เสื้อตัวนั้น...ของใคร?

"ไอ้โซ่! มึงจะบ้าเหรอ นั่นมันเสื้อเก่งกู! ถอดออกเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย!" เสียงทุ้มห้วนของกันต์ที่ดังลั่นห้องนั่งเล่น ทำเอาผมสะดุ้งจนกาแฟเกือบหกเลอะคีย์บอร์ด ผมกะพริบตาปริบๆ มองไอ้คุณพระเอกเดือนวิศวะที่ยืนเท้าสะเอวหน้าตาตื่นราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ หน้าหล่อๆ นั่นบึ้งตึงจนคิ้วแทบจะผูกกันเป็นปม ส่วนหู... เดี๋ยวนะ ทำไมหูมันแดงแจ๋ถึงใบหูขนาดนั้นวะ? ผมก้มลงมองตัวเองที่สวมฮู้ดโอเวอร์ไซส์สีดำสนิท ปักลายโลโก้วงร็อกอินดี้วงโปรดตรงอกซ้าย ตัวนี้แหละที่ผมคว้ามาจากราวตากผ้าหลังห้องเมื่อเช้าเพราะขี้เกียจหาเสื้อยืด ร่างกายมันฟ้องชัดเจนว่าเนื้อผ้าหนานุ่มและกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มคุ้นเคยนี้มันไม่ใช่ของผม แต่เอ-มันก็แค่อิมพอร์ตมาจากตู้มันไหมวะ? "อะไรของมึงเนี่ยกันต์ แค่กูยืมใส่แป๊บเดียว ทำมาเป็นหวงของ เหมือนหวงเมียไปได้" ผมลอยหน้าลอยตาตอบกลับ พร้อมกับยักไหล่อย่างไม่ยี่ห่าวางมาดกวนประสาทตามสไตล์คนปากแจ๋ว ทว่าในใจกลับเต้นผิดจังหวะแปลกๆ เมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่กำลังจ้องเขม็งมาที่ผม "มันไม่ใช่แค่เรื่องหวงโว้ย..." กันต์พึมพำเสียงเบาหวิว ประโยคหลังกลืนหายไปในลำคอ ร่างสูงใหญ่ก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวผมอย่างรวดเร็ว ชนิดที่ว่ากลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ บนตัวเขาปะทะเข้ากับปลายจมูกผมเต็มๆ จนต้องเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "เอ้า ใกล้ไปละไอ้กันต์ ถอยไปเลย หน้ามืดรึไงวะ" ผมแกล้งโวยวายกลบเกลื่อนอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะพลางใช้มือดันอกแกร่งเอาไว้ แต่มือเจ้ากรรมดันไปสัมผัสโดนกล้ามเนื้อแน่นๆ ใต้ร่มผ้า ทำเอาผมต้องรีบชักมือกลับแทบไม่ทัน กันต์ไม่ยอมถอยแถมยังโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบจะชิดกัน ดวงตาคมคู่นั้นไหววูบชั่วขณะก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ที่เห็นทีไรเป็นต้องอยากเอาหมวดกันน็อคฟาดหน้าสักที "รู้ไหม... ว่าทำไมกูถึงหวงตัวนี้" เสียงทุ้มกระซิบชิดริมหูจนขนลุกซู่ไปทั้งแผ่นหลัง "ทำไมวะ? หรือมีทองฝังอยู่ข้างใน?" ผมเลิกคิ้วถาม ปากก็ทำเป็นเก่งแต่ขาสั่นพับๆ "เปล่า... แต่เสื้อตัวนั้นน่ะ เป็นตัวที่กูใส่ตอนไปเที่ยวภูกระดึงด้วยกันเมื่อปีที่แล้ว และที่สำคัญ..." กันต์เว้นจังหวะ ปล่อยให้สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจตั้งแต่เรือนผมลงมาจนถึงชายเสื้อฮู้ดที่โคร่งอยู่บนตัวผม "...กลิ่นตัวมึงตอนนี้ มันติดอยู่บนเสื้อกูเต็มไปหมดเลย โซ่" เพล้ง! เหมือนมีฆ้อนยักษ์ตกลงมาทุบกลางหัว สมองผมขาวโพลนทันที ภาพความทรงจำเมื่อทริปภูกระดึงผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ วันนั้นผมเมาแอ๋แล้วบังคับให้มันถอดเสื้อฮู้ดมาคลุมกันหนาวให้เพราะผมลืมพกเสื้อกันหนาวมา แล้วอีท่าไหนไม่รู้ ผมดันยึดถาวรแถมเอาซุกไว้ในตู้ตัวเองจนลืมสนิท! ไอ้โซ่เอ๊ย! อยากเอาหัวมุดดินหนีลงท่อระบายน้ำเดี๋ยวนี้เลยโว้ย! "อ...