เคียงบ่าเคียงไหล่ฝ่าดงกระบี่

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งตัดกับกลิ่นอับชื้นของศาลาร้างริมทาง ไอร้อนจากบาดแผลฉกรรจ์บนพระอังสา (หัวไหล่) ของมู่หรงเหยียนแผ่ซ่านออกมาราวกับเตาไฟย่อมๆ ชุดคลุมผ้าไหมปักดิ้นทองลายพยัคฆ์ทะยานเมฆบัดนี้ขาดวิ่น เปรอะเปื้อนด้วยโลหิตสีเข้มตัดกับผิวเนื้อซีดเซียว เบื้องหน้าของคนทั้งสองคือเงาดำนับสิบที่รายล้อมเข้ามา ดาบตet (ดาบเหล็กกล้า) สะท้อนแสงจันทร์สาดส่องเป็นประกายวาบวับยามค่ำคืน ไอสังหารแผ่ซ่านกดดันจนอากาศรอบกายแทบจะแข็งตัว "ถอยไปซะ ชายาข้า..." เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันของฉินอ๋องเอ่ยขึ้นอย่างยากเย็น พระเนตรคมกริบดุจพญาอินทรีหรี่แคบ แม้พระวรกายจะสูญเสียเรี่ยวแรงจากการเสียเลือดมากและพิษสะสมที่เริ่มลุกลาม แต่รัศมีอำนาจกดดันดั่งราชสีห์บาดเจ็บก็ยังคงทำให้มือสังหารกลุ่มนั้นชะงักฝีเท้าลงชั่วขณะ มู่หรงเหยียนยื่นพระกรข้างที่ยังใช้งานได้กางบังร่างบอบบางของสตรีเบื้องหลังไว้ แม้ในยามวิกฤตถึงชีวิต สัญชาตญาณแรกของบุรุษผู้นี้คือการปกป้องนางผู้เป็นดั่งดวงใจ ไม่ใช่การเอาตัวรอด หลินชิงเซียนเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาหงส์คู่สวยมิได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความเด็ดเดี่ยวและเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งพันปี นางหาใช่สตรีในห้องหอที่จะมายืนร้องไห้รอความตาย ในยุค 80 นางผ่านการผ่าตัดกลางสนามรบและเหตุการณ์เฉียดตายมานักต่อนัก มาถึงยุคโบราณนี้ ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับพญามัจจุราช นางก็ไม่ยอมจำนนให้สามีรูปงามต้องมาตายต่อหน้าต่อตาเด็ดขาด! "ท่านอ๋องเพคะ... เลิกทำตัวเป็นวีรบุรุษผู้โดดเดี่ยวเสียที หม่อมฉันมิใช่ตุ๊กตาจีนกระเบื้องเคลือบที่จะแตกสลายได้ง่ายๆ นะครับ" ชิงเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่มั่นคง แฝงความประชดประชันเล็กน้อยตามนิสัยส่วนตัว มือเรียวบางเอื้อมเข้าไปในสาบเสื้อ รูดซิบกระเป๋าหนังเทียมขนาดเล็กที่ซ่อนไว้ใต้ชุดฮั่นfuปักลายดอกโบตั๋นอย่างคล่องแคล่วว่องไว *แกร๊ก!* เสียงกลไกโลหิตดีดตัวขึ้นเบาๆ แต่กังวานในความเงียบ หน้าไม้พกพานวัตกรรมผสมผสานระหว่างเทคโนโลยีล้ำสมัยกับงานช่างฝีมือยุคโบราณถูกยกขึ้นประทับบ่าอย่างรวดเร็วราวกับภาพตัดต่อ "จัดการมัน! อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว!" หัวหน้านักฆ่าส่งเสียงคำรามเหี้ยมเกรียม พร้อมกับพุ่งทะยานเข้าใส่ด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ ประกายกระบี่ชี้ตรงมายังจุดตายของฉินอ๋อง ทว่า... เร็วกว่าที่คมดาบจะถึงเป้าหมาย! *ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!