พันธมิตรในวังหลัง

"เพล้ง!" เสียงกระเบื้องเคลือบกังไสชั้นดีแตกร้าวละเอียดกระจายเกลื่อนพื้นตำหนักหยกสราญ กลิ่นคาวเลือดจางๆ คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นหอมของกำยานม่านเมฆ ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ พระสนมเอกซูเหวินเซียนทรุดกายลงคุกเข่าบนเศษแก้วแหลมคม อาภรณ์ผ้าไหมแพรต่วนปักดิ้นทองลายหงส์เหินยามสนธยาบัดนี้เปื้อนเปรอะไปด้วยรอยฝุ่นและคราบน้ำตา ดวงหน้างามซีกหนึ่งบวมช้ำขึ้นรอยนิ้วมือสีแดงฉานอย่างชัดเจน "เจ้าคิดว่าอาศัยความโปรดปรานเพียงชั่วคราวแล้วจะปีนขึ้นมาเหยียบหัวเปิ่นกงได้เช่นนั้นหรือ?" สุ้มเสียงเยียบเย็นดุจน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์ฤดูของพระสนมเฮ่อกุ้ยเฟยดังขึ้น นางก้าวเท้าสวมรองเท้าปักลายดอกโบตั๋นเหยียดย่างเข้ามาใกล้ ร่างระหงภายใต้ชุดคลุมสีม่วงเข้มปักลายมังกรห้าเล็บขู่คำรามแผ่รังสีคุกคามน่าสะพรึงกลัว เบื้องหลังนางคือขันทีและนางกำนัลนับสิบที่ยืนปิดล้อมทางออกไว้ทุกด้านราวกับกรงขัง หลินชิงเซียนยืนสงบนิ่งอยู่หลังฉากกั้นผ้าโปร่งลายภาพวาดทิวทัศน์หุบเขา นางเพิ่งก้าวเข้ามาในเขตตำหนักในตามคำเชิญลับของขันทีผู้หนึ่ง แต่วินาทีที่เห็นปิ่นปักผมหยกขาวเปื้อนคราบเลือดเก่าๆ ด้ามนั้นในห้องลับของตระกูลหลินจากเหตุการณ์ก่อนหน้า สมองอันปราดเปรื่องของแพทย์หญิงยุค 80 ก็ประมวลผลอย่างรวดเร็วจนตระหนักว่า... เบื้องหลังวังหลังอันโสโครกแห่งนี้ มีสายใยลับที่เชื่อมโยงถึงการตายของมารดาตนเอง และเหยื่อรายต่อไปที่พวกมันหมายหัวเพื่อปิดปากก็คือพระสนมเอกซูเหวินเซียนผู้นี้ ชิงเซียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉย นางก้าวเท้าเดินผ่านฉากกั้นออกมาอย่างสง่างาม อาภรณ์ผ้าไหมปักลายเหมันต์บุปผาพลิ้วไหวตามจังหวะการก้าวเดิน ทุกย่างก้าวมีความมั่นคงและเปี่ยมด้วยอำนาจแฝงเร้นโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด "ถวายพระพรพระสนมเฮ่อกุ้ยเฟยเพคะ" ชิงเซียนย่อกายลงคำนับตามธรรมเนียมอย่างงดงามไร้ที่ติ ทว่าสายตากลับคมกริบราวกับใบมีดที่ซ่อนอยู่ในฝักผ้าแพร เฮ่อกุ้ยเฟยชะงักฝีเท้า หันมามองผู้มาใหม่ด้วยแววตาดูแคลนและระแวดระวัง "อ๋อ... ชายาฉินอ๋องผู้เลื่องชื่อ มิใช่ว่าท่านอ๋องกักบริเวณเจ้าไว้ที่ตำหนักบูรพาหรอกหรือ ไฉนจึงมีปัญญาเดินเหินเข้ามาถึงตำหนักในยามวิกาลเช่นนี้ได้ หรือว่าเบื่อหน่ายชีวิตอยากมาตายตามสตรีโง่เขลาผู้นี้ไปอีกคน?" "หม่อมฉันเพียงแต่เดินชมสวนแล้วบังเอิญได้ยินเสียง... สุนัขเห่าหอนน่ารำคาญ จึงแวะเข้ามาดูเผื่อว่าจะช่วยขับไล่ความอัปมงคลออกไปจากตำหนักแห่งนี้ได้บ้างเพคะ" ชิงเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเจ็บแสบถึงทรวงใน "สามหัน! เจ้ากล้าเปรียบเปิ่นกงเป็นสุนัขอย่างนั้นหรือ!" เฮ่อกุ้ยเฟยตวาดลั่น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว มือเรียวยาวง้างขึ้นหมายจะตบลงบนใบหน้าของชิงเซียน ทว่า เร็วกว่าความคิด ชิงเซียนเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของพระสนมเฮ่อกุ้ยเฟยไว้อย่างแม่นยำ พร้อมกับใช้นิ้วกดลงบนจุดชีพจรสำคัญที่ข้อมืออย่างแรงจนกุ้ยเฟยต้องอุทานออกมาด้วยความเจ็บปวดแปลบปลาบ ร่างกายอ่อนยวบลงทันทีด้วยพิษสงจากวิชาแพทย์แผนปัจจุบันผสานลมปราณที่นางฝึกฝน "พระสนมโปรดระวังพระวรกายด้วยเพคะ... สตรีสูงศักดิ์ หากมือไม้สั่นเทาควบคุมอารมณ์ไม่ได้เช่นนี้ เกรงว่าจะอายุสั้นกว่าที่ควรจะเป็นนะเพคะ" ชิงเซียนกระซิบข้างหูอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าเยือกเย็นเสียจนเฮ่อกุ้ยเฟยขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ชิงเซียนสะบัดมือออกอย่างไม่ไยดี ก่อนจะก้าวเข้าไปพยุงพระสนมเอกซูเหวินเซียนให้ลุกขึ้นจากกองเศษแก้ว เม็ดเลือดแดงฉานซึมผ่านเนื้อผ้าบริเวณหัวเข่าของซูเหวินเซียน ชิงเซียนหยิบผ้าเช็ดหน้าผ้าแพรปักลายดอกบัวขาวบริสุทธิ์ออกมาจากอกเสื้อ ซับเลือดที่มุมปากให้ซูเหวินเซียนอย่างทะนุถนอม พร้อมกับแอบส่งเม็ดยาโอสถสมานแผลละลายในปากให้พระสนมเอกกลืนลงไปอย่างรวดเร็ว ซูเหวินเซียนเงยหน้าขึ้นมองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและซาบซึ้ง นางรู้ดีว่าตนเองกำลังเพลี่ยงพล้ำและถูกใส่ร้ายป้ายสีเรื่องการลอบปลงพระชนม์แมካรแมวหลวง แต่วันนี้... ชายาฉินอ๋องผู้เย็นชา กลับยื่นมือเข้ามาช่วยชีวิตและศักดิ์ศรีของนางไว้ "เจ้า... ทำไมถึงช่วยเปิ่นกง?" ซูเหวินเซียนเอ่ยถามเสียงสั่นเครือ "เพราะศัตรูของท่าน... ก็คือศัตรูของหม่อมฉันเช่นกันเพคะ" ชิงเซียนตอบสั้นๆ ทว่าชัดเจนทุกถ้อยคำ เฮ่อกุ้ยเฟยที่ถอยร่นไปตั้งหลักได้ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอัปยศอดสู นางชี้หน้าชิงเซียนด้วยความโกรธแค้น "บังอาจ! พวกเจ้าเป็นใคร เข้ามาจับตัวชายาฉินอ๋องกับนางกบฏซูเหวินเซียนไว้ เดี๋ยวนี้! ใครขัดขวางประหารได้ทันที!" ขันติและนางกำนัลนับสิบกรูเข้ามาหมายจะใช้กำลังจับกุม บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด ปลายดาบคมกริบสะท้อนแสงไฟจากคบเพลิงวาววับ ชิงเซียนมิได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย นางดึงตัวซูเหวินเซียนมาหลบอยู่ด้านหลัง ยืนหยัดตระหง่านราวกับขุนเขาที่ไม่หวั่นไหวต่อพายุร้าย ทว่า