ไอ้บ้า! ใครใช้ให้มึงเอามาตากปะปนกับของกูเล่า!" ผมโวยวายเสียงดังลั่นเพื่อกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่พุ่งขึ้นมาถึงใบหน้า ปัดมือมันออกแล้วทำท่าจะวิ่งหนีเข้าห้องนอน แต่มีหรือที่คนขายาวอย่างกันต์จะยอมปล่อย "จะรีบไปไหนล่ะครับคุณสถาปนิกตัวแสบ ไหนๆ ก็ใส่เสื้อกูแล้ว... รับผิดชอบความรู้สึกกูด้วยดิ" กันต์คว้าข้อมือผมไว้แล้วดึงกลับเข้ามาหาร่างหนาอย่างง่ายดาย แรงปะทะทำให้ผมเซถลาไปซบลงกับอกแกร่งเต็มรัก เสียงหัวใจของเขาเต้นโครมครามแข่งกับจังหวะหัวใจของผมเองที่ดังจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ร่างสูงก้มลงกระซิบเบาๆ ข้างใบหูที่ตอนนี้คงแดงแจ๋ไม่แพ้กัน "ถ้าไม่อยากให้กูทวงเสื้อคืน... คืนนี้ต้องเลี้ยงชาบูเป็นการไถ่โทษนะ ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด" ผมเม้มปากแน่น หัวสมองประมวลผลอะไรไม่ออกจากความใกล้ชิดสนิทสนมเกินเบอร์นี้ ได้แต่พยักหน้างึกงักเป็นอันตกลง ท่าทางจำยอมแบบนั้นเรียกเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอของคนตรงหน้าได้อย่างดี ระหว่างที่ผมกำลังยืนก้มหน้าหลบสายตาแพรวพราวของพ่อคุณเด็กลูกหม้อวิศวะอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนสมาร์ทโฟนในกระเป๋าางเกงก็ดังขึ้นขัดจังหวะพอดี ผมรีบผละออกจากอ้อมแขนอุ่นๆ นั่นแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอด้วยความโล่งใจ ข้อความจากกลุ่มแชต "แก๊งตัวชง (ชวนเสียเงิน)" เด้งขึ้นมารัวๆ จนแทบไหม้ *เติร์ด: @โซ่ @กันต์ แหมๆๆ เห็นนะเว้ยว่าทำอะไรกันอยู่ หน้าห้องนี่เสียงดังมาถึงลิฟต์ละ* *บูม: กลิ่นความรักมันอบอวลทะลุกำแพงห้องมาเลยว่ะเพื่อน สรุปเสื้อฮู้ดตัวโปรดของไอกันต์ไปอยู่บนตัวคุณสถาปนิกได้ไงวะเนี่ย เล่าด่วน!* ผมรีบพิมพ์ตอบกลับไปทันทีด้วยความรวดเร็ว *โซ่: เสือก! กูแค่หยิบผิดตัวเว้ย อย่ามามั่ว* กดส่งปุ๊บ... กำลังจะพิมพ์แก้ตัวเพิ่ม แต่สายตาเจ้ากรรมดันเหลือบไปเห็นชื่อแชตที่ส่งข้อความเข้ามาใหม่ล่าสุด... ไม่ใช่กลุ่มเพื่อนตัวแสบ แต่เป็นแชตส่วนตัวของ "กันต์" ที่ส่งข้อความเข้ามาคาไว้เมื่อสามวินาทีก่อนหน้านี้! ข้อความในแชตส่วนตัวแสดงขึ้นเด่นชัดบนหน้าจอโทรศัพท์ที่ผมถือคาไว้ในมือ โดยที่เจ้าตัวยืนกอดอกอมยิ้มกริ่มอยู่ตรงหน้า ห่างกันแค่ก้าวเดียว *กันต์: "เสื้อตัวนั้นน่ะ... ยกให้ก็ได้นะ แต่เจ้าของเสื้อ ขอจองเป็นแฟนแทนได้ป่ะวะ?"* ตากลมโตของผมเบิกกว้างด้วยความตกใจ รีบนิ้วจิ้มจะกดยกเลิกข้อความในแชตส่วนตัวของอีกฝ่ายอย่างลิบลน แต่ปลายนิ้วเจ้ากรรมดันกดพลาดไปโดนปุ่ม "ส่งสติกเกอร์หัวใจ" แทนเสียนี่ แถมกันต์ยังยื่นหน้าเข้ามามองจอโทรศัพท์พร้อมกับหัวเราะร่วนในลำคออย่างอารมณ์ดี ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับผม "แบกเป้ท่องโลก" ในตอนนี้นะครับ