ดาวหมื่นดวงกับคำถามเดิมๆ

"ถ้ามัวแต่เอาไม้เขี่ยกองไฟแบบนั้น ระวังถ่านจะกระเด็นไปโดนกางเกงสถาปัตย์แพงๆ ของนายพรุนเป็นรูนะคุณโซ่" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความขี้เก๊กเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นท่ามกลางเสียงปะทุของเปลวไฟสีส้มแดง โซ่สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบชักมือกลับจากกองฟืนราวกับเด็กที่ถูกผู้ใหญ่จับได้ว่ากำลังทำเรื่องซน เจ้าตัวเบะปากใส่คนพูดทันทีตามสัญชาตญาณ ปากบางคว่ำลงพร้อมกับส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ "เรื่องของผมครับคุณกันต์ตพงศ์ กางเกงตัวนี้ผมซื้อมาด้วยหยาดเหงื่อแรงงานจากการนั่งดราฟต์แบบจนตาแฉะ ไม่ได้ขอเงินคุณซื้อสักหน่อย ทำไมครับ เป็นห่วงกางเกงผมหรือไง" โซ่สวนกลับทันควัน พยายามเชิดหน้าขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู ไม่ใช่เพราะความร้อนจากกองไฟตรงหน้าแน่นอน แต่มันเป็นเพราะระยะห่างระหว่างเขากับไอ้รูมเมตตัวสูงที่นั่งเบียดเสียดกันอยู่บนเสื่อปูพื้นผืนเดียวกันต่างหาก บรรยากาศรอบตัวตอนนี้เงียบสงบและเต็มไปด้วยเสน่ห์ของธรรมชาติ ขุนเขาใหญ่น้อยโอบล้อมลานกางเต็นท์ในยามค่ำคืน ท้องฟ้าด้านบนไร้ซึ่งกลุ่มเมฆ บดบังด้วยความมืดมิดสนิทที่มีหมู่ดาวนับล้านดวงส่องแสงระยิบระยับราวกับเพชรเม็ดงามที่ใครบางคนโปรยปรายลงบนกำมะหยี่สีดำสนิท "เปล่า... ผมไม่ได้เป็นห่วงกางเกง" กันต์ทอดเสียงยานคาง ดวงตาคมกริบภายใต้เงาแสงไฟสีส้มสะท้อนประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก ร่างสูงขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนไหล่กว้างแทบจะแนบชิดกับไหล่บางของอีกฝ่าย "แต่ผมเป็นห่วง 'คน' ที่ใส่ต่างหาก กลัวว่าถ้าสะเก็ดไฟกระเด็นโดนขาขาวๆ ขึ้นมา เดี๋ยวจะร้องงอแงให้ผมต้องคอยหายาให้อีกรอบ" "ไอ้...!" โซ่อ้าปากพะงาบๆ หน้าแดงแจ๋ยิ่งกว่าเดิม มือเรียวคว้าหมอนอิงใบเล็กข้างตัวมาปาใส่หน้าคนกวนประสาททันที "ใครเขางอแงกันครับ! วันนั้นผมแค่... อุบัติเหตุเว้ย! ข้อเท้าแพลงเพราะเดินสะดุดรากไม้ต่างหาก ไม่ได้สำออยสักหน่อย" กันต์หัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี มือหนารับหมอนอิงที่ปลิวมาปะทะหน้าได้อย่างแม่นยำก่อนจะวางมันไว้ข้างตัว ดวงตาสีนิลคู่นั้นยังคงจ้องมองใบหน้าเนียนที่ถูกย้อมด้วยแสงไฟส้มระเรื่ออย่างไม่วางตา รอยยิ้มมุมปากที่มักจะใช้กวนประสาทคนอื่นเสมอในยามปกติ ตอนนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนบางเบาที่ทำเอาคนถูกมองถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง