งานกลุ่มสุดป่วง

"ถ้าอาจารย์เอาไม้บรรทัดเหล็กฟาดหัวผมสักทีตอนนี้ ผมคงตื่นจากฝันร้ายนี้ได้เสียทีครับ!" เสียงโวยวายของธนภัทรดังลั่นห้องเรียนวิชาเลือกเสรี จนเพื่อนร่วมเซกชันหันมามองเป็นตาเดียว โซ่ในชุดเสื้อเช็ดยับยู่ยี่กำลังทุบโต๊ะไม้เลคเชอร์ด้วยความคับแค้นใจ ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกปนเหลืออด หลังจากคำประกาศิตของศาสตราจารย์วัยเกษียณเมื่อหนาววินาทีที่ผ่านมาดังขึ้น *งานคู่ข้ามคณะ... โปรเจกต์เก็บคะแนนสี่สิบเปอร์เซ็นต์* และสวรรค์—หรือจะเรียกว่านรกหมกไหม้ดี—ก็ดันบันดาลให้รายชื่อของ "โซ่" สถาปัตย์ปี 3 ต้องมาจับคู่กับ "กันต์ตพงศ์" เดือนคณะวิศวกรรมศาสตร์ปี 3 หนุ่มหล่อมานิ่ง ขี้เก๊ก และปากหมาเป็นที่หนึ่ง ที่นั่งไขว่ห้างกอดอกทำหน้าตายอยู่โต๊ะแถวหลังสุดราวกับเรื่องนี้ไม่สะเทือนเส้นขนบนใบหน้าของเขาเลยสักเส้น "โวยวายอะไรของนาย เสียงดังไปถึงตึกคณะโน้นแล้วมั้งตัวแค่นี้" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดนักศึกษาตีตราวิศวะที่เดินเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงเข้ามาใกล้ กันต์ก้าวเท้าช้าๆ ทว่ามั่นคง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบคิ้วเข้มพินิจมองคนตัวเล็กที่กำลังพองขนใส่เขาเหมือนแมวเปอร์เซียถูกเหยียบหาง "ใครตัวแค่นี้วะไอ้คุณกันต์! แล้วนี่มันหมายความว่ายังไง ทำไมอาจารย์ถึงจับฉลากให้ฉันต้องมาซวย... เอ้ย มาทำโปรเจกต์ร่วมกับนายได้เนี่ย!" โซ่ดีดตัวลุกขึ้นยืน ประชิดร่างสูงด้วยความฉุนเฉียวจนปลายจมูกเกือบจะชนกับแผงอกอีกฝ่าย ถ้าไม่ติดว่ากันต์สูงกว่าเขาเกือบหนึ่งช่วงหัวล่ะก็ โซ่คงกระโดดใส่คอไปแล้ว กันต์ปรายตามองเอกสารโจทย์ในมือของร่างบาง มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกสนุก เป็นรอยยิ้มที่โซ่ลงความเห็นว่าน่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก "ก็คงเพราะดวงเราสมพงษ์กันมั้งครับ... หรือไม่ก็อาจารย์คงเห็นว่านายไม่มีปัญญาผ่านวิชานี้คนเดียว เลยต้องส่งวิศวกรหล่อเหลาอย่างฉันมาโปรด" "หล่อกับผีสิ! หน้าตาแบบนายเขาเรียกว่าหน้าปลาตายต่างหาก เลิกหลงตัวเองแล้วมาคุยกันดีๆ เลยนะ เราจะแบ่งงานกันยังไง นายร่างแบบไม่เป็น นายคำนวณโครงสร้างไม่รอดแน่ๆ สถาปัตย์กับวิศวะต้องไปด้วยกัน ถ้านายถ่วงฉัน คะแนนฉันพัง ฉันจะเอาโมเดลตึกไปฟาดหัวนายจริงๆ ด้วย!" โซ่ร่ายยาวรัวเป็นชุดจนแทบไม่ได้หายใจ นิ้วเรียวชี้หน้าคาดโทษคนตัวสูงที่ทำเพียงแค่ยืนกอดอกฟังด้วยสีหน้าระรื่น "ใจเย็นก่อนสิครับคุณรูมเมต..." กันต์โน้มใบหน้าลงมาใกล้กระซิบข้างใบหูของคนตัวเล็กจนโซ่ชะงัก เผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติเมื่อกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูก "เรื่องงานน่ะ ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันถนัดคำนวณโครงสร้าง ส่วนนายถนัดโวยวาย... รับรองว่าตึกไม่ถล่มลงมาทับหัวนายก่อนเรียนจบแน่นอนครับ" "ไอ้... ไอ้คนขี้เก๊ก!" โซ่หน้าแดงแจ๋ด้วยความเคืองปนเขินที่อีกฝ่ายจู่โจมระยะประชิด มือบางผลอกอกแกร่งเต็มแรงจนกันต์ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "ใครรูมเมตนาย! อย่ามาเนียนนะเว้ย!" ในจังหวะที่สงครามขนาดย่อมกำลังจะปะทุขึ้นอีกรอบ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของทั้งคู่ก็ดังขึ้นพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย *Ping! Ping!