โจ๊กถุงนั้นมีความหมาย

เสียงฟ้าร้องคำรามสนั่นหวั่นไหวราวกับท้องฟ้ากำลังจะถล่มลงมาตรงหน้า พร้อมกับเม็ดฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะเบาลงเลยแม้แต่น้อย ภายในห้องพักหมายเลข 404 บรรยากาศช่างอึมครึมและชวนให้หงุดหงิดหัวใจยิ่งนัก กลิ่นอับชื้นของละอองฝนที่สาดซัดเข้ามาตามบานหน้าต่างผสมผสานกับเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของผมเอง... ผมคือ ธนภัทร หรือที่ใครต่อใครในคณะสถาปัตย์เรียกกันว่า "โซ่" คนนี้นี่แหละครับ ส่วนต้นเหตุของความวุ่นวายทั้งหมดในวันนี้กำลังนอนขดตัวซุกผ้าห่มอยู่บนเตียงด้วยอาการไข้ขึ้นสูง ใบหน้าหล่อเหลาที่ปกติมักจะตีสีหน้าขี้เก๊กใส่ผมตลอดเวลา ตอนนี้กลับซีดเซียวและมีเม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้า ร่างสูงใหญ่ของ "กันต์" เดือนคณะวิศวะฯ ตัวแสบที่ชอบทำเป็นปากแข็ง กำลังนอนซมเพราะพิษไข้เล่นงานหลังจากลุยตากฝนกลับมาจากห้องซ้อมดึกเมื่อคืน "ไอ้คุณกันต์... ตื่นมาทานยาก่อนสิฟะ นอนเป็นผักอยู่ได้" ผมบ่นอุบอิบพลางใช้หลังมือแตะหน้าผากกว้างที่ร้อนจัดราวกับเตาไฟ "อื้อ... โซ่... เสียงดังหนวกหูว่ะ" คนป่วยส่งเสียงงอแงในลำคอ ดวงตาคมกราบปรือขึ้นมองผมอย่างสะลึมสะลือ ก่อนจะควานมือไปทั่วเตียงแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงหนีซะอย่างนั้น "เอ้าไอ้นี่! นึกว่าตัวเองเป็นเด็กสามขวบหรือไงเล่า ลุกขึ้นมานั่งดีๆ เลยนะเว้ย หน้าซีดเป็นไก่ต้มน้ำใสห่อหมกขนาดนี้ เดี๋ยวก็ช็อกตายคาห้องหรอก" ผมดึงผ้าห่มผืนหนาออกจากตัวเขาอย่างไม่ใยดี พร้อมกับเท้าสะเอวมองค้อนวงโตใส่คนป่วยที่ทำหน้ามึนงอกใส่ กันต์ยันตัวลุกขึ้นพิงหัวเตียงช้าๆ ใบหน้าคมคายบึ้งตึงขึ้นเล็กน้อยตามฟอร์มคนฟอร์มจัด "บ่นเก่งเป็นยายแก่ไปได้... เจ็บคอ เวียนหัว หิวน้ำด้วย" "โอ้โห! ใช้บริการรูมเมตแบบนี้ คิดค่าแรงเพิ่มเป็นสองเท่าเลยนะนายกันต์ตพงศ์" ผมแกล้งทำเสียงเข้มใส่ แต่ในใจนี่สั่นไหวแปลกๆ เวลาเห็นดวงตาคู่นั้นมองมาด้วยความออดอ้อนนิดๆ แบบที่เจ้าตัวคงไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ามัน "โกง" หัวใจคนมองมากแค่ไหน "ถ้าหายป่วยเดี๋ยวเลี้ยงชาบูสามมื้อ... พอใจยังครับคุณสถาปนิกตัวแสบ" กันต์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ส่งรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบป่วยๆ มาให้ตามสไตล์คนแพรวพราวที่ไม่เคยยอมใคร "ใครสนชาบูแกฟะ! นอนรออยู่เฉยๆ เลยนะ ห้ามลุกไปไหนเด็ดขาด