ตั้งแต่เริ่มออกเดินทางทริปแบกเป้ขึ้นดอยครั้งนี้ ระยะห่างระหว่างพวกเขาก็ดูเหมือนจะลดลงเรื่อยๆ ชนิดที่ว่าไม่ต้องใช้ตลับเมตรวัดก็รู้ว่ามันใกล้เกินกว่าคำว่า 'รูมเมต' หรือ 'เพื่อนร่วมห้อง' ไปไกลโขแล้ว ทั้งเต็นท์หลังเดียวกัน การเดินทางที่ต้องคอยดูแลกันและกัน รวมถึงสายตาคู่คมที่พักหลังมานี้ขยันส่งกระแสไฟความหมายลึกซึ้งใส่เขาอยู่เรื่อย จนโซ่ต้องคอยบอกตัวเองในใจว่าอย่าไปหลงกลความเจ้าเล่ห์ของเดือนวิศวะคนนี้เด็ดขาด แต่ยิ่งห้าม... หัวใจเจ้ากรรมก็ยิ่งเต้นแรงทุกที "นี่โซ่..." เสียงเรียกแผ่วเบาดังขึ้นทำลายความเงียบที่โรยตัวลงมาครู่ใหญ่ "อะไรอีกเล่า" โซ่ตอบรับในลำคอ สายตาละจากกองไฟหันไปสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่จ้องมองมาอยู่ก่อนแล้ว หัวใจกระตุกวูบไปหนึ่งจังหวะเมื่อพบว่าใบหน้าของกันต์อยู่ห่างจากเขาไม่ถึงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ เจือกลิ่นจางๆ ของกาแฟดำลอยมาปะทะจมูก กันต์ไม่ได้ตอบคำถามทันที ชายหนุ่มแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้ากว้างที่มีหมู่ดาวระยิบระยับ ก่อนจะเบนสายตากลับมาที่ดวงหน้าหวานของคนข้างๆ ช้าๆ "นายเห็นดาวพวกนั้นไหม" กันต์พยักเพยิดหน้าไปทางท้องฟ้ายามค่ำคืน "เห็นสิ... ถามแปลก บนฟ้าก็มีดาวอยู่แค่นั้น จะให้เห็นปลาวาฬหรือไง" โซ่ขมวดคิ้วมุ่น ปากก็อดแขวะไม่ได้ตามนิสัย กันต์หลุดหัวเราะพรืดออกมากับความกวนของคนตัวเล็ก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาโลกทั้งใบของโซ่หยุดหมุนไปชั่วขณะ "แล้วระหว่างดาวบนฟ้า... กับคนข้างๆ นี้นะ... นายว่าอะไรสวยกว่ากัน" เพล้ง! เสียงกระจกในใจโซ่แตกละเอียดไม่เป็นชิ้นดี สมองที่เคยประมวลผลเรื่องสถาปัตยกรรมและโครงสร้างตึกรามบ้านช่องได้อย่างแม่นยำ ตอนนี้กลับกลายเป็นสีขาวโพลนว่างเปล่า สติสตังกระเจิงหายไปกับสายลมหนาวบนยอดดอย ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นอย่างตกใจริมฝีปากอ้าค้างเล็กน้อย *ไอ้... ไอ้บ้านี่...* โซ่กรีดร้องในใจด้วยความสติหลุด นี่มันมุกอะไรวะเนี่ย! ทำไมอยู่ดีๆ ถึงยิงคำถามเลี่ยนระดับสิบแบบนี้ใส่กันวะ! ปกติมีแต่ไอ้เติร์ดกับไอ้บูมตัวชงไม่ใช่หรือไงที่ชอบแซว แต่นี่มัน... เจ้าตัวพูดออกมาหน้าตาเฉยแถมยังส่งสายตาเจ้าเล่ห์แพรวพราวระดับสิบล้อชนใส่เขาตรงๆ อีกต่างหาก! "อะ...