* **เติร์ด (ตัวชงเบอร์หนึ่ง):** *อุ๊ยๆๆๆ กลิ่นความรักมันลอยมาแต่ไกลเลยว่ะเพื่อนโซ่ งานคู่ข้ามคณะไอมะรอมะร่อ ระวังจะได้เสียตัว เอ้ย เสียหัวใจให้คุณวิศวะเขานะเว้ย 55555* **บูม (กองเชียร์กิตติมศักดิ์):** *10/10 ไม่หักครับคู่นี้ เคมีสาธารณะมากแม่ ไปทำโปรเจกต์ที่ห้องกันระวังเตียงหักนะเพื่อนรัก* โซ่ก้มลงมองหน้าจอแชตกลุ่มแล้วอยากจะเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้งลงถังขยะให้รู้แล้วรู้รอด สองหนุ่มเพื่อนสนิทตัวดีนี่ขยันชงเสียเหลือเกิน ชงเก่งยิ่งกว่าบาร์เทนเดอร์มืออาชีพเสียอีก! "เพื่อนชงเก่งขนาดนี้ ไม่ลองเปิดใจให้ฉันสักหน่อยเหรอครับคุณธนภัทร" เสียงกระเซ้าเย้าแหย่ดังขึ้นเหนือหัว โซ่เงยหน้าขึ้นขוดค้อนใส่คนที่ก้มลงมาแอบอ่านหน้าจอแชตของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ "เปิดใจอะไรเล่า! เปิดประตูให้พ้นทางฉันจะกลับคณะต่างหาก!" โซ่สะบัดหน้าหนี ซ่อนใบ้าร้อนผ่าวที่เริ่มลามเลียไปถึงใบหู แกล้งทำเป็นเก็บกระเป๋าใส่เป้สะพายหลังเพื่อกลบเกลื่อนอาการใจเต้นรัวอย่างไร้สาเหตุที่มักจะเกิดขึ้นทุกทีเวลาอีกฝ่ายเข้าใกล้เกินความจำเป็น กันต์มองท่าทางเงอะงะแต่ปากเก่งของรูมเมตตัวแสบด้วยแววตานุ่มนวลขึ้นอย่างที่เจ้าตัวไม่มีทางได้เห็น มุมปากหยักลึกปรากฏรอยยิ้มเอ็นดูระคนเจ้าเล่ห์ "เย็นนี้... ห้องสมุดคณะสถาปัตย์ หรือห้องนั่งเล่นห้องเราดีครับ ที่จะใช้เป็นกองบัญชาการโปรเจกต์รัก... เอ้ย โปรเจกต์คู่ของเรา" "ห้องสมุดสิเว้ย! ห้ามมาเหยียบห้องนั่งเล่นฉันเด็ดขาด ไม่งั้นนายโดนดีแน่!" โซ่หันมาคาดโทษเสียงแข็ง พยายามทำตัวให้ดูน่าเกรงขามที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะรีบสาวเท้าเดินหนีออกจากห้องเลคเชอร์ไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้อีกคนยืนมองตามด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ทว่า... ความวุ่นวายยังไม่ทันจะจบลงเพียงเท่านั้น เมื่อโซ่เดินลัดเลาะมาถึงตึกคณะสถาปัตย์เพื่อจะไปเคลียร์แบบร่าง โทรศัพท์มือถือในมือก็สั่นระรัวขึ้นมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ข้อความจากแก๊งเพื่อนตัวแสบ และไม่ใช่แชตของกันต์ แต่มันคือข้อความจาก "พี่ธาม" รุ่นพี่ปี 4 คณะบริหารธุรกิจ อดีตเดือนคณะที่โซ่เคยแอบปลื้มและเคยไปเที่ยวทริปแบกเป้ด้วยกันเมื่อปีก่อน **พี่ธาม:** *น้องโซ่ครับ พรุ่งนี้ว่างไหมเอ่ย พี่เพิ่งกลับจากทริปยุโรป มีของฝากจะให้... แล้วก็มีเรื่องสำคัญอยากจะคุยด้วยครับ* นิ้วเรียวของโซ่ชะงักค้างอยู่เหนือหน้าจอ หัวใจที่เต้นรัวอยู่แล้วจากเหตุการณ์เมื่อครู่ กลับกระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มทันทีเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยของใครอีกคนกำลังเดินตรงเข้ามาหาเขาจากทางด้านหลัง พร้อมกับเสียงทุ้มที่กระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นเรียบนิ่งจนน่ากลัว "ใครครับ... ส่งข้อความมาดึกดื่นป่านนี้ หรือว่ารุ่นพี่คนนั้นที่นายเคยเล่าให้ฟังตอนเมาแอ๋เมื่อเดือนก่อน?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับผม "แบกเป้ท่องโลก" ในตอนนี้นะครับ