ความลับในไดอารี

"บอกแล้วไงว่าอย่ามาคุ้ยโต๊ะทำงานคนอื่น! ไอ้นิสัยชอบถือวิสาสะเนี่ย มันติดมาจากนิสัยเสียสมัยเด็กหรือไงฮะคุณกันต์ตพงศ์!" เสียงโวยวายระดับแปดเดซิเบลแถมด้วยแรงกระชากสมุดปกหนังสีน้ำตาลคามือ ทำให้ร่างสูงของกันต์ที่กำลังยืนพิงขอบโต๊ะอ่านหนังสือต้องยกมือขึ้นยอมแพ้แบบขอไปที แต่รอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทสุดๆ นั่นแหละที่มันน่าจับตีมือสักทีสองทีนัก โซ่หน้าดำคร่ำเครียด ใบเนียนใสขึ้นสีแดงก่ำด้วยความโกรธปนความอายจนลามไปถึงใบหู มือบางกอดสมุดบันทึกเล่มหนาแน่นแนบอกราวกับมันเป็นสมบัติล้ำค่าที่ถ้าพลาดพลั้งไปนิดเดียว โลกใบนี้คงถล่มลงมาตรงหน้า "ใจเย็นก่อนสิครับคุณโซ่ ผมแค่วางปากกาลงแล้วบังเอิญ... เออ บังเอิญสายตามันกวาดไปเจอตัวหนังสือลายมือไก่เขี่ยหน้าแรกพอดี๊ พอดี" กันต์ลากเสียงยาวอย่างจงใจแกล้ง ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนานที่ได้เห็นรูมเมตตัวเล็กออกอาการรนรานจนทำอะไรไม่ถูก "บังเอิญบ้าอะไรเล่า! นั่นมันพื้นที่ส่วนตัวนะเว้ย! สมุดบันทึกการเดินทางที่ฉันจดทุกความรู้สึก บันทึกทุกหมุดหมายที่แบกเป้ไปลุยมา... นายไม่มีสิทธิ์มาเปิดอ่านเล่นนะ!" โซ่แหวใส่เสียงดังลั่นห้องพักสี่เหลี่ยม เสียงฝีเท้าเล็กๆ วิ่งวนรอบโต๊ะเพื่อรักษาอาณาเขต ขณะที่สองมือกระชับสมุดเล่มนั้นแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "โห... น้อยใจจังครับ แค่อ่านผ่านๆ ว่า 'ทริปนี้กันต์มันกวนประสาทชะมัด แต่ก็ยอมรับว่าพึ่งพาได้ดีกว่าที่คิด' เนี่ย ถึงกับต้องบ้านแตกเลยเหรอครับคุณสถาปนิก" กันต์แกล้งทวนข้อความที่จำแม่นขึ้นใจ น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยแซวด้วยความมันเขี้ยว ทำเอาโซ่ที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับสะดุ้งโหยง อ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาทองขาดน้ำ "ไอ้... ไอ้คนฉ้อฉล! ไอ้คนไม่มีมารยาท! ใครอนุญาตให้จำวะ!" โซ่แยกเขี้ยวใส่ ทำท่าจะพุ่งเข้ามาทุบอกคนตัวสูงสักที แต่กันต์ไว the flash กว่า คว้าข้อมือเล็กไว้แล้วดึงเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วแสง จนโซ่เซถลามาชนแผงอกกว้าง ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่ได้หายใจ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวคนขี้เก๊กปะทะเข้ากับจมูก ยิ่งทำให้โซ่หน้าร้อนผ่าวหนักกว่าเดิม หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "ปล่อยนะเว้ย! บอกให้ปล่อยไง!" โซ่โวยวายอู้อี้เพราะหน้าอกชนติดกับอกอีกฝ่าย พยายามดันไหล่กว้างให้ออกห่าง แต่กันต์กลับยิ่งกระชับวงแขนรอบเอวบางให้แน่นขึ้น ดวงตาคมคู่นั้นจ้องมองใบหน้าหวานที่ขึ้นสีแดงจัดด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม มันไม่ใช่สายตาแพรวพราวแบบที่ชอบแกล้ง แต่มันมีความลึกซึ้งบางอย่างที่อ่านไม่ออกซ่อนอยู่ "ไม่ปล่อยครับ... จนกว่าจะยอมบอกความจริง" กันต์ก้มหน้าลงกระซิบชิดใบหู เสียงทุ้มต่ำพร่าจนคนฟังขนลุกซู่ "ที่เขียนไว้ในหน้าถัดๆ ไป... มีชื่อผมอยู่ในนั้นอีกกี่หน้าครับ หื้ม?" "ไอ้บ้า! ใครจะไปเขียนถึงนายเยอะแยะ ปล่อยดิ! อึดอัดนะ!" โซ่ดิ้นุกดิกพยายามหลบสายตาที่พราวระยับคู่นั้น หัวใจเจ้ากรรมสั่นไหวรุนแรงจนควบคุมไม่อยู่ ทำไมไอ้คุณรูมเมตหน้ามึนคนนี้ถึงขยับเข้าใกล้ทีไร เขาต้องเสียอาการทุกทีสินะ ในจังหวะที่สงครามประสาทกำลังดำเนินไปถึงจุดพีค เสียงแจ้งเตือนแชตจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้น *ติ๊ง!