อะไรของคุณเนี่ย อยู่ดีๆ ก็มาถามอะไรเลี่ยนๆ ขนลุกชะมัด!" โซ่แกล้งทำเป็นยกมือขึ้นูแขนตัวเองทำท่าทางขนลุกขนพองเพื่อกลบเกลื่อนรอยแดงซ่านที่ลามเลียไปถึงใบหูและต้นคอ รีบเบือนหน้าหนีไปมองกองไฟแทนที่จะสบตากับอีกฝ่าย "ใครเขาจะไปตอบคำถามไร้สาระแบบนั้นกันเล่า นอนดีกว่า ดึกมากแล้ว" พูดจบ โซ่ก็ทำท่าจะลุกขึ้นยืนเพื่อหนีสถานการณ์ชวนใจบางนี้ แต่ทว่า... ไวเท่าความคิด มือหนาของกันต์ก็เอื้อมมาคว้าข้อมือบางเอาไว้เสียก่อน แรงดึงเบาๆ ไม่ได้รุนแรงแต่กลับทำให้ร่างโปร่งเซถลาทิ้งตัวกลับลงมานั่งที่เดิมโดยอัตโนมัติ แถมจังหวะนั้นเอง ด้วยความที่ไม่ได้ตั้งตัว ร่างของโซ่จึงเอียงไปซบลงกับไหล่กว้างของกันต์พอดิบพอดี ตึกตัก... ตึกตัก... เสียงหัวใจของใครบางคน (หรืออาจจะดังทั้งคู่) ดังสะท้อนก้องกังวานยิ่งกว่าเสียงไม้ฟืนที่กำลังแตกปะทุ โซ่ตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าแม้แต่จะขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว ร่างกายอุ่นจัดของคนด้านข้างแผ่ซ่านความอบอุ่นเข้ามาทะลุเนื้อผ้า สัมผัสได้ถึงกลิ่นกายสะอาดสดชื่นที่เป็นเอกลักษณ์ของกันต์ชัดเจนเต็มสองจมูก "จะรีบหนีไปไหนล่ะครับ... คนสวย" เสียงกระซิบแหบพร่าดังอยู่ข้างใบหู พร้อมกับความรู้สึกยวบยาบที่ศีรษะเบาๆ เมื่อกันต์เอียงศีรษะลงมาแนบชิดกับเส้นผมของเขา ปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านขมับไปนิดเดียวจนโซ่สะấuกเฮือกด้วยความจั๊กจี้และวาบหวิวในเวลาเดียวกัน "ใครคนสวยวะ! ปล่อยเลยนะคุณกันต์ เดี๋ยวผมฟาดด้วยกิ่งไม้นี่จริงๆ ด้วย!" โซ่พยายามส่งเสียงขู่ลอดไรฟันด้วยความเขินอายขั้นสุด มือข้างที่ว่างทำท่าจะคว้าฟืนแถวนั้นมาจริงๆ แต่ทว่ากันต์กลับไวกว่า รวบมือทั้งสองข้างของเขาไว้นิ่งด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างก็ยกขึ้นโอบไหล่บางเอาไว้หลวมๆ ราวกับกักตัวเขาไว้ในอ้อมแขนโดยปริยาย "ไม่ปล่อยหรอก..." เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบา ชวนให้ใจสั่นไหวระรัว ดวงตาคมกริบก้มลงมองเสี้ยวหน้าของคนในอ้อมแขนที่พยายามหลบสายตา "ก็คนแถวนี้... เขายังไม่ได้ตอบคำถามผมเลยนี่ครับ" โซ่เม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมันชัดเจน ท้องฟ้าเบื้องบนยังคงประดับประดาด้วยดาวนับล้านดวง แต่ในวินาทีนี้... สำหรับเขาแล้ว ดาวบนฟ้าที่ว่าสวยงามขนาดไหน ก็คงเทียบไม่ได้กับประกายตาคู่คมที่กำลังจ้องมองมาด้วยความรู้สึกจริงจังซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั้นเลยสักนิดเดียว ความเงียบงันเข้าปกคลุมอีกครั้ง ท่ามกลางลมหนาวที่พัดผ่านและเสียงกองไฟปะทุเบาๆ โซ่สูดลมหายใจเข้าลึก ...และในจังหวะที่เขากำลังจะอ้าปากเอ่ยคำพูดอะไรบางอย่างออกไปเพื่อทำลายบรรยากาศชวนใจละลายนี้ เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกั๊กของกันต์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะ *ติ๊ง!