ตื่นมาพร้อมความอึดอัด

เสียงแปรงสีฟันที่กระทบกับผนังแก้วพลาสติกดัง "ก๊อกแก๊ก" ในความเงียบสงัดของห้องน้ำ เป็นเพียงสิ่งเดียวที่ทำลายความอึดอัดในรัศมีสามเมตรนี้ได้ โซ่ยืนอยู่หน้ากระจก มองเงาสะท้อนของตัวเองที่มีคราบฟองยาสีฟันเปรอะอยู่ที่มุมปากเล็กน้อย ดวงตากลมโตพยายามหลบเลี่ยงสายตาของใครอีกคนที่ยืนพิงกรอบประตูห้องน้ำอยู่ด้านหลังอย่างจงใจ ให้ตายเถอะ... นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะเนี่ย! สมองของสถาปนิกปีสามกำลังประมวลผลภาพเหตุการณ์เมื่อคืนย้อนกลับมาเป็นฉากๆ ใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้จนปลายจมูกชนกัน ไออุ่นจากฝ่ามือหนาที่ประคองเอวเขาไว้ และที่แย่ที่สุดคือ... ริมฝีปากนั่น! "ถ้าแปรงฟันนานขนาดนั้น ฟันหลุดออกมาเป็นซี่ๆ พี่ไม่รับผิดชอบนะ" เสียงทุ้มต่ำที่ติดแหบเล็กน้อยตามประสาคนเพิ่งตื่นนอนดังขึ้น ทำเอาโซ่สะดุ้งจนเกือบทำแปรงสีฟันร่วงลงอ่าง เขารีบล้างปากแล้วคว้าผ้าขนหนูมาเช็ดหน้าลวกๆ โดยไม่ยอมหันไปมองหน้าเจ้าของเสียงเลยสักนิด "ใครแปรงนาน... บ้า! นายต่างหากที่ยืนขวางทางอยู่เนี่ย หลบไปเลยนะ กันต์ตพงศ์" โซ่แหวใส่เสียงดังกลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก พยายามเดินเบียดไหล่ร่างสูงกว้างออกไปจากห้องน้ำให้เร็วที่สุด แต่ทว่า... ขาเจ้ากรรมดันก้าวสะดุดพรมเช็ดเท้าจนเสียหลัก หมับ! ท่อนแขนแข็งแรงคว้าเอวบางเอาไว้ได้ตามสัญชาตญาณ ร่างของโซ่จึงเซเข้าไปปะทะกับแผงอกอุ่นโดยอัตโนมัติ กลิ่นกายสะอาดๆ ปนกลิ่นมิ้นท์อ่อนๆ จากยาสีฟันลอยเข้าแตะจมูก ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นรัวระรอดยิ่งกว่ากลองเพล "ซุ่มซ่ามเป็นเด็กๆ ไปได้... หรือว่าแกล้งเดินสะดุดเพื่อให้ฉันกอด หื้ม?" เสียงกระซิบแหบพร่าดังอยู่ชิดริมหู ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว โซ่รีบใช้มือผลอกอกแกร่งออกสุดแรงเกิด ใบหน้าขาวเนียนบัดนี้แดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ร่างบางถอยหลังกรูดไปจนติดกำแพงห้องนอน "ใครจะไปพิศวาสอยากให้นายกอดเล่า! ปล่อยเลยนะ ละ... แล้วก็ช่วยถอยออกไปไกลๆ ด้วย อากาศมันร้อน!" โซ่แก้ตัวน้ำขุ่นๆ ทั้งที่แอร์ในห้องเปิดไว้ที่ยี่สิบสององศาเซลเซียส กันต์ยืนกอดอกพิงขอบประตู มองท่าทางตื่นตูมของรูมเมตตัวแสบด้วยรอยยิ้มมุมปาก ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววเจ้าเล่ห์อย่างปิดไม่มิด แม้เจ้าตัวจะพยายามตีสีหน้านิ่งเรียบตามสไตล์เดือนคณะวิศวะ แต่ริมฝีปากที่ยกยิ้มนั่นมันฟ้องชัดเจนว่ากำลังสนุกกับการแกล้งเขาขนาดไหน "ร้อนเหรอ? แต่ฉันว่าเมื่อคืน... นายดูไม่ได้บ่นว่าร้อนเลยนะโซ่ แถมยัง..." "หยุดพูดเลยนะ! เรื่องเมื่อคืน... ฉันจำอะไรไม่ได้ทั้งนั้นแหละ!" โซ่รีบสวนกลับเสียงดังลั่นเพื่อตัดบท หน้าตาตื่นตระหนกจนกันต์ต้องหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ บรรยากาศในห้องกลับมาเงียบงันอีกครั้ง ต่างคนต่างหลบสายตากันไปคนละทาง ความทรงจำรางเลือนจากค่ำคืนก่อนหน้าฉายชัดขึ้นมาเป็นระยะๆ ภาพที่พวกเขานั่งดื่มเบียร์กันที่ระเบียง ภาพที่เมามายจนเผลอพูดจาแปลกๆ ออกไป และ... สัมผัสวาบหวามที่ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากทักก่อน โซ่เลือกที่จะคว้ากระเป๋าเป้ใบโปรดขึ้นมาสะพายอย่างไร้ทิศทาง เขาไม่อยากทนหายใจร่วมกับไอ้คนขี้เก๊กนี่อีกต่อไปแล้ว ขืนอยู่ต่อมีหวังหัวใจวายตายก่อนเรียนจบแน่ๆ "ฉันจะออกไปหาไอ้เติร์ดกับไอ้บูมที่คณะ... ไม่ต้องรอข้าวเที่ยง!" พูดจบก็ทำท่าจะพุ่งตัวออกจากห้อง "เดี๋ยวดอส" เสียงเรียกห้วนๆ แต่ทรงพลังทำให้ขาที่กำลังจะก้าวต้องหยุดชะงัก โซ่หันไปมองด้วยความระแวง กันต์ถอนหายใจเบาๆ เดินเข้ามาใกล้ชิดอีกก้าวหนึ่ง ดวงตาคมคายคู่นั้นมองลึกเข้ามาในดวงตาของเขาด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อ่านไม่ออก นิ่งงันไปครู่ใหญ่ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาสถาปนิกตัวแสบถึงกับสมองดับสนิท "เรื่องเมื่อคืน... ฉันไม่ได้ลืมสักวินาทีเดียว... และหวังว่านายก็คงจำได้เหมือนกัน" ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของโซ่ดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดพอดี มือบางสั่นเทาหยิบเครื่องสี่เหลี่ยมขึ้นมาเปิดดู ปรากฏข้อความแชตจากกลุ่ม "แก๊งคนหล่อพ่อรวยช่วยไม่ได้" ที่ส่งเข้ามาพร้อมรูปถ่ายหลักฐานเด็ดจากระเบียงเมื่อคืนนี้ ระหว่างที่เขากำลังยืนอึ้งกับภาพถ่ายในจอ มือถือเครื่องเดิมก็สั่นอีกครั้งด้วยสายเรียกเข้าจาก "เติร์ด" เพื่อนสนิทตัวดีที่กดโทรมาขยี้ความจริงแบบไม่ให้ตั้งตัว พร้อมกับเสียงเคาะประตูดังปังๆ จากด้านนอกห้องราวกับจะพังเข้ามา! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับ "แบกเป้ท่องโลก" ในตอนนี้มากๆ นะครับ