กาแฟแก้วนั้นที่เธอชง

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดที่ลอยอวลอยู่กลางห้องครัวคอนโดฯ ควรจะเป็นสัญญาณเริ่มต้นเช้าวันใหม่ที่ดีสำหรับสถาปนิกฝึกหัดอย่างโซ่... แต่นั่นมันคือทฤษฎีครับ ในความเป็นจริง กลิ่นหอมบ้าๆ นั่นมันซ่อนยาพิษรูปแบบใหม่ที่ไอ้เดือนคณะวิศวะตัวแสบตั้งใจปรุงขึ้นมาเพื่อฆาตกรรมทางอ้อมชัดๆ! "อึก... แค่กๆๆ! ไอ้กันต์! มึงใส่หลุมนรกอะไรลงไปในแก้วกาแฟกูวะเนี่ย!" เสียงโวยวายดังลั่นทะลุห้องครัวจนโต๊ะเก้าอี้แทบสะเทือน โซ่สำลักน้ำสีดำทะมึนพ่นพรวดออกมาแทบไม่ทัน ดวงตากลมโตคู่สวยตอนนี้แดงก่ำ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความเค็มปี๊ดและเผ็ดร้อนที่แล่นพล่านไปทั่วทั้งลิ้น ร่างบางคว้าขวดน้ำเปล่ากระดือกินล้างคอแทบไม่ทัน ขณะที่ต้นเหตุของความฉิบหาย... ไม่สิ ต้นเหตุของการก่อวินาศกรรม ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัวด้วยท่าทางลอยชาย รอยยิ้มมุมปากที่ยกขึ้นนิดๆ นั่นมันช่างน่าหมั่นไส้เสียจนโซ่อยากจะหยิบสแปנเนอร์มาฟาดกบาลสักที "อ้าว คุณชายโซ่ กาแฟสูตรพิเศษสเปเชียลออร์เดอร์เพื่อคนพิเศษอย่างคุณเลยนะนั่น สูตร 'ซุปเปอร์โซเดียมบอมบ์' เกลือเม็ดโตๆ ละลายเข้ากันได้ดีกับอาราบิก้าชั้นดีเชียวล่ะครับ" กันต์ไหวไหล่น้อยๆ ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้แกล้งคนตัวเล็กสำเร็จ "พิเศษพ่อมึงสิ! นี่มันฆาตกรรมชัดๆ! มึงแกล้งกูเหรอไอ้กันต์ ไอ้คนนิสัยไม่ดี ไอ้คุณกันต์ตพงศ์หน้าหล่อแต่ใจดำ!" โซ่ชี้หน้าด่ากราด ปากก็ยังพะงาบๆ เพราะความเค็มยังติดลิ้น "ปากเก่งแบบนี้... แสดงว่าหายเค็มแล้วสินะครับ" กันต์ก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อกล้ามสีขาวเผยกล้ามเนื้อช่วงไหล่และแผงอกสมส่วนทำเอาคนตัวเล็กกว่าเผลอชะงัก ถอยหลังกรูดจนสะโพกชนติดขอบเคาน์เตอร์ครัว "ถ้าไม่อยากโดนแก้วต่อไป เป็นเด็กดีแล้วยอมรับซะดีๆ ว่าเมื่อคืนใครแพ้เกมเพลย์สเตชันแล้วแอบหนีไปนอนก่อน" "ก็กูง่วงนี่หว่า! ใครจะไปอึดถึกทนเล่นเกมยิงปืนกะมึงได้ถึงตีสามตีสี่" โซ่เถียงหน้าดำหน้าแดง พยายามดันแผงอกอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่ทว่า... ยิ่งผลักไอ้คนฉวยโอกาสก็ยิ่งขยับเข้ามาใกล้ จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้ม กันต์โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้ ดวงตาคมคู่ดุจพญาเสือจ้องมองริมฝีปากที่กำลังบ่นงุบงงของโซ่ด้วยความมันเขี้ยว "หึ... ปากเก่งแบบนี้ ระวังจะโดนทำโทษมากกว่าแค่กาแฟเค็มนะจ๊ะ รูมเมตตัวแสบ" พูดจบ เจ้าตัวก็หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดีก่อนจะเดินผิวปากลิ่วเข้าห้องน้ำไป ทิ้งให้โซ่ยืนกำมือแน่นด้วยความแค้นเคืองที่สุมอกจนแทบระเบิด *‘ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้คุณกันต์! มึงกล้าแกล้งกูก่อนนะ มึงเจอแผนเด็ดของกูแน่!’