เปิดโรงหมอสะท้านเมือง

"ป้ายร้านอันใดเหตุใดจึงใช้ชื่อแปลกประหลาดนัก 'สถานพยาบาลบูรณาการชีวัน' เช่นนี้ ผู้ใดจะไปเข้าใจความหมายกันเล่า?" เสียงทุ้มต่ำเจือแววเย้ยหยันดังขึ้นจากบุรุษวัยกลางคนสวมอาภรณ์แพรต่วนสีม่วงเข้มปักลายเมฆมงคล เขายืนกอดอกมองแผ่นป้ายไม้เนื้อดีที่เพิ่งถูกยกขึ้นแขวนเหนือกรอบประตูเรือนไม้สักทองขนาดใหญ่ในย่านการค้าอันคับคั่งใจกลางเมืองหลวง บรรยากาศรอบด้านเต็มไปด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็นของพ่อค้าแม่ขายและชาวบ้านที่ต่างพากันหยุดฝีเท้าลงมุงดูความโกลาหลยามสาย หลินชิงเซียนในชุดอาภรณ์สตรีจีนโบราณสีอาชาตัดเย็บด้วยผ้าไหมซาตินชั้นดี ทว่าถูกดัดแปลงช่วงแขนเสื้อและชายกระโปรงให้คล่องตัวต่อการเคลื่อนไหว นางก้าวเท้าออกมาจากธรณีประตูอย่างสง่างาม ส้นรองเท้าปักลายดอกโบตั๋นกระทบพื้นหินเสียงดังฟังชัด ท่าทางการเดินเหินสง่างามดั่งหงส์เหิน ทว่าแววตากลับคมกริบดั่งใบมีดที่ซ่อนอยู่ในฝักแพร "ท่านเศรษฐีเฉียน... ความหมายของคำว่า 'บูรณาการ' ย่อมหมายถึงการผสานจุดเด่นระหว่างศาสตร์แผนโบราณที่พวกท่านคุ้นเคย กับวิทยาการรักษาล้ำสมัยที่พวกท่านยังไม่รู้จักเข้าไว้ด้วยกันอย่างไรเล่าเจ้าคะ" ชิงเซียนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่ากังวานใสและทรงอำนาจจนผู้ฟังต้องชะงัก นางกวาดสายตามองสำรวจรอบบริเวณ โรงหมอแห่งนี้ใช้เงินที่นางเพิ่งไป "ทวงคืน" มาจากคลังสมบัติของตระกูลขุนนางฉ้อฉลเมื่อไม่กี่วันก่อน โครงสร้างภายนอกยังคงกลิ่นอายความขรึมขลังตามแบบฉบับสถาปัตยกรรมโบราณ แต่ภายในถูกจัดระเบียบใหม่ทั้งหมดด้วยหลักการแพทย์สากล มีการแยกสัดส่วนระหว่างห้องตรวจโรค ห้องจ่ายยา สมุนไพรจีนแห้งถูกจัดเรียงในลิ้นชักไม้ไผ่สะอาดสะอ้านเคียงคู่กับอุปกรณ์การแพทย์ปลอดเชื้อที่นางแอบนำออกมาจากมิติพิเศษอย่างแนบเนียน เศรษฐีเฉียนแค่น "หึ" ออกมาคําหนึ่ง ใบหน้าอวบอิ่มขึ้นสีแดงก่ำด้วยความหมั่นไส้ "วาจาคมคายนักนะฮูหยินฉิน... ทราบหรือไม่ว่าที่นี่คือย่านการค้าของตระกูลขุน and และสมาคมแพทย์หลวง เจ้าเป็นเพียงสตรีที่เพิ่งแต่งเข้าจวนอ๋อง เหตุใดจึงกล้าอาจหาญเปิดสถานรักษาโรคแข่งกับโรงยาเก่าแก่ที่มีบรรพบุรุษสั่งสมชื่อเสียงมานับร้อยปี ไม่กลัวว่าป้ายร้านนี้จะถูกเผาเป็นจุลภายในสามวันกระนั้นหรือ?" สิ้นคำขู่กรรโชก เสียงซุบซิบของผู้คนรอบข้างก็ดังระงับขึ้นทันที หลายคนต่างส่ายหน้าเวทนาสตรีตรงหน้า ทว่าหลินชิงเซียนกลับมิได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย มุมปากอิ่มแต่งแต้มด้วยชาดสีชาดเผยรอยยิ้มเยาะหยันขึ้นเล็กน้อย "เผาหรือเจ้าคะ?" ชิงเซียนก้าวเข้าไปใกล้เศรษฐีเฉียนอีกก้าวหนึ่ง จนกลิ่นอายความกดดันจากสตรีผู้ผ่านความเป็นความตายในยุคศตวรรษที่ 20 แผ่ซ่านออก "ท่านเศรษฐีเฉียน... โรคหอบหืดเรื้อรังที่ฮูหยินรองของท่านกำลังเผชิญอยู่ ยามนี้คงเริ่มมีอาการแน่นหน้าอก หายใจไม่ออกยามยามย่ำสนธยาแล้วกระมัง? โรงยาเก่าแก่ร้อยปีของพวกท่านให้กินแต่ต้มรากโสมราคาแพงลิบลิ่วมาครึ่งปี อาการดีขึ้นบ้างหรือไม่เล่า หรือว่า... กำลังรอให้méมรดกตกทอดของตระกูลท่านหมดไปเสียก่อน นางถึงจะยอมตายอย่างสงบ?" ดวงตาของเศรษฐีเฉียนเบิกกว้างขึ้นทันที สีหน้าที่เคยหยิ่งผยองแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในพริบตา ความลับเรื่องอาการป่วยของภรรยาคนโปรดผู้นี้ เขาปิดบังไว้มิดชิดยิ่งกว่าสิ่งใด เหตุใดสตรีผู้นี้จึงล่วงรู้ได้ราวกับตาเห็น! "เจ้า... เจ้าพูดจาเหลวไหลอันใด!" เศรษฐีเฉียนเสียงสั่นพร่า รelร ถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "ข้ามิได้เหลวไหล แต่ข้ากำลัง 'เปิดตลาด' ต่างหากล่ะเจ้าคะ" ชิงเซียนหันหลังกลับ สะบัดชายแขนเสื้อกว้างอย่างงดงาม นางเอ่ยเสียงดังฟังชัดให้ผู้คนนับร้อยได้ยินทั่วกัน "ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป 'สถานพยาบาลบูรณาการชีวัน' เปิดทำการแล้ว! ผู้ใดที่มีอาการเจ็บป่วยเรื้อรัง รักษาที่ไหนก็ไม่หาย เชิญเข้ามาด้านใน... ค่ารักษาในวันนี้ ข้าคิดตามอาการหนักเบา ผู้ใดไม่มีเงินจ่าย สามารถใช้แรงงานแทนได้ หรือหากผู้ใดไม่เชื่อมั่นในฝีมือ ข้ามี 'การันตี' หากรักษาไม่หายภายในสามวัน ข้า... หลินชิงเซียน ยินดีจ่ายเงินชดเชยให้สิบเท่า!" เสียงฮือฮาดังกระหึ่มขึ้นทันที ท่ามกลางยุคสมัยที่การรักษาพยาบาลเป็นเรื่องผูกขาดของชนชั้นสูง การประกาศเช่นนี้ไม่ต่างอะไรกับการทุบหม้อข้าวของโรงยาหลวงและหมอพื้นบ้านทั่วทั้งเมืองหลวง! ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่นไปด้วยความตื่นตะลึงและเสียงวิพากษ์วิจารณ์ ม้าศึกสีดำสนิทนับสิบตัวก็ควบทะยานเข้ามาแหวกฝูงชนอย่างไม่เกรงใจผู้ใด แรงลมจากการควบม้าพัดเอาฝุ่นตลบอบอวลจนชาวบ้านต้องรีบหลบทางให้จ้าละหวั่น บุรุษในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายมังกรเงินดุดันตามฐานันดรศักดิ์ ก้าวลงจากหลังม้าด้วยท่าทางเยือกเย็นและองอาจ ใบหน้าหล่อเหลาดุจเทพสลักไร้ซึ่งรอยยิ้ม ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองแผ่นป้ายชื่อร้านก่อนจะเลื่อนมาหยุดอยู่ที่ร่างระหงของภรรยาตัวเอง บรรยากาศรอบตัวเขาแผ่รังสีความน่าสะพรึงกลัวออกมาราวกับพายุกำลังจะก่อตัว ฉินอ๋อง... มู่หรงเหยียน เสด็จมาถึงแล้ว! เหล่าชาวบ้านต่างพากันคุกเข่าหมอบกราบด้วยความหวาดกลัว แม้แต่เศรษฐีเฉียนยังตัวสั่นเทิ้มจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น เนื่องจากกิตติศัพท์ความเหี้ยมโหดเด็ดขาดในสนามรบของท่านอ๋องผู้นี้เป็นที่เลื่องลือ ไม่มีผู้ใดกล้าหาญพอจะสบตาเขาสักคน มู่หรงเหยียนสาวเท้าก้าวเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้าหลินชิงเซียน ร่างสูงใหญ่กดสายตามองสตรีตัวน้อยที่กล้าอาจหาญเปิดโรงหมอท้าทายอำนาจขุนนางทั่วเมืองโดยไม่ปรึกษาเขาแม้แต่ครึ่งคำ "ฮูหยินของข้า..." น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น เยียบเย็นจนกระดูกสันหลังของผู้ฟังเย็นวาบ "ดูท่าว่าจวนอ๋องจะเลี้ยงเจ้าให้อิ่มหนำสำราญเกินไป กระมัง ถึงได้มีแรงมาสร้างความวุ่นวายถึงเพียงนี้?" ชิงเซียนมิได้แสดงอาการสะดุ้งสะเทือน นางเงยหน้าขึ้นสบตากับสามีผู้ดุร้ายด้วยรอยยิ้มพริ้มเพรา มือเรียวเล็กยื่นไปแตะเบาๆ ที่ปกเสื้อคลุมปักดิ้นทองของเขาอย่างถือวิสาสะ "หม่อมฉันเพียงแต่หาอาชีพเสริมทำแก้เบื่อเพคะท่านอ๋อง..." ชิงเซียนกระซิบเสียงหวานข้างหูเขา ทว่าจงใจให้คนรอบข้างได้ยิน "หรือว่าท่านอ๋องเกรงว่า... ชื่อเสียงของโรงหมอข้าจะโด่งดังจนกลบรัศมีท่านพี่กันเล่า?" มุมปากของมู่หรงเหยียนกระตุกขึ้นเล็กน้อย ความดุดันในแววตาแปรเปลี่ยนเป็นประกายลึกล้ำที่ยากจะคาดเดา เขายื่นมือหนาขึ้นโอบเอวคอดกิ่วของนางเข้าหาตัวอย่างถือสิทธิ์ ท่าทีสนิทสนมนี้ทำให้ผู้คนรอบข้างอึ้งค้างยิ่งกว่าเดิม "ดี..." มู่หรงเหยียนเอ่ยเสียงลอดไรฟัน แววตาคู่นั้นทั้งดุร้ายและลุ่มลึกในเวลาเดียวกัน "ในเมื่อเจ้าอยากเล่นสนุกนัก ข้าจะเปิดทางให้..." ทว่า ก่อนที่เขาจะได้กล่าวสิ่งใดต่อ ขันทีเฒ่าคนสนิทของฮ่องเต้ก็วิ่งกระหืดกระหอบแหวกฝูงชนเข้ามา พร้อมกับราชโองการสีทองอร่ามในมือ ใบหน้าของขันทีซีดเผือดราวกับกระดาษ "ท่านอ๋อง! ฮูหยิน! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ราชโองการด่วนจากในวังหลวง... สั่งให้ท่านอ๋องนำกองทัพบุกชายแดนเหนือทันทีภายในคืนนี้ ส่วนฮูหยิน... ถูกพระราชทานสมญานามใหม่ ให้เข้าไปรักษาอาการประชวรของไทเฮาในตำหนักในแบบไม่มีกำหนด!" สิ้นเสียงประกาศนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินชิงเซียนชะงักค้างทันที ขณะที่แววตาของมู่หรงเหยียนหรี่แคบลงเป็นเส้นตรง บรรยากาศรอบตัวดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็งในพริบตา ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางพลิกชะตากรรมไปกับความแสบและลึกล้ำของฮูหยินและท่านอ๋องในตอนนี้นะครับ