กลับมาสู่โลกความจริง

กล่องกระดาษลังสีน้ำตาลสามใบกองสุมอยู่กลางห้องนั่งเล่น ขวางทางเดินระหว่างโซฟากับทีวีพอดีเป๊ะ จนผมที่เพิ่งลากกระเป๋าเดินทางล้อลากพลาสติกเข้ามา îดhถอนหายใจยาวเหยียดออกมาเฮือกใหญ่ "ยืนบื้ออะไรอยู่ตรงนั้นวะโซ่ ขยับไปสิโว้ย เกะกะ" เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูดังขึ้นจากทางระเบียง พร้อมกับร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดสีดำตัวเก่งของกันต์ที่เดินถือขวดน้ำเย็นจัดเข้ามาในห้อง ดวงตาคมกริบกวาดมองสภาพห้องที่ไม่ได้เจอมาเกือบอาทิตย์ด้วยหางตา ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ อย่างนึกระอาใจ ให้ตายเถอะ... พอกลับมาเหยียบกรุงเทพฯ จริงๆ แล้ว สภาพห้องของพวกเรามันช่างแตกต่างจากบรรยากาศภูเขา สายหมอก และเสียงลำธารเมื่อวานนี้ลิบลับเลย กองเสื้อผ้าที่ยังไม่ได้ซักตั้งแต่ก่อนไปทริปยังคงกองอยู่บนเก้าอี้ ฝุ่นบางๆ เกาะอยู่บนชั้นวางหนังสือ และที่สำคัญที่สุด... ความเงียบงันที่ไม่มีเสียงหยอกล้อ หรือเสียงบ่นง้องแง้งของกันต์เวลาผมแกล้งแย่งกินขนม มันกลับมาแทนที่ความอบอุ่นใจแบบประหลาด ผมโยนเป้คู่ใจลงบนโซฟาอย่างแรงจนฝุ่นฟุ้งกระจาย ก่อนจะหันไปแยกเขี้ยวใส่คนตัวสูงที่ยืนเปิดตู้เย็นหาอะไรกินหน้าตาเฉย "เกะกะอะไรเล่า! นายต่างหากที่เอาลังพวกนี้มาวางขวางทางเดิน ฉันเดินเข้าห้องมาแทบจะกราบอยู่แล้วเนี่ย!" "อ้าว โทษที พอดีคุณชายเขารีบเก็บของหนีเที่ยวจนลืมจัดห้องให้เรียบร้อยก่อนไปต่างจังหวัดต่างหากล่ะครับ" กันต์หันมายักิ้วกวนประสาทใส่ พร้อมกับโยนกระป๋องน้ำอัดลมข้ามหัวมาให้ผมรับแทบไม่ทัน "รับซะ... หน้าตาบูดเป็นตูดหม้อแบบนั้น เดี๋ยวตีนกาขึ้นหน้าไม่รู้ด้วยนะ" "กันต์!" ผมว้ากใส่เสียงดังลั่นห้อง รับกระป๋องน้ำอัดลมไว้ได้ทันก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปหมายจะประเคนกำปั้นใส่แขนหนาๆ นั่นสักทีสองที ข้อหาปากเสียไม่เลิกรา แต่มีหรือที่คนตัวสูงกว่าจะยืนรอให้ทุบ เจ้าตัวหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี พร้อมกับเอามือหนามาดันหน้าผากผมไว้จนแขนผมเอื้อมไปไม่ถึงตัวเขาเลยสักนิด ท่าทางกวนๆ แบบนี้ รอยยิ้มมุมปากแบบนั้น... ทุกอย่างมันคือกันต์คนเดิม คนที่ผมรู้จักมาตลอดสามปีในฐานะรูมเมตตัวแสบ แต่ทำไม... หัวใจเจ้ากรรมถึงได้รู้สึกโหวตเหวงแปลกๆ ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าห้องนี้มาก็ไม่รู้ บรรยากาศตอนที่เรานั่งผิงไฟด้วยกันที่ดอยอินทนนท์ ค่ำคืนที่ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว และสัมผัสอุ่นๆ จากฝ่ามือของกันต์ที่กุมมือผมไว้ท่ามกลางความหนาวเหน็บ ภาพเหล่านั้นมันยังคงชัดเจนอยู่ในหัว ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมานี้เอง