เดี๋ยวฉันลงไปซื้อโจ๊กหน้าปากซอยมาให้" ผมว่าพลางคว้ากระเป๋าเป้ใบโปรดคู่ใจขึ้นมาสะพายเตรียมพร้อม "เฮ้ย... ฝนตกหนักขนาดนั้น ข้างนอกน้ำท่วมถึงข้อเท้าแล้วมั้งโซ่ ไม่ต้องไปหรอก นอนนี่แหละ" กันต์ขมวดคิ้วมุ่น คว้าชายเสื้อผมไว้แน่นด้วยเรียวแรงที่เหลืออยู่ "ปล่อยน่า! แกหิวจนไส้จะขาดอยู่แล้วไม่ใช่รึไง ยืนยัน นอนยันขนาดนี้ ฉันไปแป๊บเดียวเดี๋ยวก็มา ปล่อยมือเลยนะเว้ย!" ผมสะบัดแขนออกเบาๆ แต่สายตาที่เขามองกลับมานิ่งๆ ทำเอาผมต้องหลบตาฉับพลัน หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะขึ้นมาดื้อๆ ซะอย่างนั้น ผมตัดสินใจคว้าเสื้อกันฝนสีเหลืองสะท้อนแสงตัวเก่งมาสวมทับ เปิดประตูลุยออกไปเผชิญหน้ากับพายุฝนข้างนอกทันทีโดยไม่ฟังเสียงทักท้วงของคนบนเตียงอีก บรรยากาศภายนอกตึกพักในยามนี้ช่างวังเวงและเปียกปอน เม็ดฝนเม็ดใหญ่กระหน่ำซัดลงมากระทบผิวกายจนหน2าวสั่นไปหมด ลมพัดกรรโชกแรงจนร่มในมือแทบจะเอาไม่อยู่ ผมก้าวเดินลุยน้ำที่เริ่มเอ่อล้นขึ้นมาถึงข้อเท้า มุ่งหน้าไปยังร้านโจ๊กเจ้าอร่อยประจำซอยที่อยู่ห่างออกไปเกือบสามร้อยเมตร น้ำฝนเย็นเฉียบซึมผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนตัวผมเปียกโชกไปหมดทั้งร่าง แว่นตาขึ้นฝ้าจนมองทางแทบไม่เห็น แต่ในหัวผมกลับมีแต่ภาพใบหน้าซีดเซียวของคนไข้ขี้เก๊กที่นอนรออยู่บนห้อง โจ๊กหมูใส่ไข่ร้อนๆ ของโปรดเขา... ต้องซื้อกลับไปให้ทันก่อนที่ไข้จะขึ้นสูงกว่าเดิม "ป้าครับ! เอาโจ๊กหมูใส่ไข่พิเศษสองถุงครับ เอาแบบไม่ใส่ขิงนะ!" ผมตะโกนแข่งกับเสียงฝนที่ตกกระหน่ำใส่หลังคาร้าน จนป้าเจ้าของร้านต้องรีบพยักหน้ารับแล้วตักโจ๊กควันฉุยใส่ถุงให้อย่างรวดเร็ว ระหว่างยืนรอ ผมยกมือขึ้นปาดหยดน้ำฝนออกจากใบหน้า ลมหนาวพัดผ่านมาวูบหนึ่งทำให้ผมสะท้านเฮือก แต่ในใจกลับรู้สึกแปลกประหลาด... ปกติผมไม่ใช่คนชอบความลำบากแบบนี้เลย สักนิดก็ไม่เคยคิดจะลุยฝนเพื่อใครขนาดนี้มาก่อนในชีวิต แต่พอเป็นไอ้กันต์... ขาเจ้ากรรมมันกลับก้าวเดินมาเองโดยไม่ต้องคิดอะไรเลยสักนิด เมื่อได้ถุงโจ๊กร้อนๆ มาอยู่ในมือ ผมรีบห่อมันด้วยถุงพลาสติกซ้อนกันสองชั้นเพื่อไม่ให้โดนน้ำฝน แล้ววิ่งสปีดสุดชีวิตกลับหอพักทันที สภาพผมตอนนี้คงไม่ต่างอะไรกับลูกหมาตกน้ำที่เพิ่งรอดชีวิตจากมหันตภัยธรรมชาติมาได้หรอกครับ กริ๊งงง... เสียงเปิดประตูดังขึ้น พร้อมกับผมที่ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสภาพเปียกปอนหยดน้ำย้อยลงมาตามเส้นผม กันต์ที่นั่งรออยู่บนเตียงถึงกับเบิกตากว้าง พรวดพราดลุกขึ้นยืนทันทีเมื่อเห็นสภาพผม "ไอ้โซ่! บ้าหรือเปล่าเนี่ย