วันที่ห้องว่างเปล่า

เสียงปิดประตูห้องพัก 304 ดัง "คลิก" เบาๆ แต่กลับสะท้อนก้องกังวานในความรู้สึกของกันต์ตพงศ์ราวกับเสียงฟ้าร้องในหน้าแล้ง กระเป๋าเป้ใบโปรดที่ผ่านการเดินทางมาด้วยกันนับครั้งไม่ถ้วน ถูกสะพายไว้บนไหล่บางของธนภัทร รูมเมตตัวเล็กที่พักหลังมานี้ทำเอาหัวใจคนฟอร์มจัดอย่างเขาปั่นป่วนจนแทบเสียศูนย์ สายตาที่เคยระb1ความดื้อรั้นและฝีปากกล้า ตอนนี้กลับหลบเลี่ยงการสบตาอย่างจงใจ มันคือความเงียบที่น่าอึดอัดที่สุดเท่าที่คนทั้งคู่เคยร่วมชายคาเดียวกันมานานนับปี "แน่ใจนะว่าไม่อยู่เคลียร์กันให้รู้เรื่องก่อน... โซ่" กันต์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำพยายามรักษาความนิ่งเอาไว้ให้ได้มากที่สุด แม้ฝ่ามือหนาที่ท้าวอยู่กับวงกบประตูจะเผลอจิกเกร็งจนข้อต่อขึ้นสีขาว โซ่ชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวพ้นธรณ์ประตู ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะหันกลับมาส่งยิ้มบางๆ ที่ดูฝืนที่สุดเท่าที่เขาเคยทำในชีวิต "เราไม่ได้หนีนะกันต์... แค่รู้สึกว่า ถ้าเรายังหายใจรดต้นคอกันอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแค่นี้ เราคงไม่ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองจริงๆ สักที... ขอเวลาหน่อยนะครับ" คำว่า "ขอเวลาหน่อยนะครับ" ลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ ก่อนที่ร่างเล็กจะหมุนตัวเดินลับหายไปทางลิฟต์ปล่อยให้กันต์ยืนเคว้งอยู่กลางห้องที่ตอนนี้... มันกว้างใหญ่เกินความจำเป็นไปเสียแล้ว ห้องที่เคยรกไปด้วยกระดาษสเกตช์ภาพของสถาปนิกตัวแสบ กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นยามเช้า และเสียงบ่นงึมงำเวลาหาของไม่เจอ ตอนนี้กลับเหลือเพียงความว่างเปล่าและฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งในแสงไฟสลัว กันต์ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงของโซ่ที่ยังคงเหลือกลิ่นอายจางๆ ของแชมพูเด็กที่อีกฝ่ายใช้ นิ้วเรียวยาวหยิบหมอนข้างตัวเก่งขึ้นมากอดไว้โดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกหน่วงๆ ในอกแล่นริ้วขึ้นมาจนหายใจไม่ทั่วท้อง... นี่สินะ รสชาติของการเป็นฝ่าย "ถูกเว้นระยะห่าง" ครืดดด! เสียงสั่นเตือนจากสมาร์ทโฟนบนโต๊ะทำงานดึงสติของกันต์ให้หลุดจากภวังค์ หน้าจอเรืองแสงวาบพร้อมข้อความจากกลุ่มแชตที่ชื่อว่า *'แก๊งคนคลั่งรักแต่ปากแข็ง'* **เติร์ด (ตัวชงเบอร์หนึ่ง):** @กันต์ตพงศ์ เป็นไงมึง? โซ่ไปถึงบ้านมันยัง? หรือมึงแอบร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่คนเดียวในห้อง **บูม (กองเชียร์กิตติมศักดิ์):** สมน้ำหน้า! ปากแข็งดีนัก เป็นไงล่ะทีนี้ห้องเงียบเป็นป่าช้าเลยสิครับเพื่อนรัก มึงจำข้อความปริศนาเมื่อคืนไม่ได้เหรอวะ ที่มันขู่เรื่องความลับใต้เตียงอ่ะ ระวังตัวไว้เหอะมึง กันต์ขมวดคิ้วมุ่น นิ้วโป้งรัวพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความหงุดหงิดปนร้อนรน **กันต์:** พร่ามอะไรของพวกมึงเนี่ย ความลับใต้เตียงอะไร กูเก็บกวาดห้องสะอาดเอี่ยมไม่มีพิรุธหรอกน่า **เติร์ด:** แน่ใจนะ? ลองก้มลงไปมองดูดีๆ หรือยังล่ะ... ว่าไอ้กล่องรองเท้าเก่าๆ ที่โซ่มันชอบยัดไว้ลึกสุดใจอ่ะ มันคืออะไรกันแน่ หึหึ หัวใจของกันต์กระตุกวูบ ทันทีที่อ่านข้อความนั้นจบ สัญชาตญาณบางอย่างบอกให้เขารีบพุ่งตัวลงไปคุกเข่ากับพื้นห้อง สายตาสอดส่องไปยังซอกมุมมืดใต้เตียงนอนฝั่งของโซ่ ที่เขาไม่เคยคิดจะไปยื่นมือไปยุ่งเกี่ยวเลยตลอดสามปีที่อยู่ร่วมกัน ใต้เตียงไม้สักที่มีฝุ่นเกาะหนาเตอะ มีกล่องกระดาษสีน้ำตาลมอมแมบลับสายตาซ่อนอยู่จริงๆ ด้วย! มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยเอื้อมไปดึงกล่องใบนั้นออกมา ฝุ่นฟุ้งกระจายจนกันต์เผลอไอออกมาเบาๆ เขาค่อยๆ เปิดฝากล่องออกด้วยความระมัดระวัง หัวใจเต้นโครมครามรากระรัวราวกับกำลังจะทะลุออกมานอกอก ภายในกล่องนั้น... ไม่ใช่เอกสารงานสถาปัตย์ หรือของสะสมไร้สาระอย่างที่เขาคิด แต่มันคือสมุดบันทึกเล่มหนากว่าสิบเล่ม เรียงรายเป็นระเบียบ พร้อมกับรูปโพลารอยด์นับร้อยใบที่ถูกถ่ายไว้ตั้งแต่สมัยปี 1 จนถึงปัจจุบัน... ทุกรูป ทุกข้อความ ทุกหน้ากระดาษ ล้วนมีเรื่องราวของ "กันต์ตพงศ์" อยู่ในนั้นทั้งหมด! กันต์หยิบสมุดบันทึกเล่มบนสุดขึ้นมาเปิด มือหนาพลิกดูหน้ากระดาษที่เต็มไปด้วยลายมือคุ้นตา ลายมือยึกยือของคนที่ชอบทำเป็นปากแจ๋วใส่เขาทุกวัน แต่ข้อความข้างในกลับหวานซึ้งและเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มกวนๆ นั้น *[บันทึกวันที่ 14 กุมภาพันธ์]* *"ไอ้คุณกันต์เดือนวิศวะนี่มันน่าหมั่นไส้เป็นบ้า วันๆ ทำเป็นฟอร์มจัดใส่เรา แต่เวลาเราแกล้งทำเป็นงอนทีไร ก็แอบซื้อชานมไข่มุกมาวางไว้หน้าโต๊ะทุกที... คนอะไร ปากกับใจไม่เคยตรงกันเลยสักนิด... แต่, บ้าจริง... ทำไมเราถึงใจเต้นทุกทีที่โดนมันมองตาก็ไม่รู้"* กันต์อ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน ความรู้สึกจุกแน่นแล่นขึ้นมาจุกที่ลำคอ ความลับที่ซ่อนอยู่ใต้เตียงไม่ได้มีแค่เรื่องราวในอดีต แต่มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ตะโกนบอกหัวใจเขาดังลั่นว่า... *อีกฝ่ายแอบรักเขามานานแค่ไหนแล้ว* ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นอีกครั้งจากแชตส่วนตัว... ไม่ใช่จากกลุ่มเพื่อน และไม่ใช่จากโซ่ แต่เป็นข้อความจากเบอร์แปลกที่ไม่มีชื่อบันทึกไว้ พร้อมกับรูปถ่ายปัจจุบันที่เพิ่งถ่ายสดๆ ร้อนๆ ภาพของ "โซ่" ที่กำลังยืนอยู่หน้าประตูห้องพัก 304 พร้อมกับกระเป๋าเป้ใบเดิม... แต่ข้างกายกลับมีชายหนุ่มร่างสูงโปร่งหน้าตาดีคนหนึ่งกำลังยืนยิ้มและยื่นมือเข้าไปช่วยถือกระเป๋าให้ด้วยความสนิทสนม! พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ส่งตรงเข้ามาขยี้หัวใจคนฟอร์มจัด: **[เบอร์แปลก]:** *"ถ้านายมัวแต่ชักช้า... ระวังคนสำคัญของนาย จะหลุดมือไปให้คนอื่นดูแลแทนนะ... คุณกันต์ตพงศ์"* กันต์ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที นัยน์ตาคมกริบฉายแววร้อนรนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความกลัวที่จะสูญเสียใครบางคนไปตลอดกาลพุ่งทะยานขึ้นขีดสุด มือหนาคว้ากุญแจรถและสมาร์ทโฟนบนโต๊ะมากำไว้แน่น ก่อนจะพุ่งพรวดออกจากห้องพักไปอย่างไม่คิดชีวิต! --- ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับความสัมพันธ์ซึนๆ ของคนสองคนนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!