ในวินาทีที่คมดาบเล่มแรกกำลังจะพุ่งเข้ามาปะทะ... "โครม!" ประตูใหญ่ของตำหนักหยกสราญถูกพังทลายลงเป็นจุล เศษไม้กระเด็นว่อนไปทั่วสารทิศ แรงกดดันมหาศาลดุจคลื่นยักษ์สึนามิแผ่พุ่งเข้ามาปกคลุมทั่วทั้งบริเวณจนทุกคนต้องหยุดชะงัก เงาร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายมังกรเงินดิ้นทองย่างสามขุมเข้ามา บุรุษผู้มีใบหน้าหล่อเหลาดุจเทพเซียนแต่แววตากลับเย็นชาและดุร้ายราวมัจจุราช กลิ่นอายสังหารแผ่ซ่านออกมาจากตัวของฉินอ๋องมู่หรงเหยียนอย่างชัดเจน ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีวาดมองกวาดไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของชายาตนเองที่ยืนเนื้อตัวมอมแมมเล็กน้อยแต่ยังคงเชิดหน้าท้าทาย "ใครมันบังอาจกล้าแตะต้องชายาของเปิ่นกง..." น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเพียงประโยคเดียว ทว่าทำเอาข้าราชบริพารฝ่ายในทุกคนทรุดฮวบลงคุกเข่าด้วยความหวาดกลัวจนตัวสั่นเทา มู่หรงเหยียนก้าวเข้าไปประชิดตัวชิงเซียน มือหนายื่นไปโอบเอวบางไว้แน่นด้วยความหวงแหนและเกรี้ยวกราด ก่อนจะเหลือบสายตาไปมองเฮ่อกุ้ยเฟยที่หน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม ทว่า ในจังหวะนั้นเอง ขันติด้านหลังของเฮ่อกุ้ยเฟยที่แอบซ่อนอยู่ ค่อยๆ ยกหน้าไม้กลขึ้นเล็งตรงมาที่แผ่นหลังของมู่หรงเหยียนอย่างเงียบเชียบ! ชิงเซียนเบิกตากว้าง นางเห็นประกายแสงเย็นเยียบจากลูกดอกอาบยาพิษกำลังพุ่งแหวกอากาศเข้ามา! ชิงเซียนตัดสินใจพุ่งตัวเข้าไปผลักมู่หรงเหยียนหลบในเสี้ยววินาทีเป็นตาย ลูกดอกอาบยาพิษดอกนั้นจึงพุ่งเฉียดหัวไหล่ของนางไปปักลงบนเสาไม้สนด้านหลังอย่างจัง เสียง "ฉึก!" ดังสะท้อนก้องไปทั่วตำหนัก ก่อนที่ปลายลูกดอกจะเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำและส่งควันพิษพวยพุ่งออกมาทันที! มู่หรงเหยียนคำรามออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยวราวกับพยัคฆ์ร้ายที่ถูกลูบคม เขากระชากกระบี่ข้างกายออกจากฝักในพริบตาเดียว ปลายกระบี่จ่อคอหอยของเฮ่อกุ้ยเฟยจนเลือดซึมออกมา ทว่า ชิงเซียนกลับทรุดฮวบลงสู่อ้อมแขนของเขา ลมหายใจเริ่มติดขัด ริมฝีปากบางเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำจากพิษร้ายที่ซึมเข้าสู่กระแสเลือดอย่างรวดเร็ว "ชิงเซียน!" มู่หรงเหยียนเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก ร่างกายของท่านอ๋องผู้ไม่เคยเกรงกลัวผู้ใดกลับสั่นเทาขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าคลื่นลมในวังหลังไป18ตอนแล้วนะครับ และผม "เฉินเว่ยสายลุย" สัญญาว่าจะพาพวกท่านไปซัดหน้าพวกตัวร้ายให้หงายเงิบในตอนหน้าอย่างสาสมแน่นอนครับ!