แชตรวมที่ไม่เคยสงบ

"ถ้าพวกมึงยังไม่หยุดส่งรูปนี้มากูจะลาออกจากกลุ่ม!" เสียงโวยวายดังลั่นห้องนอนสี่เหลี่ยมขนาดกะทัดรัด โซ่ (ธนภัทร) หนุ่มคณะสถาปัตย์ปี 3 กำลังกระโดดเหงงๆ อยู่บนเตียงนอน มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์มือถือเครื่องสั่นระริกเพราะข้อความในกลุ่มแชตที่เด้งรัวเป็นปืนกล ส่วนมืออีกข้างก็พยายามจะเขวี้ยงหมอนอิงใส่หน้าคนที่นั่งไขว่ห้างทำหน้าตายอยู่ปลายเตียง คนถูกปาหมอนใส่เบี่ยงตัวหลบได้อย่างสบายๆ กันต์ (กันต์ตพงศ์) เดือนวิศวกรรมศาสตร์ปี 3 เจ้าของตำแหน่งรูมเมตตัวแสบและขี้เก๊กเป็นที่หนึ่ง ปรายตามองเพื่อนตัวเล็กที่หน้าดำหน้าแดงด้วยความโมโห มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นนิดๆ อย่างนึกสนุก ภาพที่ไอ้เติร์ดกับไอ้บูมเอามาล้อในกลุ่มไลน์ตอนนี้ คือภาพเหตุการณ์เมื่อคืนตอนที่โซ่เมาแอ๋จนทรงตัวไม่อยู่ แล้วเขาต้องคอยเอาผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าเช็ดตาให้ด้วยความจำยอม แถมในรูปนั้น... หน้าตาของโซ่ตอนเคลิ้มหลับพิงซบลาดไหล่ของเขามันดันดูเหมือนลูกแมวหลงทางไม่มีผิด "กูก็ไม่ได้เป็นคนถ่าย มึงจะมาลงที่กูทำไมล่ะครับคุณสถาปนิก" กันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่กวนประสาทเป็นที่สุด เขายกกาแฟดำขึ้นจิบช้าๆ สายตาคมกริบมองสำรวจท่าทางฟาดงวงฟาดงาของอีกฝ่ายด้วยความเอ็นดูที่ซ่อนไว้ภายใต้มาือนิ่งขรึม "แต่มึงเป็นต้นเหตุ! ถ้ามึงไม่ยอมให้กูซบ...เอ้ย! ถ้ามึงไม่ปล่อยให้สภาพกูทุเรศแบบนั้น ไอ้พวกนั้นมันก็ไม่มีรูปมาแซวป่ะวะ!" โซ่เผลอหลุดปากเสียงดังก่อนจะรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองแทบไม่ทัน เมื่อรู้ตัวว่าพูดอะไรที่มันฟังดูส่อพิกลออกไป กันต์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นดังสะท้อนอยู่ในอกจนคนฟังรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหูอย่างไม่มีสาเหตุ กันต์วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดเตียงนอนช้าๆ กดดันให้โซ่ต้องถอยก้นขวิดไปจนติดผนังห้อง "สภาพทุเรศตรงไหนครับ...ออกจะน่ารักดี" กันต์โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เจือกลิ่นมินต์จางๆ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่ตอนนี้ฉายแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด "นะ...