บุคคลที่สามปรากฏตัว

"ไอ้บ้ากันต์! เลิกแซวได้แล้วนะเว้ย!" เสียงโวยวายของโซ่ดังลั่นโรงอาหารคณะสถาปัตย์ ท่ามกลางสายตาของเพื่อนร่วมโต๊ะอย่างเติร์ดและบูมที่กำลังกลั้นขำจนหน้าดำหน้าแดง ร่างโปร่งในชุดนักศึกษาพับแขนเสื้อลวกๆ กำลังใช้มือถือในมือชี้หน้าไอ้คุณรอมเมตตัวดีที่นั่งทำหน้ามึนอยู่ฝั่งตรงข้าม กันต์ตพงศ์ในลุคเดือนคณะวิศวะฯ ปีสามยังคงรักษาฟอร์มความขี้เก๊กไว้ได้ไม่มีตก ไหล่กว้างพิงพนักเก้าอี้สบายๆ สายตาคมกริบมองคนตัวเล็กกว่าที่กำลังหูแดงก่ำด้วยความโมโห "ใครแซว อะไร ปากเหม็นเหรอ... ถึงบอกให้เลิก" กันต์ลอยหน้าลอยตาตอบ พรางยกแก้วชามะนาวขึ้นดูดด้วยท่าทีน่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก "แก! ไอ้คนกวนประสาท!" โซ่ยู่หน้า แยกเขี้ยวใส่ด้วยความหมั่นเขี้ยวขั้นสุด มือเรียวเตรียมจะคว้าทิชชูขยำปาใส่หน้าหล่อๆ นั่นสักทีฐานที่ชอบหยอดให้ใจสั่นเล่นอยู่เรื่อย ตั้งแต่เหตุการณ์กระเป๋าเดินทางใบนั้นเป็นต้นมา ดูเหมือนระยะห่างระหว่างเขากับไอ้รูมเมตตัวสูงจะลดลงจนน่าใจหาย แถมพักหลังมานี้... กันต์มันขยันหยอด ขยันแกล้ง จนโซ่รู้สึกว่าหัวใจตัวเองเริ่มทำงานผิดปกติบ่อยเกินไปแล้ว "เฮ้ยๆ พอเลยพวกแกสองคน รำคาญความหวาน... อ้อ ไม่ใช่ ความตีกันของพวกแกว่ะ" เติร์ดเอ่ยแทรกขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ สลับมองหน้าโซ่กับกันต์ "ว่าแต่... วันนี้กันต์มันดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษป่ะวะ ปกติเห็นหน้านิ่งเป็นหุ่นยนต์ตู้เย็นตลอดศก" "หึ อารมณ์ดีอะไรของมึง" โซ่แค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ ทิ้งตัวลงนั่งกระแทกกระทั้นกับเก้าอี้ คว้าสมุดสเกตช์ภาพขึ้นมาเปิดบังหน้าตัวเองเพื่อซ่อนร่องรอยความเขินที่ดันทะลึ่งขึ้นมาบนใบหน้าอย่างไร้สาเหตุ บรรยากาศรอบตัวกำลังจะดำเนินไปในความโบ๊ะบ๊ะตามประสาแก๊งเพื่อนสนิท หากแต่จังหวะนั้นเอง... เงาร่างของใครบางคนก็ทาบทับลงมาบนโต๊ะอาหาร "ขอโทษนะคะ...โต๊ะนี้ว่างหรือเปล่าเอ่ย?" เสียงหวานใสที่ดังขึ้นอย่างนุ่มนวล ทำให้ทั้งโต๊ะต้องเงยหน้าขึ้นมองพร้อมกัน โซ่ชะงักมือที่กำลังเปิดสมุดสเกตช์ เติร์ดกับบูมเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ ส่วนกันต์... ขยับตัวเล็กน้อย ปรับสีหน้าเรียաբนิ่งให้กลับมาเป็นกันต์ตพงศ์คนเดิม ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขามีรูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาวเนียนละเอียด และรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ส่งตรงมาให้ทุกคนบนโต๊ะ แต่สายตาของเธอกลับหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างสูงของวิศวกรหนุ่มรุ่นน้องอย่างชัดเจน เธอสวมเสื้อเชิ้ตนักศึกษาพอดีตัวปักชื่อย่อคณะบัญชีปีสี่... รุ่นพี่ 'มิน' ดาวคณะบัญชีที่ขึ้นชื่อเรื่องความสวยและเพอร์เฟกต์ระดับท็อปของมหาวิทยาลัย "อ้าว...