ปาร์ตี้ห้องริมและการโป๊ะแตก

"ไอ้กันต์ มึงอย่ามาเนียน! แก้วนี้ตาโซ่ต้องเป็นคนเลือก ไม่ใช่ให้มึงรินโซจูผสมเบียร์ให้มันแบบนี้!" เสียงโวยวายของเติร์ดดังลั่นห้องรับแขกของห้อง 404 ท่ามกลางเสียงเพลงสากลจังหวะสนุกสนานที่เปิดคลอเบาๆ กลิ่นหอมของพิซซ่าเตาถ่านและไก่ทอดร้อนๆ ลอยอบอวลไปทั่วห้อง นี่คือปาร์ตี้ฉลองส่งโปรเจกต์ใหญ่ของเด็กสถาปัตย์และวิศวะที่ร่วมมือกันจนผ่านพ้นวิกฤตมาได้ ห้องริมสุดของหอพักจึงกลายเป็นสนามรบขนาดย่อมของแก๊งเพื่อนสนิท โซ่ที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนพรมปูพื้นหน้าโซฟา ค้อนขวับใส่ร่างสูงของกันต์ที่นั่งไขว่ห้างอยู่ข้างๆ ชายหนุ่มเดือนวิศวะส่งยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์มาให้ พร้อมกับยื่นแก้วเครื่องดื่มสีอำพันให้เจ้าตัวเล็กด้วยท่าทีสบายๆ "กูไม่ได้เนียนครับคุณธนภัทร แค่เห็นน้องมันทำหน้าเครียดมาทั้งสัปดาห์ อยากให้ผ่อนคลายบ้าง... หรือว่ากลัว?" กันต์จงใจลากเสียงยาว ทิ้งสายตากรุ้มกริมมองตรงมาที่ใบเนียนใสที่เริ่มขึ้นสีเรื่อเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์อ่อนๆ "ใครกลัววะ! แค่นี้สบายมากเว้ย!" โซ่รีบคว้าแก้วมาซดรวดเดียวหมด "เฮ้ย! ใจเย็นไอ้โซ่!" บูมร้องลั่น "นั่นมันบอมба์นะเว้ย ไม่ใช่เก๊กฮวย!" ผลลัพธ์คือคนปากเก่งสำลักคกฮัก หน้าแดงแจ๋จนกันต์ต้องรีบเอื้อมมือไปลูบหลังให้อย่างเบามือ สัมผัสอุ่นจากฝ่ามือใหญ่ที่แนบลูบอยู่บนแผ่นหลัง ทำเอาโซ่ตัวแข็งทื่อ สมองที่กำลังมึนๆ เบลอๆ พาลรวนเรจนทำอะไรไม่ถูก "ซุ่มซ่ามจริงนะเรา..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหูเบาๆ ในจังหวะที่คนอื่นๆ กำลังหันไปเถียงกันเรื่องเพลง "อะ...ไอ้กันต์ ถอยไปเลยนะ เมาแล้วเนี่ย!" โซ่ดันอกแกร่งออกห่าง ใบหน้าร้อนผ่าวไม่ใช่เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์อย่างเดียว แต่เป็นเพราะแววตาระยิบระยับของรูมเมตตัวสูงที่มองมาคล้ายจะกินเลือดกินเนื้อต่างหาก "ยังไม่ได้เริ่มเมาเลยครับ... แต่ถ้ามองหน้ามึงนานกว่านี้ ไม่แน่..." กันต์เว้นวรรค ปล่อยให้ประโยคค้างคาไว้แค่นั้น ก่อนจะหันไปตบโต๊ะเสียงดังเรียกความสนใจจากเพื่อนๆ "เอาล่ะๆ ในเมื่อโปรเจกต์เราผ่านแล้ว มาเล่นเกมคลายเครียดกันหน่อยดีกว่า... Truth or Dare ว่าไง?" เติร์ดกับบูมยิ้มเจ้าเล่ห์ทันที กฎกติกาถูกตั้งขึ้นอย่างรวดเร็ว ขวดแก้วเปล่าถูกวางลงตรงกลางวง ทุกคนล้อมวงกันด้วยความตื่นเต้น หมุนรอบแรก... สองรอบ... รอดตัวกันไป จนกระทั่งรอบที่สาม ปลายขวดน้ำอัดลมค่อยๆ ชะลอความเร็วลง และ... ชี้ตรงเป๊ะมาที่โซ่! "อุ๊ย! แจ๊คพอตแตก!" เติร์ดปรบมือชอบใจ "เอาล่ะเพื่อนรัก มึงจะเลือก Truth หรือ Dare?" โซ่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตากวาดมองเพื่อนตัวดีทั้งสองคนที่ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์เป็นใจให้กัน ถ้าเลือก Dare มีหวังโดนแกล้งให้ไปทำอะไรพิสดารกลางดึกแน่ๆ "ตะ...Truth ก็ได้วะ! ถามมาเลย กูตอบได้หมด" โซ่เชิดหน้าขึ้นอย่างคนใจกล้า บูมหัวเราะหึๆ ในลำคอ ก่อนจะเป็นคนยิงคำถาม "งั้นถามว่า... ในบรรดาคนที่นั่งอยู่ในห้องนี้ ถ้ามึงต้องเลือกใครสักคนมาเป็นแฟนจริงๆ แบบไม่ใช่รูมเมต ไม่ใช่เพื่อน มึงจะเลือกใคร?" สิ้นคำถาม บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบกริบลงทันที เติร์ดกับบูมหันไปมองหน้ากันเองโดยอัตโนมัติ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ถูกแทนที่ด้วยสายตารู้ทัน