น่ารักบ้าอะไรเล่า ถอยไปเลยนะกันต์!" โซ่ใช้มือผลบ่ากว้างของอีกฝ่ายสุดแรง แต่กันต์ก็ทำตัวราวกับเป็นภูเขาหินที่ไม่ยอมขยับเขยื้อนแต่อย่างใด ซ้ำร้ายยังยื่นมือหนามาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนให้อย่างเบามือ สัมผัสอ่อนโยนที่ขัดกับภาพลักษณ์แบดบอยนั้นทำเอาหัวใจของคนตัวเล็กเต้นรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนที่วางอยู่บนหมอนดังขึ้นทำลายบรรยากาศชวนใจเต้นระทึกเสียก่อน โซ่รีบเบี่ยงตัวหนีแล้วคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูทันทีเพื่อแก้เก้อ หน้าจอแสดงข้อความในกลุ่มแชตที่ชื่อว่า **'แก๊งนี้มีแต่คนหล่อ (และไอ้โซ่)'** ซึ่งตอนนี้กำลังลุกเป็นไฟด้วยฝีมือของสองตัวป่วนประจำกลุ่ม **(LINE Chat)** **เติร์ดตัวชงระดับปรมาจารย์:** @โซ่ นายท่านตื่นยังครับเพื่อนรัก แหม เมื่อคืนซบไหล่เพื่อนกันต์ซะเคลิ้มเลยนะมึง มีบริการเช็ดหน้าเช็ดตาให้ด้วย อิจฉาความวาสนาดีวะฮ่าๆๆๆ **บูมผู้ไม่เคยแผ่ว:** กูเห็นรูปแล้วอยากจะร้องไห้ โซ่ผู้เกรี้ยวกราด ห้าวเป้งใส่ชาวบ้านเขาไปทั่ว แต่พออยู่กับกันต์ทำไมร่างแมวเซาถึงทำงานล่ะครับคุณผู้ชม **โซ่คนหล่อพ่อทุกสถาบัน:** ไอพวกเวร! พวกมึงว่างมากนักรึไง การบ้านไม่ทำ โปรเจกต์ไม่ส่ง หรืออยากให้กูเอาแบบแปลนตึกไปฟาดหน้าพวกมึงคนละที **เติร์ดตัวชงระดับปรมาจารย์:** โฮṫ อย่าดุเค้าเลยค่ะคุณแม่ ขานั้นเขาไม่ได้ดุหรอก เขินแหละดูออก คิกคักๆ **กันต์ตพงศ์คนขี้เก๊ก:** ปล่อยมันเถอะครับพวกมึง ช่วงนี้ประจำเดือนมันน่าจะมาไม่ปกติ เลยหงุดหงิดง่ายหน่อย **โซ่คนหล่อพ่อทุกสถาบัน:** ไอ้กันต์! มึงพิมพ์แบบนี้เดี๋ยวมึงเจอดีแน่! โซ่ตวัดนิ้วพิมพ์ข้อความตอบกลับด้วยความโมโหจนหน้าดำหน้าแดง ขณะที่กันต์ซึ่งยืนอยู่ข้างๆ กลับหลุดขำออกมาเสียงดังลั่นห้อง เจ้าตัวทิ้งตัวลงนั่งนิ่งๆ ข้างกาย ปลายไหล่กว้างแนบชิดกับไหล่บางของโซ่อย่างจงใจ จนความอบอุ่นจากร่างกายของอีกฝ่ายแผ่ซ่านเข้ามาในความรู้สึก "มึงขำอะไรเล่า!" โซ่หันไปแหวใส่ "เปล่าครับ แค่คิดว่า...ถ้าในแชตรวมมันยังวุ่นวายขนาดนี้ ทำไมเราไม่ลองมาเคลียร์กันแบบตัวต่อตัวดูล่ะครับ" กันต์หันมาสบตา น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความนัยบางอย่างที่ทำเอาโซ่พูดไม่ออก ห้องทั้งห้องเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่และเสียงแจ้งเตือนจากกลุ่มแชตที่ยังคงดังขึ้นเรื่อยๆ ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์ในมือของโซ่ก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับข้อความส่วนตัวจากบัญชีผู้ใช้ปริศนาที่ส่งตรงเข้ามา โดยไม่มีใครคาดคิดว่ามันจะเป็นชนวนระเบิดลูกใหญ่ที่จะเปลี่ยนความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งคู่ไปตลอดกาล... ข้อความนั้นปรากฏขึ้นสั้นๆ บนหน้าจอ: **"ระวังตัวไว้ให้ดีนะโซ่...คนที่มึงไว้วางใจที่สุด ตอนนี้เขากisลังซ่อนความลับบางอย่างเกี่ยวกับตัวมึงเอาไว้"** ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับผม "แบกเป้ท่องโลก" ในตอนนี้นะครับ