พี่ยมิน" บูมหลุดปากทักด้วยความแปลกใจ "พี่นั่งด้วยคนได้ไหมคะ พอดีโต๊ะอื่นเต็มหมดเลย แล้วก็..." พี่มินส่งยิ้มหวานหยดย้อยมาให้กันต์โดยเฉพาะ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงออดอ้อน "พี่ตั้งใจเอาชีทสรุปบัญชีบริหารที่กันต์เคยฝากให้เพื่อนตามหามาให้ด้วยนะ พอดีพี่เก็บบันทึกไว้พอดี" โซ่ที่กำลังก้มหน้ามองสมุดสเกตช์ ชะงักกึกทันที ดินสอในมือเกือบหักคามือ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอกอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย มันไม่ใช่ความโกรธ... แต่มันคือความหงุดหงิด ประหลาดใจ และ... หวิวๆ ในช่องท้องอย่างบอกไม่ถูก *ฝากชีท? ตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมเขาไม่รู้?* โซ่เม้มริมฝีปากแน่นโดยไม่รู้ตัว ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างเงียบๆ "อ๋อ ขอบคุณครับพี่มิน จริงๆ ให้เพื่อนผมไปรับก็ได้ครับ เกรงใจพี่แย่เลย" กันต์ตอบรับด้วยน้ำเสียงสุภาพตามมารยาท รอยยิ้มบางเบาปรากฏบนมุมปากหนานั่น ยิ่งทำให้พี่มินดูจะปลื้มอกปลื้มใจเป็นพิเศษ เธอนั่งลงที่เก้าอี้ตัวว่างข้างๆ กันต์ทันทีโดยไม่ต้องรอให้ใครอนุญาต ระยะห่างระหว่างเธอกับกันต์แทบจะแนบชิด จนโซ่รู้สึกว่าอากาศรอบตัวมันแคบลงถนัดตา "ไม่รบกวนเลยจ่ะ กันต์ก็... นานๆ จะวานพี่สักที พี่เต็มใจอยู่แล้ว" พี่มินหัวเราะคิกคักอย่างเป็นกันเอง พรางเอื้อมมือไปหยิบกระดาษทิชชูส่งให้กันต์ราวกับสนิทสนมกันมานานแรมปี "นี่... เสื้อกันต์เปื้อนฝุ่นตรงนี้น่ะ ไปโดนอะไรมาเนี่ย ซุ่มซ่ามจังเลยเรา" ภาพนั้นสะท้อนเข้าตาโซ่เต็มๆ มือเรียวกำดินสอแน่นขึ้นจนข้อนิ้วขาวซีด *ซุ่มซ่ามเหรอ? ประโยคนั้นมันต้องเป็นของเขาไม่ใช่หรือไงวะ! ทำไมยัยรุ่นพี่นี่ถึงมาทำเนียนแตะเนื้อต้องตัวไอ้กันต์แบบนั้นล่ะ!* "เอ่อ... ขอบคุณครับพี่" กันต์ขยับตัวหลบเลี่ยงสัมผัสนั้นเบาๆ อย่างสุภาพ แต่สายตากลับเหลือบมองมาทางโซ่แวบหนึ่ง ทว่าโซ่กลับรีบเบือนหน้าหนี ทำเป็นสนใจลวดลายบนโต๊ะอาหารแทนซะอย่างนั้น "โห... พี่มินใจดีกับกันต์จังเลยครับเนี่ย อิจฉาว่ะไอ้กันต์" เติร์ดรีบทำหน้าที่เพื่อนที่ดี (หรือตัวชงตัวแสบก็ไม่รู้) ส่งเสียงแซวกลบเกลื่อนบรรยากาศประหลาดๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้น "พวกผมขยันตายหอนไม่เคยเห็นพี่มินเอาชีทมาให้แบบนี้มั่งเลยน้า" "อยากได้ก็บอกสิคะ เดี๋ยวพี่หาให้ เผื่อเด็กสถาปัตย์จะหัวดีขึ้นมาบ้าง" พี่มินหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี บรรยากาศบนโต๊ะควรจะสนุกสนานตามประสาวัยรุ่นทั่วไป หากแต่โซ่กลับรู้สึกว่าตัวเองกำลังกลายเป็นธาตุอากาศอย่างไรชอบกล ร่างโปร่งนั่งเงียบกริบ ไม่ยอมปริปากพูดอะไรออกมาสักคำ ผิดวิสัยหนุ่มปากแจ๋วประจำกลุ่มจนบูมต้องหันมาสะกิดเบาๆ "ไอ้โซ่ เป็นไรวะ เงียบเชียว