อาการหึงแบบเงียบๆ

"ถ้ามึงยังไม่หยุดยิ้มหวานใส่ไอ้หมอนั่นภายในสามวินาที กูก็ไม่รับประกันนะว่าจานข้าวใบนี้จะแตกคามือใคร" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นเหนือหัว ราวกับเสียงฟ้าร้องท่ามกลางแดดจ้า ผมสะดุ้งสุดตัวจนเกือบทำส้อมในมือหล่นใส่จานสปาเกตตีคาโบนาร่าที่กำลังจะตักเข้าปาก ความร้อนรุ่มจากสายตาคู่คมที่จ้องเขม็งมาทางผมมันทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารในโรงอาหารคณะบริหารที่ปกติจะสดใสกลายเป็นสนามรบทันที "กันต์? มึง... มึงมาได้ไงวะ" ผมถามเสียงตะกุกตะกัก พยายามทำหน้าให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่ในใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ "ตามมาดูว่าทำไมรูมเมตตัวดีถึงหนีออกจากห้อง ทั้งที่เมื่อเช้ายังบ่นว่าปวดหัวจนไม่อยากลุกจากเตียงอยู่เลย" กันต์ไม่รอคำตอบ เขาคว้าเก้าอี้ตัวข้างๆ ผมมานั่งลงทันที พร้อมกับส่งสายตาดุดันไปทาง 'นนท์' เพื่อนต่างคณะที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามจนอีกฝ่ายหน้าเจื่อน "อ้าว กันต์ หวัดดีครับ แหม... บังเอิญจังนะ" นนท์ยิ้มแห้งๆ พยายามทักทาย "ไม่บังเอิญหรอกครับ พอดีผมมีเรื่องจะ 'เคลียร์' กับแฟน... เอ้อ รูมเมตผมหน่อย คงไม่ว่ากันนะ" คำว่า 'แฟน' ที่หลุดออกมาจากปากคนขี้เก๊กทำเอาผมหน้าร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิดตรงนั้น เพื่อนผมคนนี้มันร้ายนัก มันตั้งใจประกาศอาณาเขตชัดๆ "เอ่อ... นนท์ เดี๋ยวเราไปก่อนนะ พอดี... พอดีมีธุระด่วน" ผมรีบลุกขึ้นคว้ากระเป๋าเป้คู่ใจเตรียมเผ่น แต่แรงดึงมหาศาลจากข้อมือผมทำให้ตัวผมเซกลับไปนั่งที่เดิม กันต์คว้าข้อมือผมไว้แน่นแต่นุ่มนวล "รีบไปไหนครับ? อาหารยังกินไม่หมดเลยไม่ใช่เหรอ?" กันต์เลิกคิ้วมอง พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ รอยยิ้มที่ทำให้ผมใจสั่นทุกครั้ง แต่วันนี้มันแฝงไปด้วยความหึงหวงที่ซ่อนไว้ไม่มิด บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบกริบ เพื่อนๆ ของนนท์เริ่มทำตัวไม่ถูก กันต์หันไปมองนนท์ด้วยสายตาที่ถ้าเป็นไปได้คงอยากจะเสกให้อีกฝ่ายหายไปจากโลกใบนี้ "ฝากเลี้ยงเพื่อนผมต่อด้วยนะครับ แต่พอดีผมมีเรื่อง 'สำคัญมาก' ที่ต้องคุยกับโซ่ที่ห้อง เดี๋ยวผม 'พาตัวกลับ' ก่อนนะครับ" "กันต์! ปล่อยนะเว้ย ไม่อายคนอื่นหรือไง!" ผมกระซิบเสียงลอดไรฟันเมื่อเขาลุกขึ้นและดึงผมให้เดินตามออกมาจากโรงอาหารท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่มองตามด้วยความสนใจ "อายทำไมครับ? ก็ในเมื่อเจ้าตัวดีหนีไปนั่งยิ้มให้คนอื่นเพื่อประชดผม ผมก็แค่มาทวง 'สิทธิ์' ของผมคืน ผิดตรงไหน?" เขาเดินจูงมือผมออกมาจนถึงที่จอดรถด้วยจังหวะที่เร็วและมั่นคงจนผมเดินแทบไม่ทัน "ประชดอะไร? ใครประชด? มึงนั่นแหละที่เป็นคนเมินกูตั้งแต่มะคืน!" ผมสะบัดมือออกเมื่อถึงมุมลับตาคนข้างอาคารเรียน เสียงของผมเริ่มสั่นด้วยความโกรธที่ผสมกับความน้อยใจ กันต์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับผม ดวงตาคู่นั้นที่เคยนิ่งเฉยกลับมีความไหววูบอย่างปิดไม่มิด "ที่กูเมิน... เพราะกูไม่อยากให้มึงเห็นว่ากูหวงมึงแค่ไหนไงครับ โซ่" ประโยคนั้นทำให้ผมถึงกับพูดไม่ออก ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของกันต์ที่ดูจะหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ เขาขยับเข้ามาใกล้จนปลายเท้าเราชิดกัน กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของเขาที่ผมชอบดมเวลาอยู่ใกล้ๆ แตะเข้าที่ปลายจมูก "มึงหวงกู?" ผมทวนคำถาม ใจหนึ่งก็ดีใจ แต่อีกใจก็ยังเคืองไม่หาย "มากครับ... มากจนอยากจะขังมึงไว้ในห้อง ไม่ต้องให้ใครเห็นหน้าอีกเลย" เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความจริงจังจนผมขนลุกวาบ มือหนาเอื้อมมาจัดปอยผมที่ปรกหน้าผมออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วเขาลากผ่านผิวแก้มทำเอาผมใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก "มึงมันบ้า... ขี้เก๊กแล้วยังเผด็จการอีก" ผมบ่นงุบงิบแต่ไม่ได้ถอยหนี "ครับ ยอมรับว่าเป็นคนบ้า... บ้าที่หยุดมองมึงไม่ได้เลยสักวินาที" กันต์ขยับหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นจนปลายจมูกเราแทบจะแตะกัน ผมกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ ในหัวขาวโพลนไปหมด ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะลึกซึ้ง เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของผมก็ดังขึ้นแทรกความเงียบขึ้นมาอย่างขัดจังหวะ! ผมหยิบออกมาดูด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความบนหน้าจอจาก 'พี่รหัส' ที่ผมเคยแอบปลื้ม *พี่พีท: "โซ่ เย็นนี้ว่างไหม พี่ว่าที่ร้านเดิมนะ พี่มีเรื่องจะบอก... เรื่องที่เคยค้างไว้ตอนปีสองไงครับ"* กันต์ที่ชะโงกหน้ามามองเห็นข้อความเข้าพอดี ร่างสูงชะงักกึก ก่อนจะกระชากโทรศัพท์ไปจากมือผมทันที สายตาที่เคยอ่อนโยนกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่ทำเอาผมเสียวสันหลังวาบ เขาพิมพ์อะไรบางอย่างลงไปอย่างรวดเร็วแล้วกดส่งก่อนจะกดบล็อกเบอร์นั้นทิ้งต่อหน้าต่อตาผม "กันต์! มึงทำอะไรลงไปนั่นน่ะ!" ผมร้องโวยวายด้วยความตกใจ "ผมก็แค่ทำในสิ่งที่มันควรทำ... มานี่เลย ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น กลับห้องไปเคลียร์กันให้จบเรื่อง 'พี่พีท' ของมึงนี่แหละ!" เขาลากผมขึ้นรถทันทีโดยไม่ฟังคำคัดค้านใดๆ ผมมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ตอนนี้ถูกวางทิ้งไว้บนคอนโซลรถด้วยความใจหาย ไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เขาพิมพ์ตอบกลับไปนั้นมันจะกลายเป็นชนวนระเบิดใหญ่ในคืนนี้หรือไม่... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในตอนนี้นะครับ ครั้งหน้ามาลุ้นกันว่าแผนลับที่ว่าจะเป็นอย่างไร ขอบคุณจากใจครับ "แบกเป้ท่องโลก"