* ขัดจังหวะการปะทะคารมพพอดี กันต์ยอมคลายมือออกอย่างนึกเสียดายเล็กน้อย ปล่อยให้โซ่กระโดดถอยหลังหนีไปสามก้าวทันทีราวกับเจอของร้อน โซ่รีบก้มหน้าก้มตาจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เรียบร้อย พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติแม้ว่าแก้มจะยังแดงแจ๋อยู่ก็ตาม กันต์เหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นมา มันคือข้อความจากกลุ่มแชต "แก๊งตัวชง" ที่มีเติร์ดกับบูมเป็นตัวตั้งตัวตี [เติร์ดตัวชง]: @กันต์ตพงศ์ มึงเคลียร์กับน้องโซ่เสร็จยังวะ? พวกกูยืนรอที่ร้านกาแฟหน้าหอจนกาแฟจะหมดแก้วละนะเว้ย [บูมจอมจุ้น]: หรือว่ากำลังเคลียร์กันแบบลึกซึ้ง... อู้WD! ถ้ารู้ว่าบรรยากาศกำลังพาไป พวกกูไม่น่าทักมาขัดจังหวะเลยว่ะฮ่าๆๆ [กันต์ตพงศ์]: พวกมึงนี่นะ... เดี๋ยวปัดหักดิบไม่เลี้ยงกาแฟ [เติร์ดตัวชง]: โถ่คุณชายกันต์ ใจเย็นครับเพื่อน เดี๋ยวเย็นนี้พาไปเลี้ยงปิ้งย่างเป็นการไถ่โทษ แต่มึงต้องค่าน้องโซ่มาด้วยนะเว้ย ห้ามเบี้ยว! กันต์อ่านข้อความแล้วแค่นسยยิ้มมุมปาก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนตัวเล็กที่กำลังยืนกอดสมุดบันทึกทำหน้าพองลมใส่เขาอยู่ "ไปกินปิ้งย่างกันครับ" กันต์เอ่ยชวนหน้าตาเฉย "ไม่ไป! ใครจะอยากไปกินกับนาย ปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียวเลยนะ!" โซ่ปฏิเสธเสียงแข็ง เชิดหน้าหนีอย่างแง้างอน "ถ้าไม่ไป... ผมจะหยิบสมุดเล่มนี้ไปอ่านออกเสียงให้ไอ้เติร์ดกับไอ้บูมฟังตั้งแต่หน้าแรกยناหน้าสุดท้าย... ดีไหมครับ?" กันต์ยื่นข้อเสนอที่เรียกว่าเป็นการมัดมือชกแบบหน้าด้านที่สุดในสามโลก "นายมัน... ไอ้คนนิสัยไม่ดี!" โซ่กรี๊ดร้องในลำคอด้วยความคับแค้นใจ ได้แต่ส่งค้อนวงใหญ่ให้คนขี้แกล้งที่ยืนยิ้มแป้นแล้นไม่สะทกสะท้าน กันต์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านอยู่ในอกทุกครั้งที่ได้เห็นท่าทีฮึดฮัดน่ารักแบบนี้ของรูมเมตตัวแสบ เขาคว้าเป้สะพายขึ้นบ่า เดินเข้ามาใกล้แล้วยื่นมือไปยีหัวโซ่เบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว "ไปเถอะครับคุณสถาปนิก ปล่อยให้รอนานเดี๋ยวไอ้สองตัวนั้นมันจะจินตนาการไปไกลกว่านี้" โซ่ปัดมือหนานั้นออกทันทีพร้อมกับทำหน้ายู่ แต่ก็ยอมเดินตามหลังร่างสูงออกไปจากห้องแต่โดยดี โดยที่ไม่รู้เลยว่า... สมุดบันทึกเล่มหนาที่ถูกยัดใส่กระเป๋าเป้สะพายหลังของเขานั้น มีหน้ากระดาษแผ่นหนึ่งที่ถูกเปิดค้างไว้จากความรีบร้อน... และมันกำลังเปิดเผยความลับบางอย่างที่เขาพยายามซ่อนไว้มานานแสนนานให้ใครบางคนได้เห็นเต็มสองตา ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับ "แบกเป้ท่องโลก" ในตอนนี้นะครับ