แอบมองเธออยู่นะจ๊ะ

"ถ้ามึงยังเอานิ้วมาจิ้มแก้มกูอีกทีเดียว กูจะจับมึงมัดแล้วโยนลงมาจากระเบียงชั้นสี่จริงๆ ด้วยนะโซ่" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความง่วงงุนดังลอดไรหนวดในความมืด ทำให้คนที่กำลังถือโทรศัพท์มือถือค้างเติ่งอยู่ถึงกับสะดุ้งสุดตัว มือไม้ที่กำลังจะเอื้อมไปแกล้งรูมเมตหน้ามึนชะงักกึก หัวใจดวงน้อยกระโจนไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อดวงตาคมกริบที่ควรจะปิดสนิท กลับลืมขึ้นมาจ้องมองตรงมาที่เธออย่างรู้ทัน ให้ตายสิ! ไอ้น้ำเสียงง Zzz ที่เหมือนคนหลับใหลไปเมื่อห้านาทีที่แล้ว มันหายไปไหนหมดวะเนี่ย! "ใคร... ใครแกล้งอะไรนายไม่มี๊! นายละเมอเพ้อเจ้อไปเองหรือเปล่ากันต์!" โซ่รีบชักมือกลับแทบไม่ทัน น้ำเสียงสูงปรี๊ดด้วยความร้อนตัว พยายามทำเป็นตีเนียนจัดหมอนข้างให้เข้าที่เข้าทาง ทั้งที่แผ่นหลังเริ่มมีเหงื่อกาฬซึมออกมาบางๆ กันต์ถอนหายใจยาวพรืด เจ้าตัวขยับตัวลุกขึ้นพิงหัวเตียง เส้นผมสีเข้มยุ่งเหยิงไม่ได้รูปเนื่องจากผ่านการนอนตะแคงมาครึ่งค่ำครึ่งคืน แต่พระเอกวิศวะของเราในยามหัวฟูแบบนี้... กลับดูมีเสน่ห์ร้ายกาจจนคนมองต้องแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยอย่างจับผิด ก่อนจะยื่นมือหนามาตรงหน้า "โทรศัพท์" "หือ? อะไรนะ?" "โทรศัพท์ของนาย เอามานี่" กันต์แบมือทวงดื้อๆ มุมปากหยักยกยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาโซ่อยากจะมุดแผ่นดินหนี "อย่าให้กูต้องรื้อกระเป๋าเป้ใบเก่งของมึงนะโซ่ เอามาดีๆ ดีกว่า... รูปที่แอบถ่ายเมื่อกี้ ลบเองหรือจะให้กูตรวจเครื่อง" ฉิบหายแล้ว... โป๊ะแตกแบบไม่มีชิ้นดี! ความจริงคือ ในยามที่คนปากแข็งอย่างกันต์หลับสนิท ปราศจากเกราะป้องกันความเก๊กและคำพูดกวนประสาท ใบหน้ายามนิ่งสงบนั้นช่างดึงดูดสายตาจนคนชอบบันทึกเรื่องราวอย่างโซ่อดใจไม่ไหว ต้องหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเก็บภาพความทรงจำเอาไว้ดูเล่นสักหน่อย ใครจะไปรู้ล่ะวะว่าเจ้ากรรมนายเวรคนนี้จะมีเรดาร์ตรวจจับเร็วยิ่งกว่าเครื่องบินรบ แถมเธอดันลืมปิดเสียงชัตเตอร์... และที่ซวยยิ่งกว่าคือลืมปิดเสียงแฟลช! *แชะ!* แสงไฟวาบสีขาวสว่างวาบขึ้นกลางห้องนอนสลัว พร้อมเสียงเตือนที่เป็นเอกลักษณ์ ทำเอาความเงียบสงบยามตีสองพังทลายลงในพริบตาเดียว "ไม่ได้ถ่ายนะโว้ย! นายตาฝาดไปแล้วไอ้คุณกันต์ตพงศ์!" โซ่โวยวายเสียงดังลั่นพร้อมกับกระถดกายถอยหลังหนีจนชิดมุมเตียง สีหน้าตื่นตระหนกจนหูแดงแจ๋ ลามไปถึงลำ cuello ขาวผ่องที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่าเอ็นดู "ปากแข็งชะมัด" กันต์หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยความขบขัน ร่างสูงใหญ่ขยับเข้ามาใกล้ทีละนิดจนพื้นที่บนเตียงนอนเริ่มแคบลงทุกที กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยสบู่หอมอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้สติสัมปชัญญะของโซ่กระเจิดกระเจิงไปกันใหญ่ "ไหนดูซิ... รูปกูตอนนอนมันทุเรศจนต้องรีบแอบถ่ายเก็บไว้ฟ้องไอ้เติร์ดกับไอ้บูมหรือไง หืม?" "ก็... ก็นายหน้าตาตลกดีนี่หว่า! ตอนนอนเหมือนเด็กโข่ง ไม่เห็นขี้เก๊กเหมือนเวลาตื่นเลยสักนิด สมควรแก่การเอาไปประจานให้พวกนั้นดูเป็นที่สุด!" โซ่เชิดหน้าเถียงสู้ แม้ขาจะสั่นพับๆ เพราะแรงกดดันจากร่างสูงที่โน้มตัวเข้ามาครอบ aera ส่วนตัวของเธอไว้จนเกือบจะชิด จังหวะนั้นเอง... ข้อความในแชทกลุ่ม **"แก๊งตัวป่วนชวนล้มละลาย"** ก็เด้งขึ้นมาขัดจังหวะความตึงเครียดพอดิบพอดี หน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่บนหมอนสว่างวาบขึ้นมาพร้อมชื่อของไอ้ตัวชงเบอร์หนึ่ง *[เติร์ดผู้รักความสงบ]: @โซ่ @กันต์ พรุ่งนี้เช้าเจอกันหน้าคณะวิศวะ ห้ามเลทนะโว้ย กูจองร้านส้มตำป้าศรีไว้แล้ว!* *[บูมตัวตึง]: เดี๋ยวนะ... ดึกดื่นป่านนี้ สองคนนั้นยังไม่นอนอีกเหรอวะ หรือว่ากำลัง... อุ๊บส์! ปลุกเร้าอารมณ์ยามวิกาลอะไรกันอยู่หรือเปล่าเนี่ย กิ้วๆ* *[โซ่ตัวแม่จะแคร์เพื่อ]: พ่องงงงง! ไอ้บูมปากเสีย เดี๋ยวปัดเหนี่ยวให้!* กันต์เหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบ ก่อนจะหันกลับมามองคนปากแจ๋วที่กำลังหน้าดำหน้าแดงด้วยความเขินอายปนโมโห ดวงตาคมคายฉายประกายบางอย่างที่ลึกล้ำเกินกว่าจะคาดเดา มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของโซ่ที่พยายามจะปัดป้องโทรศัพท์เอาไว้ รั้งเบาๆ ให้ร่างโปร่งเข้ามาประชิดตัวมากขึ้นจนแทบจะเกยอยู่บนตัก "ปล่อยนะเว้ยไอ้กันต์! เดี๋ยวไอ้พวกนั้นก็แซวไม่เลิกหรอก!" โซ่ดิ้นขลุกขลัก พยายามดันแผงอกกว้างของอีกฝ่ายออก แต่แรงช้างสารของเดือนวิศวะมีหรือที่คนตัวเล็กกว่าจะสู้ไหว ยิ่งขัดขืน... ระยะห่างยิ่งลดลงจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกันและกัน "กลัวพวกมันแซว... หรือว่าเขินที่โดนกูจับได้ว่าแอบมองกูหลับกันแน่ล่ะ หืม... โซ่" น้ำเสียงทุ้มหวานที่จงใจลากเสียงยาวในช่วงท้าย ทำเอาหัวใจของโซ่กระตุกวูบ เต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล ประโยคหยอกเย้าที่แฝงความจริงจังแบบนี้ มันอันตรายเกินไปแล้วนะเว้ย! ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ โซ่ตัดสินใจใช้ไม้ตายสุดท้าย ยื่นมือไปหมายจะแย่งโทรศัพท์คืน แต่เพราะความลนลาน ทำให้ปลายนิ้วไปโดนปุ่มส่งรูปภาพในแกลเลอรีเข้าอย่างจัง! หน้าจอโทรศัพท์ปรากฏภาพใบหน้ายามหลับใหลของกันต์ที่เธอบันทึกไว้เมื่อครู่ ส่งตรงเข้าไปในแชทกลุ่ม **"แก๊งตัวป่วนชวนล้มละลาย"** ต่อหน้าต่อตา! ฉิบหาย... บรรลอปลายทางของจริงแล้วโว้ย! โซ่เบิกตากว้าง อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก มือไวเท่าความคิด รีบกดค้างที่รูปภาพนั้นแล้วกดปุ่ม **"ยกเลิกข้อความสำหรับทุกคน"** รัวๆ แบบไม่คิดชีวิต เพื่อหวังจะทำลายหลักฐานความโป๊ะแตกครั้งนี้ให้พ้นจากสายตาเพื่อนสนิท แต่ทว่า... ความเร็วมันดันไม่ทันใจคนขี้แกล้งอย่างกันต์น่ะสิ! กันต์คว้าข้อมือของโซ่เอาไว้แน่นตรึง ตากลมโตของอีกฝ่ายฉายแววตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นรัวๆ ในหน้าจอ ขณะที่มุมปากของคนตัวโตกว่ากลับยกยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ "ยกเลิกไม่ทันแล้วมั้งโซ่..." กันต์กระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มแหบพร่าเป่ารดต้นคอขาวจนโซ่ขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ไอ้เติร์ดกับไอ้บูมมันแคปหน้าทันตั้งแต่สามวินาทีแรกแล้วล่ะ... และที่สำคัญกว่านั้น..." กันต์หยุดเว้นจังหวะนิดนึง ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มใสที่ขึ้นสีแดงก่ำอย่างถือวิสาสะ "...รูปที่นายแอบถ่ายกูเมื่อกี้... นายไม่ได้ส่งแค่เข้ากลุ่มนะโซ่" โซ่ชะงักกึก หันขวับมามองหน้าอีกฝ่ายด้วยความหวาดระแวงสุดขีด "อะ... อะไรนะ? ฉันส่งไปไหนอีก?!" กันต์ไม่ตอบด้วยคำพูด แต่เขาปลดล็อกหน้าจอโทรศัพท์ด้วยรหัสผ่านที่รู้ดีแก่ใจ ก่อนจะเลื่อนเปิดแชทส่วนตัว (Direct Message) รายชื่อล่าสุดที่เพิ่งมีการส่งรูปภาพภาพนั้นไป... **ส่งถึง: กันต์เอง** ข้อความแจ้งเตือนปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ พร้อมข้อความใต้ภาพที่โซ่เผลอพิมพ์ค้างไว้ด้วยความหมั่นไส้ตอนที่กำลังเบลอๆ ว่า... *[โซ่]: หล่อเป็นบ้าเลยไอ้บ้าเอ๊ย... เห็นหน้าทีไรใจสั่นทุกที* ห้องนอนทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันสนิท มีเพียงเสียงหัวใจของคนสองคนที่เต้นโครมครามแข่งกันราวกับกลองชุด กันต์ก้มมองข้อความนั้นนิ่งนาน รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏชัดเจนบนใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีดของคนในอ้อมแขน ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะเอื้อนเอยประโยคถัดมาด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาโซ่อยากจะสลายร่างหายไปจากตรงนั้นซะเดี๋ยวนี้ "ไหนบอกว่าไม่ได้แอบมอง... แล้วทำไมข้อความมันถึงหวานเลี่ยนซะจนกูเขินแทนแบบนี้ล่ะครับ ตัวแสบ?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับ "แบกเป้ท่องโลก" ในตอนนี้นะครับ