* กันต์ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดใจที่ถูกมารผจญมาขัดจังหวะเวลาสำคัญ ชายหนุ่มจำต้องละสายตาจากใบหน้าหวานของคนในอ้อมแขนชั่วคราวแล้วล้วงหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาดูหน้าจอด้วยสีหน้าเซ็งๆ ทว่า... ทันทีที่สายตาคมกริบกวาดมองข้อความสั้นๆ บนหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืด ร่างกายของกันต์ก็ชะงักกึก รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แววตาเปลี่ยนเป็นความตกใจระคนเคร่งเครียดขึ้นมาทันทีทันใด จนโซ่ที่นั่งสังเกตการณ์อยู่ข้างๆ ถึงกับแปลกใจ "มีอะไรเหรอคุณ หน้าเครียดเชียว ใครทักมาดึกดื่น..." โซ่เอ่ยถามด้วยความสงสัย พยายามชะเง้อคอมองหน้าจอโทรศัพท์บ้าง กันต์รีบกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์เก็บเข้ากระเป๋าอย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะเห็นข้อความนั้น แต่สายตาที่มองตรงมาที่โซ่กลับเต็มไปด้วยความลังเลและความกังวลที่ปิดไม่มิด ซึ่งเป็นอาการที่น้อยครั้งมากๆ จะได้เห็นจากผู้ชายขี้เก๊กคนนี้ "เปล่าครับ... ไม่มีอะไร" กันต์ฝืนยิ้มบางๆ ออกมา แต่มันช่างดูฝืนธรรมชาติเสียเหลือเกิน "แค่... เรื่องงานที่คณะนิดหน่อยน่ะครับ" โซ่หรี่ตามองอย่างไม่เชื่อถือ แต่ยังไม่ทันจะได้ซักไซ้ไล่เลียงอะไรต่อ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายของไอ้เติร์ดและไอ้บูมที่เพิ่งเดินกลับมาจากเต็นท์เสบียงก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน "เฮ้ยไอ้กันต์ ไอ้โซ่! มานั่งสวีตอะไรกันตรงนี้วะ ยุงไม่กัดหรือไง ยุงป่าตัวเท่าควายนะเว้ยเฮ้ย!" เสียงแปดหลอดของเติร์ดดังลั่นป่า ทำเอาบรรยากาศโรแมนติกเมื่อครู่กระเจิงหายวับไปกับตาในพริบตา โซ่หน้าแดงแจ๋ รีบดีดตัวผละออกจากอ้อมแขนของกันต์ทันทีราวกับโดนไฟลวก หันไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อนสนิทตัวดีที่เดินถือกระป๋องเบียร์เข้ามาสมทบ "ปากหมานะมึงไอ้เติร์ด ใครสวีตไม่มี๊! นั่งผิงไฟเฉยๆ เว้ย!" กันต์ลุกขึ้นยืนตามช้าๆ สายตาคมยังคงเหลือบมองโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อตัวเองแวบหนึ่งด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ก่อนจะซ่อนมันไว้ใต้ใบหน้านิ่งเรียบตามเดิม แต่ลึกๆ แล้ว... ข้อความสั้นๆ บนหน้าจอเมื่อครู่กลับกำลังจะพลิกผันเรื่องราวทั้งหมดของทริปนี้ไปตลอดกาล ...และบางที สิ่งที่ซ่อนอยู่ในความมืดค่ำคืนนี้ อาจจะไม่ใช่แค่เรื่องราวของดาวหมื่นดวงบนท้องฟ้าเสียแล้วล่ะครับ --- (ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง โอบกอดความรู้สึก และใจฟูไปกับคู่ป่วนคู่นี้ในตอนนี้นะครับ)