โซ่ชะงักกึก สมองที่ตื้อๆ เพราะแอลกอฮอล์พลันตื่นตัวขึ้นมาทันที หัวใจเต้นโครมครามจนดังแข่งกับเสียงเพลง ดวงตากลมโตเหลือบมองคนข้างกายที่นั่งนิ่งเงียบ ทว่านัยน์ตาคมกริบคู่นั้นกลับพราวระยับและจับจ้องมาที่เขาเพียงคนเดียว กันต์ไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่สายตาคู่นั้น... กำลังกดดันให้เขาต้องตอบความจริง โซ่อ้าปากจะเถียง จะหาข้อแก้ตัว หรือจะตอบส่งเดชไปว่าเลือกเติร์ดหรือบูมเพื่อความปลอดภัย แต่พอมองลึกเข้าไปในดวงตาของคนที่นั่งข้างๆ คำโกหกทั้งหมดก็ติดอยู่ที่ลำคอ บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกกดปุ่มหยุดเวลา เสียงเพลงรอบข้างเงียบหายไปในความรู้สึก โซ่สูดหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจายให้กลับมาเข้าที่ "ถ้า...ถ้าให้เลือกจริงๆ ล่ะก็..." เสียงของโซ่แผ่วเบาลงโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วเรียวบีบเข้าหากันแน่นบนตัก "คนอะไรก็ไม่รู้... ทั้งขี้เก๊ก ทั้งชอบกวนประสาท ชอบแย่งของกินแถมยังชอบทำตัวเผด็จการใส่ตลอดเวลา..." กันต์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากขยายกว้างขึ้นอย่างรอคอยคำตอบ "แต่... แต่เวลาที่กูแย่ หรือเวลาที่กูเครียดจนแทบจะร้องไห้..." โซ่เงยหน้าขึ้นสบตาตรงๆ ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยประกายความรู้สึกบางอย่างที่เจ้าตัวพยายามเก็บซ่อนมานาน "ไอ้คนขี้เก๊กคนนั้น... ก็ดันอยู่ข้างๆ กูตลอด ไม่เคยไปไหนเลย..." เติร์ดกับบูมกลั้นหายใจโดยไม่ได้นัดหมาย โซ่เม้มริมฝีปากแน่น เผลอหลุดปากพูดความในใจที่อัดอั้นออกมาด้วยความมึนและฤทธิ์แอลกอฮอล์ "ถ้าจะให้เลือก... กู... กูคงเลือกไอ้กันต์นี่แหละวะ! พอใจยัง!" พูดจบ โซ่ก็หน้าแดงแจ๋จนลามไปถึงใบหู รีบยกมือขึ้นสองข้างปิดหน้าตัวเองทันทีด้วยความเขินอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้องชั่วขณะ ก่อนที่เติร์ดจะทำท่าทำทางจะเป็นลมล้มพับไปซบไหล่บูม พร้อมกับเสียงผิวปากแซวอย่างถูกใจ แต่ในจังหวะที่ทุกคนกำลังจะส่งเสียงโห่ร้องแซวคู่กรณีนั้นเอง... กัณฑ์ที่นั่งเงียบมาตลอด กลับขยับตัวเข้าหาช้าๆ มือหนาเอื้อมไปดึงมือสองข้างที่ปิดหน้าของโซ่ออกอย่างนุ่มนวล ปลายนิ้วอุ่นแตะสัมผัสที่คางมน บังคับให้คนตัวเล็กต้องเงยหน้าขึ้นมาสบตากันตรงๆ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนใจสั่น "พูดแล้วนะ... ห้ามคืนคำเด็ดขาดนะครับ" เสียงทุ้มกระซิบชิดริมฝีปาก แววตาคมกริบฉายประกายความหวานล้ำที่ทำเอาโซ่แทบละลายคาที่ และก่อนที่โซ่จะได้ทันเอ่ยปากเถียงหรือโวยวายกลบเกลื่อนความเขินอการ เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะของกันต์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาแสดงข้อความจากบุคคลที่ไม่คาดคิด... [ข้อความจากแม่ของกันต์: "ตา kann ลูก ถึงไหนแล้ว อย่าลืมพาหนูโซ่กลับบ้านไปทานข้าวด้วยนะ แม่เตรียมของโปรดไว้เพียบ"] โซ่เบิกตากว้างเมื่อกวาดสายตาไปเห็นชื่อและข้อความบนหน้าจอนั้นเต็มๆ ตา ในขณะที่กันต์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันมาสบตาเขาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยิ่งกว่าเดิม "อ้าว... แม่ทักมาตามตัวว่าที่ลูกสะใภ้ซะแล้ว แบบนี้... สงสัยเราคงต้องเคลียร์เรื่องเมื่อกี้กันยาวๆ แล้วล่ะครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับ "แบกเป้ท่องโลก" ในตอนนี้นะครับ