ศึกชิงอำนาจในกองทัพ

เสียงกระแทกของจอกชาหยกขาวเนื้อดีกระทบลงบนโต๊ะไม้จันทน์แดงดังสนั่น กลิ่นอายความโกรธเกรี้ยวที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของบุรุษผู้สวมชุดคลุมปักลายมังกรห้ากรงเล็บสีดำสนิท ทำให้บรรยากาศภายในห้องทรงอักษรเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก มู่หรงเหยียน หรือฉินอ๋องผู้กุมอำนาจทหารครึ่งค่อนแผ่นดิน กวาดสายตาดุจพญาอินทรีมองเหยื่อไปยังแผ่นกระดาษยับยู่ยี่ในมือ ข้อมูลลับจากหน่วยข่าวกรองลับพยัคฆ์ทมิฬระบุชัดเจน—แม่ทัพชายแดนทักษิณ "หลี่จงtian" ผู้ที่เคยคุกเข่าสาบานต่อหน้าพระพักตร์ บัดนี้ได้ชักธงกบฏ ประกาศตัวเป็นอิสระ พร้อมเคลื่อนกำลังพลหวันถูสามหมื่นนายมุ่งหน้าสู่เมืองหลวง "บังอาจนัก!" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเปล่งออกมาอย่างเยือกเย็นจนน่ากลัว กล้ามเนื้อบริเวณสันกรามของฉินอ๋องขยับเกร็ง ความดุร้ายที่ถูกเก็บงำไว้ภายใต้ท่าทีสุขุมมานานแรมเดือน บัดนี้กำลังปะทุขึ้นราวกับลาวาใต้พื้นพิภพ ทว่า ท่ามกลางความตึงเครียดที่กดดันจนเหล่าองครักษ์เงาไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เสียงฝีเท้าเบาหวิวแต่หนักแน่นด้วยจังหวะจะโคนก็ดังขึ้นที่หน้าประลอง ร่างระหงในชุดคลุมผ้าไหมปักลายดอกเหมยสีขาวบริสุทธิ์ ตัดกับกระโปรงผ้าต่วนสีม่วงเข้มตามแบบฉบับสตรีสูงศักดิ์ยุคโบราณ ก้าวเข้ามาอย่างสง่างาม หลินชิงเซียนปรากฏกายขึ้นพร้อมถาดกระเบื้องเคลือบในมือ บนนั้นมีกาน้ำชาสมุนไพรกลิ่นหอมกรุ่นที่นางต้มเคี่ยวด้วยตนเองเพื่อปรับธาตุให้สามีผู้กำลังเดือดดาล นางปรายตามองเศษกระดาษบนโต๊ะแวบหนึ่ง ก่อนจะคลี่ยิ้มบางเบาที่มุมปากอย่างผู้เหนือกว่า "ท่านอ๋อง กองทัพหวันถูเคลื่อนพลยามวิกาลเช่นนี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญ... หากแต่เป็นการคำนวณเวลาอย่างแม่นยำเพื่อตัดกำลังเสบียงที่เราเพิ่งลำเลียงไปเมื่อสามวันก่อนต่างหากเล่าเพคะ" หลินชิงเซียนวางถาดลงอย่างนุ่มนวล นางยื่นมือเรียวขาวดั่งหยกไปรินน้ำชาอุ่นๆ ส่งให้เขาด้วยท่าทีนิ่งสงบ ดุจผิวน้ำในบึงใหญ่ที่ไม่มีลมระลอกใดสั่นคลอนได้ มู่หรงเหยียนชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยจิตสังหารค่อยๆ อ่อนลงยามเมื่อสบเข้ากับดวงตากลมโตคู่สวยที่ฉายแววเฉลียวฉลาดเกินสตรีใดในใต้หล้า เขาเอื้อมมือหนาไปกุมมือนุ่มของนางไว้แน่น ราวกับต้องการหาที่ยึดเหนี่ยวจิตท่ามกลางพายุการเมืองที่กำลังโหมกระหน่ำ "ชิงเซียน... เจ้าก็รู้ว่าหลี่จงมีกองกำลังทหารม้าเหล็กที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยม หากมันร่วมมือกับกลุ่มอำนาจเก่าในราชสำนัก ข้าเกรงว่า..." "ท่านอ๋องทรงลืมไปแล้วหรือเพคะ ว่าข้าคือใคร?" หลินชิงเซียนขัดขึ้นอย่างนิ่มนวลแต่น้ำเสียงเด็ดเดี่ยว นางย่อกายลงนั่งฝั่งตรงข้าม แววตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยแผนการร้ายกาจที่ถูกร่างไว้ในหัวสมองอันปราดเปรื่อง "ในเมื่อหลี่จงต้องการเล่นเกมสงครามจิตวิทยา เราก็แค่... ส่ง 'ของขวัญชิ้นพิเศษ' ไปต้อนรับมันให้สมเกียรติ" นางหยิบแผนที่ยุทธศาสตร์แผ่นใหญ่ขึ้นมากาง บ่งบอกถึงเส้นทางการค้าและจุดยุทธศาสตร์ที่นางแอบไปสำรวจและวางเครือข่ายธุรกิจลับไว้ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา การเดินหมากครั้งนี้ไม่ใช่แค่การใช้กำลังทหารเข้าหักหาญ แต่เป็นการตัดท่อน้ำเลี้ยง ทำลายเศรษฐกิจ และซื้อใจชาวบ้านในคราวเดียว—วิถีการตลาดแบบทุนนิยมยุค 80 ผสานกับกลยุทธ์พิชัยสงครามโบราณที่แม้แต่ยอดกุนซ่ายังต้องคารวะ มู่หรงเหยียนมองภรรยาของตนด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งทึ่ง หลงใหล และพ่ายแพ้อย่างราบคาบ บุรุษผู้เคยประกาศกร้าวว่าจะไม่ยอมก้มหัวให้ผู้ใด บัดนี้กลับยอมสยบแทบเท้าสตรีตรงหน้าอย่างเต็มใจ เขายกมือขึ้นลูบไล้แกVเนียนนุ่มของนางเบาๆ แววตาดุร้ายเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งมั่นคงดั่งหินผา "หากเจ้าต้องการจะเล่นเกมนี้ ข้าก็จะใช้กองทัพทั้งหมดที่มีหนุนหลังเจ้า... ใครขวางทางเจ้า มันผู้นั้นต้องตาย" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความหวานล้ำท่ามกลางเงาทมิฬของสงคราม เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างร้อนรน องครักษ์คนสนิทพุ่งตัวเข้ามาด้วยใบซีดเผือก คุกเข่าลงกับพื้นจนเกิดเสียงดังทึบ "กราบทูลท่านอ๋อง... เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" องครักษ์หนุ่มเงີยหน้าขึ้นด้วยแววตาตื่นตระหนก มือสั่นเทากล่องไม้สนประทับตราลับสีแดงชาดชูขึ้นเหนือหัว "มีพระราชโองการด่วนจากในวังหลวง... ฮ่องเต้ทรงพระประชวรหนักกะทันหัน และ... และพระราชสาส์นฉบับนี้ ระบุชื่อให้ 'พระชายาหลินชิงเซียน' เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในเขตชายแดนทักษิณเพียงผู้เดียวพ่ะย่ะค่ะ!" หลินชิงเซียนหรี่ตาลงทันที รอยยิ้มบนมุมปากแข็งค้างไปชั่วขณะ ขณะที่มู่หรงเหยียนผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกมาปกคลุมทั่วห้องโถงอีกครั้งอย่างน่าสะพรึงกลัว! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฝ่าฟัน และสนับสนุนกันมาจนถึงตอนนี้นะครับ!