แต่วินาทีนี้ ตรงหน้าผมคือห้องรกๆ ในคอนโดใจกลางกรุงเทพฯ และเสียงรถราที่ดังมาจากถนนด้านล่าง มันคือโลกความจริง... โลกที่เราต้องกลับมาใช้ชีวิตนักศึกษาปี 3 หัวยุ่งๆ ต้องปั่นงานสถาปัตย์ส่งอาจารย์ และที่สำคัญที่สุดคือ เราต้องกลับมาเป็น "รูมเมต" กันเหมือนเดิม "มองหน้าฉันแบบนี้... คิดถึงบรรยากาศบนดอยเมื่อคืนล่ะสิ" เสียงทุ้มกระซิบอยู่ใกล้หูจนผมสะดุ้งโหยง รู้ตัวอีกที กันต์ก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ กลิ่นน้ำหอมคุ้นจมูกปะปนกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส จนผมต้องรีบถอยหลังกรูดจนสะโพกไปชนกับโต๊ะทำงาน "ใคร... ใครคิดถึงกันเล่า! นายอย่ามามโนนะกันต์" ผมเสียงสูงใส่ กลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่พุ่งขึ้นมาถึงใบหูอย่างรวดเร็ว "ฉันแค่... แค่เหนื่อยกับการเดินทางต่างหาก ร่างกายฉันยังปรับเวลาไม่ได้ นายถอยไปเลยนะ!" กันต์ไม่ยอมถอยตามคำสั่งแฮะ แถมยังโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้กว่าเดิม ดวงตาสองชั้นหลบในคู่นั้นมองสำรวจใบหน้าผมอย่างพิจารณา ราวกับกำลังอ่านหนังสือเล่มโปรดที่เขาอ่านทะลุปรุโปรดทุกบรรทัด รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกแล้ว... รอยยิ้มที่ทำให้ผมแพ้ทางทุกที "ปากแข็งชะมัด..." กันต์พึมพำเบาๆ น้ำเสียงนุ่มนวลขึ้นจนน่ากลัว "แต่ตาเธอมันฟ้องนะโซ่... ว่าคิดถึง" "ไอ้..." ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนแอปพลิเคชันไลน์จากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานดังขึ้น ขัดจังหวะความชวนใจสั่นเมื่อครู่นี้พอดี ผมรีบยกมือขึ้นดันอกแกร่งของกันต์ให้ออกห่าง แล้วพุ่งตัวไปคว้ามือถือมาเปิดดูแก้เขินทันที [กลุ่ม: แก๊งตัวป่วนชวนตับพัง (4)] เติร์ด: "ไอ้โซ่ ไอ้กันต์ กลับถึงกรุงเทพฯ กันยังวะพวกมึง" บูม: "กูพนันร้อยนึงว่าตอนนี้สองคนนั้นกำลังเคลียร์ใจกันเรื่องบนดอยอยู่แน่ๆ ฮ่าๆๆๆ" เติร์ด: "เคลียร์ใจอะไรวะ หรือว่า... สเตตัสเปลี่ยนจากรูมเมตเป็นแฟนแล้ว โฮ O_O" บูม: "ถ้าใช่ เตรียมตัวตัดชุดรอเลยมึง นัดกินหมูกระทะฉลองด่วน!" ผมอ่านข้อความในกลุ่มแล้วอยากจะเอาหัวโขกโต๊ะคอมให้รู้แล้วรู้รอด ไอ้เพื่อนสองคนนี้นี่มันรู้ทันตลอดเวลาจริงๆ ยิ่งคิดถึงเรื่องบนดอยเมื่อคืน... เรื่องที่เกือบจะเลยเถิดไปไกลถ้าไม่มีเสียงหมาเห่าขัดจังหวะเสียก่อน หน้าผมก็ยิ่งร้อนผ่าวขึ้นไปอีก กันต์เดินเข้ามาซ้อนหลังผมตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ คางมนได้รูปเกยลงมาบนไหล่ผมพอดี น้ำหนักตัวที่ทิ้งลงมาทำเอาผมตัวเกร็งทื่อ ลมหายใจอุ่นๆ รดต้นคอจนขนลุกซู่ "ตอบมันไปสิครับ..