* โซ่คิดในใจ แววตาเจ้าเล่ห์ฉายวาบขึ้นมาทันทีในหัว สมองอันปราดเปรื่องด้านงานออกแบบเริ่มคำนวณแผนการแก้แค้นขั้นเด็ดขาด โครงการวิศวกรหน้าหล่อต้องสะเทือน... ปฏิบัติการ "ล้างบางยาสีฟัน" จึงเริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้! ร่างบางย่องเบาราวกับแมวขโมย ตรงดิ่งไปยังห้องน้ำส่วนตัวของกันต์ มือเล็กเปิดตู้กระจกใต้อ่างล้างหน้า คว้ายาสีฟันหลอดโปรดกลิ่นมิ้นท์เย็นสะใจยี่ห้อดังมาถือไว้ บรรจงใช้คัตเตอร์กรีดก้นหลอดออกอย่างประณีตบรรจงราวกับกำลังสร้างโมเดลสถาปัตยกรรมชิ้นเอก ก่อนจะบรรจงบีบเนื้อยาสีฟันสีขาวออกครึ่งหนึ่ง แล้วแทนที่ด้วยสิ่งประดิษฐ์ชิ้นโบว์แดงที่ผสมผสานระหว่าง "วาซาبيเผ็ดขึ้นจมูก" กับ "เกลือทะเลเม็ดโต" และแถมท้ายด้วยน้ำปลาพริกอีกสองหยดเพื่อเพิ่มความกลมกล่อม... *‘ฮี่ๆๆ สมน้ำหน้า! ให้มันรู้ซะบ้างว่าใครเป็นใคร!’* โซ่แอบหัวเราะคิกคักคนเดียวอย่างสะใจขณะใช้ความร้อนรีดก้นหลอดให้กลับมาเนียนกริบเหมือนเดิม วางไว้ที่เดิมเป๊ะราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะเดินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีออกมารอรับชมมหรสพหมู่ที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ผ่านไปไม่ถึงสิบรินี เสียงฝีเท้าหนักแน่นของกันต์ก็เดินฮัมเพลงออกมาจากห้องแต่งตัว เจ้าตัวอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนบนท่อนแขนที่ดูเซ็กซี่เป็นบ้า แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้โซ่ไม่มีอารมณ์มานั่งชื่นชมความหล่อเหลานั้น เพราะเขากำลังนั่งไขว่ห้างถือแก้วน้ำรอฟังเสียงกรีดร้องด้วยใจระทึก กันต์เดินตรงเข้าห้องน้ำเพื่อแปรงฟันเตรียมตัวออกไปมหาวิทยาลัยตามกิจวัตรประจำวัน โซ่แอบชะเง้อคอ ลอบมองผ่านช่องประตูกระจกที่แง้มไว้เล็กน้อย หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นผสมความหวาดเสียวว่าแผนจะแตกไหม ในห้องน้ำ... กันต์บีบยาสีฟันหลอดโปรดลงบนแปรงสีฟันขนุ่มนิ่ม สีและเนื้อสัมผัสมันก็ดูปกติดี... มั้ง? เขาไม่ได้เอะใจอะไรเพราะความง่วงและรีบเร่ง ขยับแปรงเข้าปากแล้วเริ่มแปรงฟันอย่างรวดเร็ว หนึ่งที... สองที... สามที... พรวดดดด! เสียงสำลักน้ำและเสียงอุทานดังลั่นห้องน้ำ แทบจะพร้อมๆ กับที่ร่างสูงโปร่งพุ่งพรวดออกมาจากห้องน้ำ ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยว ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจสุดขีด สองมือรีบคว้าแก้วน้ำบ้วนปากรัวๆ เสมือนคนเพิ่งกินยาพิษเข้าไปสดๆ ร้อนๆ "แค่กๆๆ! อื้อหือ! เหี้ยอะไรวะเนี่ย!!" กันต์สบถลั่นบ้าน กลิ่นวาซาบิฉุนกึกพุ่งทะลุขึ้นสมองผสมกับความเค็มปี๊ดของเกลือและกลิ่นน้ำปลาตุๆ เล่นเอาแสบจมูกและแสบคอไปหมด ร่างสูงหันขวับมามองตัวการที่นั่งปิดปากกลั้นหัวเราะจนตัวโยนอยู่บนโซฟา "ฮ่าๆๆๆๆๆๆ โอย กูจะขำ หน้ามึงตอนนี้โคตรตลกเลยไอ้กันต์! สมน้ำหน้า! ใครใช้ให้มึงมาแกล้งกูก่อนเล่า!" โซ่ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสะใจจนน้ำตาเล็ด กุมท้องงอตัวด้วยความขำขัน กันต์หรี่ตามองรูมเมตตัวแสบที่หัวเราะร่าอย่างไม่กลัวตาย