ของขวัญวันเกิดย้อนหลัง

"บอกว่าไม่ต้องซื้ออะไรให้ไงไอ้คุณกันต์! จะเอาเงินไปละลายแม่น้ำเล่นทำไมเยอะแยะวะ!" เสียงโวยวายของโซ่ดังลั่นห้องพักจนผมต้องยกมือขึ้นปิดหู ยืนพิงกรอบประตูมองดูร่างเล็กที่กำลังทำหน้ายุ่งเหมือนยักษ์ขมวดคิ้ว มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์ไถหน้าจออย่างหัวเสีย ส่วนอีกข้างก็พยายามยัดเสื้อผ้าที่เพิ่งซักเสร็จลงตะกร้าแบบส่งๆ ผมนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปหาเจ้าตัวดีที่ยังไม่รู้ตัวว่ากำลังถูก 'แผนการลับ' ต้อนเข้ามุม "ปากแจ๋วว่ะโซ่" ผมเอ่ยเสียงเรียบพลางเลิกคิ้วมอง "นี่พูดกับคนให้ของด้วยความหวังดี หรือพูดกับคู่อริในสนามรบครับ?" "ก็ถ้าของที่ให้มันคือของที่ฉันบอกว่า 'อยากได้' มาสามเดือน แล้วนายเพิ่งรู้ตัวเอาป่านนี้เนี่ยนะ" โซ่หันขวับมาเผชิญหน้า ดวงตากลมโตคู่นั้นวาวโรจน์ "มันคือการตำน้ำพริกละลายแม่น้ำชัดๆ! เก็บเงินไปเติมน้ำมันรถหรือเอาไปหมูกระทะกินกับพวกไอ้เติร์ดไอ้บูมยังดูมีประโยชน์กว่าอีก" ผมหลุดขำออกมาเบาๆ กับความปากแข็งที่พยายามบิดเบือนความจริงของคนตรงหน้า โซ่เป็นแบบนี้เสมอ ปากบอกไม่เอา แต่ถ้าวันไหนผมเผลอซื้อขนมมาฝาก ก็เห็นนั่งกินจนเกลี้ยงตลอด "งั้นเหรอครับ?" ผมแกล้งทำเป็นก้มดูนาฬิกาข้อมือ "แปลกนะ... คนปากเก่งแถวนี้เคยบอกผมว่า ถ้าได้กล้องฟิล์มตัวลิมิเต็ดรุ่นนี้ จะเอาไปออกทริปถ่ายรูปให้ผมดูทั้งทริปเลย" โซ่ชะงักไปทันที สองมือที่กำลังพับผ้าหยุดกึก ใบหน้าขาวจัดเริ่มขึ้นสีระเรื่อจนลามไปถึงใบหู "ฉัน... ฉันแค่พูดไปงั้นแหละ ใครจะไปคิดว่าคนขี้เก๊กอย่างนายจะจำได้วะ" "จำได้ทุกเรื่องแหละครับ" ผมก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกนิดจนอีกฝ่ายถอยหลังไปชนขอบเตียง "รวมถึงเรื่องที่ว่า... ใครบางคนแอบนอยด์ที่ผมลืมวันเกิดเมื่ออาทิตย์ก่อนด้วย" บรรยากาศในห้องเงียบลงฉับพลัน เสียงพัดลมเพดานหมุนเอื่อยๆ กลายเป็นเสียงเดียวที่เหลืออยู่ ผมควักถุงกระดาษแบรนด์กล้องชั้นนำที่ซ่อนไว้หลังหลังออกมาวางลงบนเตียง โซ่มองถุงนั้นด้วยสายตาตะลึงงัน เหมือนเพิ่งเห็นระเบิดเวลาที่ไม่รู้จะระเบิดใส่หน้าตอนไหน "เปิดดูสิ" ผมสั่งเสียงนุ่ม โซ่เม้มปากแน่นก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือสั่นๆ ไปหยิบกล่องข้างในออกมา เมื่อเปิดฝาออก แสงไฟจากหลอดนีออนสะท้อนเข้ากับบอดี้โลหะเงาวับของกล้องฟิล์มรุ่นหายากที่เขาพร่ำเพ้อถึงมานานนับเดือน วินาทีนั้น ความปากแจ๋วที่เคยมีมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยประกายตาที่สั่นไหวอย่างห้ามไม่อยู่ ผมเห็นหยดน้ำใสๆ คลออยู่ที่ขอบตาของเจ้าตัวเล็ก "กันต์... นี่นาย..." "ย้อนหลังวันเกิดนะคุณสถาปนิก" ผมเอื้อมมือไปขยี้กลุ่มผมนิ่มอย่างแผ่วเบา "ไม่ต้องทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ขนาดนั้นหรอก ผมไม่ได้ซื้อให้ฟรีๆ นะ" "แล้วจะเอาอะไร... อึก... จะเอาอะไรตอบแทนล่ะ" โซ่ถามเสียงสั่นพยายามกลั้นก้อนสะอื้น "ก็แค่ทริปหน้า..." ผมโน้มหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเราเฉียดกัน "ไปเที่ยวกับผมแค่สองคน... ไม่ต้องมีไอ้เติร์ดไอ้บูมมาเป็นก้างขวางคอ ตกลงไหมครับ?" โซ่เงียบไปครู่ใหญ่ หัวใจผมเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอกในจังหวะที่คนตรงหน้าพยักหน้าช้าๆ สายตาที่เขามองมามันไม่ได้มีความกวนประสาทเหมือนทุกที แต่มันมีความ 'บางอย่าง' ที่อ่อนไหวจนผมแทบควบคุมสติไม่อยู่ ในจังหวะที่ผมกำลังจะคว้ามือเขามากุมไว้ เสียงแจ้งเตือนจากกลุ่มแชต 'แก๊งคนโสดขี้เหงา' ก็เด้งรัวขึ้นมาบนหน้าจอโทรศัพท์ของโซ่ที่วางอยู่บนเตียง *เติร์ด: "ไอ้โซ่! ได้กล้องยังวะ? ไอ้กันต์มันแอบไปซื้อมันบอกจะเซอร์ไพรส์แก มึงต้องแสดงละครให้เนียนๆ เลยนะเว้ยว่าโคตรซึ้ง ไม่งั้นแผนมันล่มหมด!"* *บูม: "เออ ถ้ามันถามอะไร มึงก็บอกตกลงไปเลยนะเว้ย โอกาสทำคะแนนขึ้นสถานะรูมเมตตัวจริงมาถึงแล้ว!"* ผมชะงักไปทันที สายตาของโซ่ที่มองผมเปลี่ยนจากความซึ้ง กลายเป็นความตกตะลึง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความโกรธจัดที่พุ่งพล่านออกมาจนผมรู้สึกได้ "ละคร... งั้นเหรอ?" โซ่ผลักอกผมออกแรงจนผมเซไปด้านหลัง "โซ่... ฟังก่อน มันไม่ใช่อย่างที่แกคิด..." "ไอ้คนหลอกลวง! ไอ้คนขี้เก๊ก! ไอ้กันต์! นายกล้าดียังไงเอาเรื่องความรู้สึกมาเป็นเกมสนุกๆ กับพวกเพื่อนแก!" โซ่ปาหมอนใส่หน้าผมอย่างแรงก่อนจะคว้ากล้องฟิล์มกอดไว้แน่นแล้ววิ่งไปที่ประตูห้อง ผมรีบพุ่งตัวไปขวางไว้ แต่ทว่า... เสียงแจ้งเตือนแชตอีกข้อความที่ผมเพิ่งเผลอกดส่งผิดหน้าต่างแชต—หน้าต่างแชตที่ส่งถึงโซ่โดยตรง—ก็เด้งขึ้นมาบนจอมือถือที่โซ่ถืออยู่ *กันต์: "ถ้าแผนนี้สำเร็จ... คืนนี้ผมคงได้ขอคนปากแจ๋วเป็นแฟนสมใจอยากซะที"* โซ่หยุดกึก มือที่จับลูกบิดประตูค้างไว้ เขาหันกลับมามองผมด้วยแววตาที่สั่นไหวอย่างหนัก ใบหน้าขึ้นสีแดงก่ำไปถึงลำคอ ในขณะที่ผมได้แต่ยืนแข็งทื่อ... ส่งข้อความสารภาพรักที่ตั้งใจจะเก็บไว้พูดตอนบรรยากาศดีๆ ไปให้เจ้าตัวอ่านตรงๆ แบบไม่มีทางเรียกคืนได้เลย! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในตอนนี้นะครับ ครั้งหน้าผมจะพาไปดูว่าสถานการณ์จะคลี่คลายอย่างไร ติดตามกันให้ดีนะครับ!