงต้องเอาอกเอาใจภรรยาคนนี้เป็นพิเศษ" หลินว่านหลินเอ่ยเย้าแหย่ พลางเหลือบสายตาภายใต้ฝ่ามือของเขาไปยังเงาสะท้อนบนกระจกตู้ไม้เก่า ลู่จ้านถิงไม่ตอบคำถาม เขาเพียงแต่ขยับกายเข้าไปชิดร่างบางมากขึ้น ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนขนอ่อนลุกชัน ปลายนิ้วที่ด้านหนาจากการจับปืนและถือหางเสือรถถังค่อยๆ บรรจงเลื่อนออกอย่างระมัดระวัง ราวกับกำลังประคับประคองวัตถุที่เปราะบางและมีค่าที่สุดในจักรวาล เมื่อดวงตากลมโตคู่สวยกะพริบปรับโฟกัส ภาพที่ปรากฏตรงหน้าภายใต้แสงตะเกียงสีส้มสลัว ทำให้ลมหายใจของเชฟสาวมือทองจากยุคปัจจุบันถึงกับสะดุดกึก บนฝ่ามือใหญ่ที่รองรับอยู่เบื้องหน้า คือกำไลหยกจักรพรรดิเนื้อเนียนละเอียดสีเขียวมรกตเข้ม ลวดลายเนื้อหยกใสราวน้ำค้างยามเช้าสะท้อนประกายวาววับขับเน้นความหรูหราตัดกับความยากจนข้นแค้นของยุคสมัยได้อย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่หยกเกรดต่ำตามตลาดมืดทั่วไป แต่มันคือสมบัติล้ำค่าที่ต่อให้เอาเงินเดือนทหารทั้งปีมารวมกันก็ยังซื้อไม่ได้ด้วยซ้ำ "นี่มัน..." หลินว่านหลินอุทานเสียงหลง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง "ผมแอบเก็บเงินเบี้ยเลี้ยงพิเศษจากการปฏิบัติภารกิจลับตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา... รวมถึงเงินรางวัลจากการฝึกทหารกองเกิน บวกกับเจียดเบี้ยเลี้ยงรายเดือนไว้ส่วนหนึ่ง" ลู่จ้านถิงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของชายหนุ่มราบเรียบแต่มั่นคง ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอประกายความรักความบูชาอย่างไม่ปิดบัง "ผมรู้ว่าคุณมาจากที่ที่ดีกว่านี้ ของในห้างมหัศจรรย์ของคุณมีแต่ของวิเศษราคาแพง แต่... ในฐานะสามี ผมไม่อยากให้คุณรู้สึกว่าต้องเป็นฝ่ายควักเนื้อหาเลี้ยงผมฝ่ายเดียว สิ่งนี้... ถึงมันจะเทียบไม่ได้กับสิ่งที่คุณมี แต่มันคือทั้งหมดที่น้ำพักน้ำแรงของผมหามาได้ด้วยความบริสุทธิ์ใจ" คำพูดที่เอ่ยออกมาอย่างซื่อตรงและจริงใจจากปากของนายทหารผู้เย็นชา ทำให้หัวใจของหลินว่านหลินที่ด้านชาจากการต่อสู้กับคนโลภในยุค 70 มานานเกิดอาการไหววูบอย่างรุนแรง ความอุ่นวาบแผ่ซ่านจากทรวงอกลามไปถึงขอบตา หญิงสาวไม่ได้มองว่ามันเป็นแค่กำไลหยกราคาแพง แต่มันคือ "เกียรติ" และ "ความทุ่มเท" ทั้งชีวิตที่ผู้ชายคนนี้มอบให้เธอคนเดียว "คุณนี่มัน... บ้าจริงๆ เลยนะครับ" หลินว่านหลินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความสั่นไหวในน้ำเสียง เธอยื่นข้อมือเรียวขาวออกไปให้อีกฝ่าย "ถ้าแม่ของคุณรู้เข้า คงอกแตกตายแน่ๆ ที่ลูกชายสุดที่รักเอาเงินไปเปย์เมียหมดตัวแบบนี้" "ปล่อยให้แกอกแตกตายไปสิครับ คนแบบนั้นไม่สมควรได้รับความเห็นอกเห็นใจอะไรทั้งสิ้น" ลู่จ้านถิงแค่นเสียง in character ความเย็นชาฉายชัดในแวบแรก ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนสุดขีดเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดบรรจงสวมกำไลหยกวงนั้นลงบนข้อมือของเธอ ขนาดของมันพอดีเป๊ะราวกับเวทมนตร์ ผิวหยกเย็นเฉียบตัดกับความอุ่นของผิวเนื้อ ยิ่งขับให้ข้อมือของเธอดูโดดเด่นและงดงามราวกับงานศิลปะชั้น บรรยากาศในห้องนอนคละคลุ้งไปด้วยความหวานล้ำที่ชวนให้เคลิบเคลิ้ม ทว่าในวินาทีที่ทั้งสองกำลังจะโน้มใบหน้าเข้าหากันเพื่อมอบจุมพิตแห่งความรัก ทันใดนั้น... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงทุบประตูด้านนอกดังสนั่นหวั่นไหวราวกับคนจะพังบ้าน พร้อมกับเสียงแหลมสูงคุ้นหูที่แผדแผดทะลุความเงียบเข้ามาในยามวิกาล "ลู่จ้านถิง! นังสะใภ้ตัวดี! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าพวกแกแอบซ่อนของดีไว้ข้างใน!" เสียงของแม่เฒ่าโจวดังแว้ดขึ้นมาทำลายบรรยากาศโรแมนติกจนย่อยยับ พร้อมกับเงาร่างตะคุ่มๆ ของคนหลายคนสะท้อนผ่านหน้าต่างกระดาษสาด้านนอก ลู่จ้านถิงขมวดคิ้วมุ่น รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างกายนายทหารหนุ่มทันที ดวงตาคมกวาดมองไปที่ประตูด้วยความเยียบเย็น ก่อนจะหันมาสบตากับภรรยาที่เวลานี้ริมฝีปากอิ่มกำลังยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ดูท่าทาง... ค่ำคืนนี้คงต้องมีคนมาจ่ายค่าทำขวัญให้กำไลวงใหม่ของคุณเพิ่มอีกสักก้อนแล้วล่ะครับ ที่รัก" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หมอผีวัยรุ่น" เสมอมานะครับ