ร่างสูงสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความเผ็ดร้อนในช่องปาก ก่อนจะสาวเท้ายาวๆ เข้าไปประชิดตัวโซ่ที่ยังหัวเราะไม่หยุด "หนอย... กล้ามากนะตัวแสบ กล้าเอาวาซาบิกับน้ำปลามายัดใส่ยาสีฟันกูเหรอเนี่ย" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยคาดโทษ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง "เออ! สาสมใจกูแล้ว! ถือว่าเราหายกันนะเว้ย!" โซ่รีบถอยหลังกรูดจนหลังติดพนักพิงโซฟา แต่กันต์ไวish กว่า ร่างสูงท้าวแขนกักตัวโซ่ไว้ทั้งสองข้าง โน้มใบหน้าลงมาจนระยะห่างเหลือแค่คืบเดียว ลมหายใจอุ่นๆ ที่ยังมีกลิ่นมิ้นท์ผสมวาซาบิจางๆ เป่ารดอยู่ข้างแก้มใส "หายเหรอ... ใครบอกว่าเราหายกัน?" กันต์กระซิบเสียงพร่า แววตาสีเข้มวับวามจ้องมองริมฝีปากบางที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า หัวใจของโซ่กระหน่ำเต้นโครมครามราวกับกลองชุดจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "มะ... มึงจะทำอะไรวะ ถอยไปเลยนะ!" โซ่เสียงสั่น เริ่มรู้สึกว่าสถานการณ์ชักจะไม่ปลอดภัย "ก็... เอาคืนในแบบที่คุ้มค่ากว่าไงครับ" กันต์ยิ้มมุมปาก ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ... ใกล้จนโซ่ต้องหลับตาปี๋ด้วยความตื่นเต้นและทำอะไรไม่ถูก แต่ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่เกือบจะสัมผัสกัน เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตในโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูฉับพลัน! *[Line]: เติร์ด (แก๊งตัวชง): "ไอ้กันต์ ไอ้โซ่ พวกมึงสองคนอยู่ไหนกันวะ! อาจารย์ปล่อยเลคเชอร์เร็วกว่ากำหนด พวกกูอยู่หน้าคอนโดฯ มึงแล้วนะโว้ย เตรียมตัวลงมาได้เลย!"* กันต์ชะงัก เลิกคิ้วเล็กน้อยอย่างขัดใจ ส่วนโซ่ลืมตาขึ้นทันทีด้วยความโล่งอก (ปนเสียดายเล็กน้อยแบบไม่รู้ตัว) รีบผลักอกอีกฝ่ายให้ออกห่างแล้วกระโดดโหยงคว้ากระเป๋าเป้คู่ใจมาสะพาย "อะ... เสียงไอ้เติร์ดนี่หว่า ป่ะ... ไปมอเตอร์ไซค์กัน เดี๋ยวสาย!" โซ่หน้าแดงแจ๋ รีบเดินลิ่วๆ หนีเตลิดเปิดเปิงออกจากห้องไปก่อนเพื่อหลบสายตาเจ้าเล่ห์คู่นั้น กันต์ยืนมองตามแผ่นหลังบางที่เดินหนีหายออกไปจากห้อง ยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูหน้าจอแชตกลุ่มที่เด้งรัวไม่หยุด มุมปากหยักยกยิ้มกริ่มอย่างอารมณ์ดี นิ้วเรียวพิมพ์ข้อความบางอย่างลงไปในแชตส่วนตัวที่ส่งหาโซ่... *[กันต์ตพงศ์]: "วันนี้เลิกเรียนแล้ว... เตรียมตัวโดนทำโทษทบต้นทบดอกได้เลยนะ คุณรูมเมต"* โซ่ที่เพิ่งกดเปิดอ่านข้อความในลิฟต์ถึงกับหน้าเหวอ หัวใจกระตุกวูบจนเผลอกดปุ่มยกเลิกข้อความไม่ทัน... และก่อนที่ลิฟต์จะเคลื่อนตัวลงสู่ชั้นล่าง โทรศัพท์ในมือก็สั่นระรัวพร้อมกับข้อความใหม่จากกันต์ที่ส่งตามมาติดๆ... *[กันต์ตพงศ์]: "ห้ามหนีเด็ดขาด... ถ้าหนี กูจะตามไปจับปล้ำถึงคณะสถาปัตย์จริงๆ ด้วย"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับผม "แบกเป้ท่องโลก" ในตอนนี้นะครับ --- *(โปรดติดตามตอนต่อไป...)*