ถอยคนละก้าวเพื่อทบทวน

"เสียงอะไรวะนั่น... อย่าบอกนะว่า..." โซ่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันขวับไปมองหน้ากันต์ทันที ลืมความเขินอายเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น เมื่อสังหรณ์ใจประหลาดบอกว่าเรื่องวุ่นวายกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งในค่ำคืนนี้ เสียงเอะอะโهاโหมดังมาจากระเบียงห้องพักฝั่งตรงข้าม ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูดังปังๆ จนบานประตูไม้สั่นสะเทือน กันต์ขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าหล่อเหลาที่เมื่อกี้ยังมีความละมุนหลงเหลืออยู่ เปรอะเปื้อนไปด้วยความหงุดหงิดทันทีที่บรรยากาศส่วนตัวถูกขัดจังหวะ ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวฉับๆ ไปที่หน้าต่างเพื่อชะโงกหน้าออกไปดูสถานการณ์ "ไอ้เติร์ดกับไอ้บูมแน่ๆ มึง... สัญชาตญาณกูบอกว่าสองตัวนั้นก่อเรื่องอีกแล้ว" กันต์หันมาบอกด้วยสีหน้าเอือมระอา พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ โซ่รีบดีดตัวลุกขึ้นตาม มือเรียวปัดกางเกงตัวเองปัดๆ แก้เขินจากสถานการณ์กำกวมเมื่อครู่ หัวใจที่เคยเต้นรัวเพราะความใกล้ชิดเมื่อกี้ ตอนนี้ถูกแทนที่ด้วยความระทึกขวัญระดับสิบ ยิ่งคิดถึงวีรกรรมป่วนเมืองของเพื่อนสนิททั้งสองคน โซ่ก็แทบอยากจะเอาหัวโขกฝาผนังหนีความจริง แอดดด... เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้น พร้อมกับร่างของเติร์ดที่เซถลาเข้ามาในห้องโดยมีบูมประคองปีกซ้ายขวา สภาพของทั้งคู่ดูไม่จืด เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ใบหน้าแดงก่ำเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่กระดกเข้าไปจนเกินพิกัด แถมยังมีรอยลิปสติกปริศนาแปะอยู่บนแก้มของไอ้เติร์ดอีกต่างหาก "เฮ้ย! รูมเมตสุดหล่อ... กูพาเพื่อนมานอนด้วย โลกมันหมุนว่ะมึง ช่วยด้วย!" เ이트แกล้งทำเสียงยานคาง ทรุดตัวลงนอนแผ่หลาบนอนกลางห้องอย่างไร้ยางอาย "พวกมึงนี่นะ... หาเรื่องให้ตลอด" โซ่เท้าเอว มองเพื่อนรักด้วยสายคาดโทษ สลับกับมองหน้ากันต์ที่ตอนนี้ยืนกอดอกนิ่ง ใบหน้าคมคายเรียบตึงจนน่ากลัว บรรยากาศในห้องคุกรุ่นขึ้นมาทันที กันต์ไม่ได้เอ่ยปากด่ากราดเหมือนทุกที ร่างสูงเพียงแค่เดินไปหยิบทิชชูเปียกมาโยนใส่หน้าเติร์ดอย่างแรงด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะหันมามองหน้าโซ่ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป แววตาที่เต็มไปด้วยความลังเลและความอึดอัดบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งเงียบนั้น "จัดการเพื่อนมึงนะโซ่... ส่วนกู ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อน" กันต์พูดเสียงเรียบ หันหลังเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างไร้เยื่อใย ปล่อยให้โซ่ยืนเคว้งอยู่ท่ามกลางซากอารยธรรมที่เพื่อนตัวแสบสร้างไว้ ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง เติร์ดกับบูมถูกจัดการให้นอนกรนสนั่นอยู่บนโซฟาเรียบร้อยแล้ว โซ่ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงของตัวเอง ความเหนื่อยล้าทางกายยังไม่เท่ากับความหน่วงในใจ ความเงียบงันภายในห้องชวนให้อึดอัดเสียจนหายใจไม่ออก สายตาคู่สวยมองไปที่ประตูกระจกห้องน้ำที่ยังปิดสนิท *กันต์เป็นอะไร... ทำไมหลังเกิดเรื่องที่ระเบียงเมื่อกี้ เขาถึงตีตัวออกห่างแบบนี้ล่ะ?* คำถามมากมายตีวนอยู่ในหัวของโซ่ ความกลัวที่เกาะกุมจิตใจไม่ใช่เรื่องการทะเลาะกัน แต่เป็นความกลัวที่ว่า... ถ้าความสัมพันธ์ของเราก้าวข้ามเส้นคำว่าเพื่อนไปแล้ว แล้วมันไปต่อไม่ได้ เราจะยังมองหน้ากันติดอยู่อีกไหม? แอด... ประตูห้องน้ำเปิดออก กันต์ก้าวออกมาในชุดเสื้อยืดสีดำกับกางเกงวอร์มสบายๆ ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบเฉย เส้นผมเปียกชื้นเล็กน้อยจากการล้างหน้าสะบัดความล้า ร่างสูงเดินตรงมาที่เตียงของตัวเอง หยิบมือถือขึ้นมาไถหน้าจอราวกับว่าไม่อยากสบตา ไม่มีบทสนทนา ไม่มีคำแก้ตัว ไม่มีแม้แต่รอยยิ้มกวนๆ ที่คุ้นเคย บรรยากาศระหว่างเขาสองคนตอนนี้เย็นชาเสียยิ่งกว่าติดแอร์ติดลบสิบองศา โซ่เม้มริมฝีปากแน่น ความอึดอัดนี้มันเกินจะทนไหว มือเรียวเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาบ้าง นิ้วเรียวกดพิมพ์ข้อความส่งหาคนที่นั่งอยู่ห่างกันแค่เอื้อม *(โซ่): กันต์... เป็นไรรึเปล่า?* กริ๊ง! เสียงแจ้งเตือนมือถือของกันต์ดังขึ้น ร่างสูงเหลือบมองหน้าจอ หยิบขึ้นมาอ่าน ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วพิมพ์ตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว *(กันต์): ป่าว... แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย* *(โซ่): เรื่อยเปื่อยอะไร หน้าเครียดขนาดนั้น... โกรธเรื่องไอ้เติร์ดเหรอ?* *(กันต์): ไม่ได้โกรธเรื่องมัน... แต่กูว่า... ช่วงนี้เราต่างคนต่างอยู่เงียบๆ ทบทวนอะไรหลายๆ อย่างก่อนดีกว่าว่ะ* ข้อความนั้นทำเอาหัวใจของโซ่กระตุกวูบ ราวกับถูกน้ำเย็นจัดสาดเข้าหน้า ความชาแล่นริ้วไปทั่วไขสันหลัง คำว่า *'ต่างคนต่างอยู่เงียบๆ ทบทวน"* มันแปลว่าอะไร? แปลว่าเขาต้องการถอยห่าง แปลว่าเขาไม่อยากเจอหน้า แปลว่าความรู้สึกดีๆ ที่ผ่านมามันเป็นแค่ความผิดพลาดอย่างนั้นเหรอ? โซ่เงยหน้าขึ้นมองคนฝั่งตรงข้ามช้าๆ ดวงตากลมโตคลอไปด้วยหยดน้ำใสโดยไม่รู้ตัว กันต์ยังคงก้มหน้ามองจอโทรศัพท์ ไม่ยอมเงยขึ้นมาสบตาเหมือนอย่างเคย ราวกับว่ากำแพงที่ทั้งคู่เพิ่งช่วยกันพังมันลงไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ถูกสร้างขึ้นมาใหม่ สูงลิ่ว และแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม "อื้ม... เอา We... เอาตามนั้นก็ได้" โซ่เอ่ยเสียงแผ่วเบา เกือบจะกลืนหายไปกับความเงียบ กันต์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงสั่นเครือของอีกฝ่าย นิ้วที่กำลังพิมพ์ข้อความหยุดชะงัก ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมองโซ่ ดวงตาคมคายฉายแววไหววูบชั่วพริบตา ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยดังเดิม เพื่อซ่อนความรู้สึกบางอย่างที่กำลังตีรวนอยู่ในอกไม่แพ้กัน ต่างคนต่างถอยออกมาหนึ่งก้าว เพื่อรักษาความสัมพันธ์ที่เปราะบางนี้เอาไว้... แต่ใครจะรู้เล่าว่า การถอยหลังครั้งนี้ อาจทำให้พวกเขาหลุดมือจากกันไปตลอดกาล โซ่สูดหายใจเข้าลึกเพื่อกลั้นก้อนสะอื้น พลิตัวนอนตะแคงหันหลังให้กันต์ ปล่อยให้ความมืดมิดในยามวิกาลกลืนกินความรู้สึกเคว้งคว้าง ขณะที่กันต์เองก็นอนลืมตาโพรงจ้องมองเพดานห้องอย่างไร้จุดหมายในความเงียบสงบ ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตดังขึ้นเบาๆ ในความเงียบสงบ โซ่ขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูทั้งที่ยังหันหลังให้ หน้าจอแสดงข้อความจากแอปพลิเคชันลับที่ถูกตั้งเวลาลบอัตโนมัติ ซึ่งส่งมาจากบัญชีนิรนามที่ไม่มีชื่อ แต่ข้อความนั้นกลับทำให้ลมหายใจของโซ่สะดุดกึก ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด *[ข้อความปริศนา]: "ถ้ารู้ว่าสิ่งที่พวกนายกำลังทบทวนอยู่... มันคือการตัดสินใจครั้งใหญ่ที่จะเปลี่ยนชีวิตไปตลอดกาล... นายยังจะกล้าถอยหลังอยู่อีกเหรอ? ระวังตัวไว้ให้ดี... เพราะความลับที่ซ่อนอยู่ใต้เตียงของพวกนาย กำลังจะถูกเปิดโปงในอีก... 3... 2..."* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับคู่ป่วนคู่นี้เสมอนะครับ