เปียกเป็นลูกหมาตกน้ำขนาดนี้ ทำไมไม่เอาร่มคันใหญ่ไปวะ!" "บ่นอะไรนักหนาฟะ รีบมาถือถุงโจ๊กนี่เลย ฉันหนาวจะตายอยู่แล้วเนี่ย!" ผมบ่นอุบอิบ ยื่นถุงโจ๊กส่งให้เขา ก่อนจะรีบหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดหัวตัวเองลวกๆ แต่แทนที่กันต์จะรับถุงโจ๊กไป เขาพุ่งเข้ามาประชิดตัวผมอย่างรวดเร็ว คว้าผ้าขนหนูจากมือผมไปถือไว้เอง แล้วบรรจงเช็ดเส้นผมที่เปียกชุ่มของผมอย่างเบามือ สายตาคมกริบคู่นั้นมองสำรวจสำเนียงผมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อัดแน่นอยู่ในแววตา "ทำไมต้องลำบากขนาดนี้ด้วยวะ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงฝนตกกระทบกระจกหน้าต่างด้านนอก "ก็... ก็แกป่วยนี่หวะ ขืนปล่อยให้นอนซมตายคาห้อง ฉันก็ไม่มีรูมเมตคอยมานั่งเถียงกันดิ" ผมเบี่ยงหน้าหนีสายตาคู่นั้น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน กันต์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่มือใหญ่จะเอื้อมมาจับคางผมให้หันกลับไปสบตาเขาตรงๆ ปลายนิ้วอุ่นๆ ของเขาแตะอยู่ที่ข้างแก้มทำเอาผมตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป "ขอบใจนะ... โซ่ โจ๊กถุงนี้มันมีความหมายกับฉันมากจริงๆ นะเว้ย" น้ำเสียงของเขาจริงจังจนผมเผลอกลั้นหายใจ "ห-1หมายความว่าไงฟะ ก็แค่อาหารคนป่วยป่ะ เลี่ยนชะมัด ปล่อยเลยนะ ฉันจะไปอาบน้ำ!" ผมโวยวายกลบเกลื่อนความเขินที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด ผลักอกเขาเบาๆ แล้วรีบวิ่งหนีเข้าห้องน้ำทันทีโดยไม่กล้าหันกลับไปมองอีก ผมยืนพิงประตูห้องน้ำ หอบหายใจถี่รัว เอามือกุมหน้าอกข้างซ้ายที่เต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอก บ้าเอ๊ย... แค่โจ๊กถุงเดียว ทำไมมันถึงทำให้ใจผมเต้นแรงขนาดนี้วะเนี่ย! ขณะที่ผมกำลังยืนกุมขมับอยู่หน้ากระจก เสียงแจ้งเตือนข้อความในแอปพลิเคชันไลน์จากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนอ่างล้างหน้าก็ดังขึ้น "ติ๊ง!" ผมหยิบขึ้นมาดูด้วยความสงสัย ปรากฏว่าเป็นข้อความจากแชทส่วนตัวของ "กันต์" ที่ส่งเข้ามาเมื่อสักครู่นี้เอง [กันต์ตพงศ์]: *โซ่... ที่ฉันบอกว่าโจ๊กถุงนั้นมีความหมาย... เพราะจริงๆ แล้ว...* ข้อความถูกพิมพ์ค้างไว้แค่นั้น ก่อนที่สถานะในแชทจะขึ้นว่า... *[กันต์ตพงศ์ ยกเลิกข้อความแล้ว]* เฮ้ย! ยกเลิกทำไมวะ! แล้วประโยคที่ค้างคาเมื่อกี้มันคืออะไรกันแน่ฟะเนี่ย! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับมิตรภาพป่วนๆ ของพวกเขานะครับ