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังอยู่ข้างหู ใจความที่เขาพูดทำให้ผมแทบหยุดหายใจ "ว่าเรายังเป็นรูมเมตกันอยู่... แต่สถานะในใจมันไม่ใช่แค่นั้นแล้ว" ผมหันขวับไปหมายจะด่าคนฉวยโอกาส แต่จมูกของเราเกือบจะชนกันอยู่แล้ว ระยะห่างแค่คืบเดียวทำให้ผมเห็นประกายความจริงจังในดวงตาคู่นั้น มันไม่ใช่สายตากวนประสาทแบบที่เขาชอบทำเวลาแกล้งผม แต่มันคือสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่าง... ความรู้สึกที่ชัดเจนเสียจนผมไม่กล้าแม้แต่จะหลบตา "กันต์..." ผมกระซิบเรียกชื่อเขาเสียงสั่น "หื้ม?" "นาย... นายพูดจริงเหรอวะ" กันต์ไม่ได้ตอบด้วยคำพูด เขาเพียงแต่ยิ้มละมุน รอยยิ้มที่ทำให้เดือนคณะวิศวะฯ คนนี้ดูหล่อร้ายกาจเป็นบ้า ก่อนที่ปลายนิ้วอุ่นจะเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากผมออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนจนเกินกว่าคำว่า "รูมเมต" ทั่วไปจะทำกัน "ลองคิดดูเอาเองสิครับ..." กันต์กระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำสั่นพร่าเล็กน้อย "ว่าคนขี้เก๊กแบบฉัน... จะยอมขับรถข้ามจังหวัด ไปนั่งตากลมหนาวสั่นแค่นื่อ เพื่อไปตามคนปากแจ๋วกลับมาห้อง... แค่เพราะเหตุผลธรรมดาๆ หรือเปล่า" ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่จากกลุ่มเพื่อนตัวแสบ หากแต่เป็นหน้าจอแชตส่วนตัวของผมเองที่เด้งขึ้นมากลางหน้าจอ [กันต์ตพงศ์]: "เป็นแฟนกันเถอะครับโซ่ เลิกเล่นตัวสักที ฉันเหนื่อยตามจีบแล้วนะ" ผมเบิกตากว้าง ค้างเติ่งด้วยความตกใจ นิ้วมือแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก สมองประมวลผลไม่ทันกับจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัวของคนตรงหน้า กำลังจะเอื้อมมือไปกดลบหรือพิมพ์ปฏิเสธแก้เขิน แต่ทว่า... ปลายนิ้วมือหนาของกันต์กลับกดทับลงบนมือผมพอดี เขากดล็อกหน้าจอมือถือของผมทันที ก่อนจะดึงเครื่องไปถือไว้เอง แล้วโยนมันลงบนโซฟาอย่างไม่ใยดี "ไม่ต้องพิมพ์ตอบหريكหรอกครับ..." กันต์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนหน้าผากของเราชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ ประสานกันอย่างแนบแน่น ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้ามาในดวงตาผม ราวกับจะคาดคั้นเอาคำตอบจากริมฝากสำผัสโดยตรง "ใช้ปากเธอบอกฉัน... ตอนนี้เลยดีกว่า" หัวใจของผมเต้นรัวระรัวยิ่งกว่าตอนนั่งรถลุยโค้งหักศอกบนดอยอินทนนท์เสียอีก ห้องรกๆ สภาพลังกระดาษระเกะระกะรอบตัว ราวกับละลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงแค่เราสองคนที่ยืนอยู่ตรงนี้... ในโลกความเป็นจริงที่เพิ่งจะหวานละมุนจนแทบละลาย (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง โอบกอดความรู้สึก และใจฟูไปกับคู่ป่วนคู่นี้ในตอนนี้นะครับ)