ปวดขี้ป่ะเนี่ยหน้าบูดเป็นตูดลิงเลย" บูมกระซิบถามเสียงเบา "เปล่า... ร้อน" โซ่ตอบเสียงห้วน สลัดเสียงสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง มือก็เปิดสมุดพลิกหน้ากระดาษไปมาด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งพล่านอยู่ในอกโดยหาเหตุผลไม่ได้ *ร้อนบ้าอะไร วันนี้ฝนเพิ่งตกแดดร่มลมตกจะตาย* เติร์ดคิดในใจ พรางเหลือบมองหน้าโซ่สลับกับกันต์ที่มีสีหน้าเรียบนิ่งขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด กันต์ไม่ได้สนใจบทสนทนารื่นเริงของพี่มินและเพื่อนๆ อีกต่อไป สายตาคมกริบจับจ้องอยู่ที่แผ่นหลังงอๆ ของรูมเมตตัวเล็กที่นั่งเงียบผิดปกติ ไหล่บางลู่ลงเล็กน้อยราวกับกำลังพยายามกั้นอารมณ์บางอย่างไว้ มือที่ถือดินสอขีดเขียนลงบนกระดาษนั้นดูเกร็งและหนักหน่วงกว่าทุกที กันต์ขมวดคิ้วมุ่น ความรู้สึกบางอย่างบอกเขาว่า... รูมเมตตัวแสบกำลังโกรธ และที่สำคัญ... โกรธโดยไม่มีเหตุผลที่สมควรเลยสักนิด "เอ่อ พี่มินครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแทรกขึ้นกลางวงสนทนา ทำเอาพี่มินที่กำลังชวนเติร์ดคุยเรื่องโปรเจกต์ปีสี่ต้องชะงัก หันกลับมามองใบหน้าคมคายด้วยความคาดหวัง "คะ กันต์มีอะไรเหรอ?" "พอดีผมมีธุระต้องรีบไปเคลียร์กับอาจารย์ที่ภาควิชาต่อครับ เกรงใจพี่ด้วยที่ต้องมานั่งรอเก้อ" กันต์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างรวดเร็ว ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ "ส่วนชีท... ขอบคุณมากนะครับ เดี๋ยวผมฝากเพื่อนไปรับแทนก็ได้ครับ" พี่มินหน้าเสียไปชั่วขณะ รอยยิ้มค้างเติ่งอยู่บนใบหน้าสวย "อ๋อ... งั้นเหรอคะ ไม่เป็นไรจ่ะ งั้นพี่ขอตัวก่อนนะ พอดีมีประชุมเหมือนกัน" เธอลุกขึ้นเก็บของด้วยความเสียดาย ส่งสายตาออดอ้อนให้กันต์ครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินจากไปอย่างจำใจ พอรุ่นพี่สาวสวยลับสายตาไป โต๊ะอาหารก็กลับมาตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง เติร์ดกับบูมมองหน้ากันเลิกลั่ก ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น "อ้าวกำ... พี่ยังไม่ได้กินข้าวเลยไม่ใช่เหรอวะไอ้กันต์" บูมโพล่งขึ้น "กูไม่หิวแล้ว" กันต์ตอบสั้นๆ สายตาคมกริบก้มลงมองคนตัวเล็กที่ยังคงนั่งก้มหน้าก้มตาไม่ยอมเงยขึ้นมาสบตาเขาเลยสักนิด "ส่วนมึง..." กันต์ยื่นมือไปดึงสมุดสเกตช์ภาพออกจากมือของโซ่หน้าตาเฉย ทำเอาเจ้าตัวสะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นมามองด้วยความไม่พอใจ "เอาคืนมานะเว้ย! ใครอนุญาตให้มาแย่งของคนอื่น!" โซ่แหวลั่น หน้าตาบูดบึ้ง ดวงตากลมโตฉายแววขุ่นเคืองอย่างเห็นได้ชัด "เป็นบ้าอะไร" กันต์ถามเสียงเรียบ แต่แววตาพราวระยับด้วยประกายความขบขันจางๆ มุมปากหนากระตุกยิ้มน้อยๆ อย่างรู้ทัน "นั่งหน้าเป็นตูดตั้งแต่อยู่ดีๆ ก็เงียบ ใครทำอะไรให้อีก หื้ม?" "ใครหน้าเป็นตูด! แกนั่นแหละที่บ้า! ไปไหนก็ไปเลยไป! จะไปสวีตกับรุ่นพี่บัญชีคนสวยไม่ใช่รึไง มายืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ทำไมเล่า!" โซ่หลุดปากพ่นคำพูดประชดประชันออกมาโดยไม่ทันได้ยั้งคิด พรางสะบัดหน้าหนีไปอีกทางด้วยความหมั่นไส้สุดกำลัง กันต์ชะงักไปนิด ชะตากรรมในหัวประมวลผลคำพูดเมื่อครู่... *หึงเหรอวะ?* รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาอย่างห้ามไม่อยู่ ขายาวก้าวเข้าไปประชิดตัวคนตัวเล็กที่กำลังนั่งก้มหน้าเม้มปากแน่นด้วยความจำนนต่อคำพูดตัวเอง โน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ใบหูขาวสะอาดที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงเรื่อลามไปจนถึงต้นคอ "หึงเหรอ..." เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบา ชวนให้ใจสั่นระทึก "ตัวแค่นี้... ทำไมขี้หึงจังวะ หื้ม?" โซ่สะดุ้งเฮือก ใบหน้าร้อนผ่าวรากับถูกไฟลวก หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก มือเล็กกำหมัดแน่นด้วยความเขินอายที่พุ่งทะลุดัชนี "ใครหึงแก! อย่ามามั่วซ้ำสองนะไอ้กันต์! ไอคนหลงตัวเอง!" โซ่หันขวับมาหมายจะต่อว่าให้หนำใจ แต่ทว่า... ปลายจมูกของเขากลับเฉียดผ่านแก้มสากของอีกฝ่ายไปเพียงนิดเดียว เพราะกันต์จงใจโน้มหน้าเข้ามาใกล้ในระยะประชิดเกินไป ดวงตาสองคู่สบประสานกันอย่างจัง ท่ามกลางเสียงแซวโห่ร้องเบาๆ ของเติร์ดและบูมที่กำลังทำท่าทำทางจะลุกหนีไปที่อื่นเพื่อเปิดทางให้ กันต์มองลึกลงไปในดวงตากลมโตที่สั่นไหวระริก รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่หายไป แทนที่ด้วยแววตาจริงจังลึกซึ้งที่ทำเอาโซ่หายใจไม่ทั่วท้อง "ถ้าไม่ได้หึง... แล้วทำไมหน้าแดงขนาดนั้นล่ะครับ" กันต์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงนุ่มทุ้มชวนฝันที่ทำเอาสมองของโซ่ขาวโพลนคิดอะไรไม่ออก ร่างโปร่งแข็งค้างไปชั่วขณะ สมองประมวลผลไม่ทันกับจู่โจมทางความรู้สึกที่รุนแรงเกินต้านทานนี้ และในวินาทีที่โซ่กำลังจะอ้าปากเถียงเพื่อกลบเกลื่อนความพ่ายแพ้... หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะของกันต์ก็สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชทที่เด้งขึ้นมาหราต่อหน้าต่อตา *[ข้อความจาก: พี่มินบัญชี]* *"กันต์คะ... เรื่องชีทสรุป ถ้ากันต์สะดวก คืนนี้พี่รอที่ห้องสมุดคณะวิศวะนะจ๊ะ...สองต่อสองก็ได้นะ"* ข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาอุณหภูมิรอบตัวดิ่งวูบลงทันที โซ่ชะงักกึก ดวงตากลมโตมองหน้าจอโทรศัพท์ค้างเติ่ง ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมามองหน้ารูมเมตตัวสูงด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... --- *(โปรดติดตามตอนต่อไป...)* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและคอยซัพพอร์ตคู่ป่วนคู่นี้มาจนถึงตอนนี้นะครับ