* ลูกดอกอาบยาพิษสกัดเข้มข้นสามดอกพุ่งแหวกอากาศออกไปด้วยความเร็วสูง เสียงแหวกอากาศหวีดหวิวบาดแก้วหู หัวหน้านักฆ่าเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก พยายามเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ แต่ระยะประชิดเช่นนี้ยากจะหลบพ้น *ฉึก! ฉึก!* ลูกดอกสองดอกแรกฝังเข้าที่หัวไหล่และต้นขาของนักฆ่าแถวหน้าจนล้มทรุดลงไปดิ้นทุรนทุรายทันที ส่วนดอกที่สามพุ่งเฉียดใบหน้าของหัวหน้านักฆ่าไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร สร้างแผลเหวอะหวะจนเลือดสาดกระจาย "ยิงแม่นเสียจริงนะเพคะ ท่านอ๋อง... ดูเหมือนฝีมือการยิงเป้าของหม่อมฉันในค่ายทหารวันนั้นจะยังไม่ขึ้นสนิม" ชิงเซียนเอ่ยด้วยรอยยิ้มมุมปาก ท่วงท่ายืนหยัดมั่นคงราวกับขุนเขา ไม่หลงเหลือเค้าลางของความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มู่หรงเหยียนชะงักไปชั่วขณะ พระเนตรคมกริบมองแผ่นหลังบางที่ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับพระองค์ด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านขึ้นมาในอกท่ามกลางความหนาวเหน็บของราตรี สตรีผู้นี้... ช่างเหนือความคาดหมายของพระองค์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า นางไม่เพียงแต่ฉลาดเป็นกรดในการค้าขาย แต่ยามที่คมกระบี่จ่อคอหอย นางกลับกลายเป็นคมดาบที่พร้อมปกป้องพระองค์เสียเอง "บังอาจนัก!" นักฆ่าที่เหลือเห็นหัวหน้าพลาดท่าต่างก็โกรธเกรี้ยว พากันดาหน้าเข้ามาพร้อมกันราวกับฝูงหมาป่าหิวกระหาย "ถอยไป!" มู่หรงเหยียนคำรามลั่น พลังปราณสายมังกรทะยานออกจากร่างข่มขวัญจนศัตรูชะงัก พระองค์สะบัดกระบี่ในมือซ้ายตวัดรับคมดาบของศัตรูคนแรกจนเกิดประกายไฟสว่างวาบไปทั่วบริเวณ แม้จะบาดเจ็บ แต่สัญชาตญาณนักรบเดนตายของผู้บัญชาการกองทัพพิทักษ์แดนเหนือก็ยังคงดุร้ายและเฉียบคมราวกับพยัคฆ์ร้ายขย้ำเหยื่อ ในขณะเดียวกัน ชิงเซียนก็ไม่ปล่อยให้สามีต้องรับศึกหนักเพียงลำพัง นางดึงกริชเหล็กกล้าชั้นดีที่ซ่อนไว้ที่ข้อเท้าออกมาควงเป็นวงกลมป้องกันตัว พร้อมกับก้าวเท้าเข้าประชิดตัวนักฆ่าผู้หนึ่งที่กำลังจะลอบทำร้ายด้านหลังของฉินอ๋อง *ฉับ!* ความรวดเร็วและแม่นยำของแพทย์หญิงที่ผ่านการจับมีดผ่าตัดมานับพันครั้ง ทำให้การแทงจุดสำคัญของศัตรูแม่นยำราวจับวาง ร่างของนักฆ่าล้มลงหมดสติไปในพริบตาโดยที่ยังไม่ทันได้ส่งเสียงร้อง "ระวังเบื้องขวาด้วยครับ ท่านอ๋อง!" ชิงเซียนเอ่ยเตือนเสียงเข้ม พร้อมกับใช้ศอกกระแทกเข้าที่ซี่โครงของศัตรูอีกคนที่เข้ามาประชิดตัวนางอย่างแรง จนอีกฝ่ายจุกจนหน้าเขียว มู่หรงเหยียนตวัดกระบี่เฮือกสุดท้ายปลิดชีวะหัวหน้านักฆ่าลงแทบเบื้องพระบาท บรรยากาศรอบกายกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง ท่ามกลางซากศพและกลิ่นเลือดที่คละคลุ้ง พระวรกายสูงใหญ่เซถลาเล็กน้อยจากการใช้พลังปราณหักโหมบาดแผล ชิงเซียนเห็นดังนั้นจึงรีบพุ่งเข้าไปประคองร่างหนาเอาไว้ทันที แขนเรียวโอบรอบเอวสอบของพระองค์แน่น สัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวจากพิษที่กำลังแล่นริ้วไปทั่วร่างของสามี "ท่านอ๋อง! ทรงอดทนไว้นะครับ" ชิงเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เจือความร้อนใจเป็นครั้งแรก ดวงตาคู่สวยฉายแวววิตกกังวลอย่างปิดไม่มิด นางรีบหยิบขวดหยกบรรจุโอสถสกัดพิเศษจากมิติของนางออกมา เทเม็ดโอสถสีดำสนิทกรอกใส่พระโอษฐ์ของฉินอ๋องทันที พร้อมกับใช้เข็มเงินฝังลงตามจุดชีพจรเพื่อสกัดพิษ มู่หรงเหยียนปรือพระเนตรมองใบหน้าอันงดงามที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความห่วงใยของชายา พระองค์ยกพระหัตถ์ขึ้นสัมผัสแก้มเนียนนุ่มแผ่วเบา มุมพระโอษฐ์ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย แม้พระพักตร์จะซีดเซียวไร้สีเลือดก็ตาม "เจ้า... ทำไมถึงไม่หนีไป..." เสียงแหบพร่าเอ่ยถามอย่างแผ่วเบา "หนีเหรอ? สามีรูปงามรวยล้นฟ้าแถมยังเก่งกาจปานนี้ หากข้าปล่อยให้ท่านตายอยู่ที่นี่ ใครจะเปย์เงินให้ข้าไปกว้านซื้อที่ดินทำกินล่ะครับ?" ชิงเซียนเชิหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาพราวระยับด้วยประกายความดื้อรั้นและขบขัน แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใดก็ตาม มู่หรงเหยียนหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างนึกเอ็นดู ก่อนที่พระองค์จะหมดสติคาอ้อมกอดของนางเนื่องจากพิษบาดแผลและฤทธิ์ยาที่รุนแรง ชิงเซียนกัดฟันกรอด นางตวัดร่างสูงใหญ่ของสามีขึ้นพาดบ่าอย่างไม่เกรงกลัวความเหน็ดเหนื่อย ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบบริเวณศาลาร้าง ทว่า... ในวินาทีที่นางกำลังจะแบกพระองค์หลบหนีไปยังจุดนัดพบของกองกำลังลับ ทันใดนั้นเอง แสงคบเพลิงนับร้อยก็สว่างวาบขึ้นรอบทิศทาง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นของกองทหารกลุ่มใหญ่ที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาปิดล้อมทุกเส้นทาง เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืด สวมชุดเกราะทองคำประดับลวดลายวิจิตร งดงามเยือกเย็น และรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่มุมปาก... "ฮูหยินน้อย... ดูเหมือนเจ้าจะพา 'ท่านอ๋อง' เดินทางมาส่งถึงมือพวกเราโดยไม่ต้องออกแรงตามหาเลยนะ" เสียงทุ้มต่ำของบุคคลปริศนาดังขึ้น พร้อมกับปลายหอกคมกริบที่พุ่งตรงมาจ่อที่หน้าผากของนางพอดี! --- ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฝ่าฟัน และสนับสนุน "เฉินเว่ยสายลุย" มาจนถึงตอนนี้ด้วยนะครับ!