ออกตามหาดวงใจ

"ถ้ามึงหาตัวเธอไม่เจอภายในชั่วโมงนี้ ก็ไม่ต้องเสนอหน้ากลับมาให้กูเห็นอีก!" เสียงคำรามต่ำที่สั่นสะท้านไปด้วยแรงโทสะของคณินดังก้องไปทั่วห้องทำงานหรูบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้า มือหนาปัดแฟ้มเอกสารบนโต๊ะจนกระจายเกลื่อนพื้น กองเอกสารมูลค่าหลายร้อยล้านที่เขาเคยให้ความสำคัญ บัดนี้กลับไร้ค่าไปถนัดตาเมื่อเทียบกับคนตัวเล็กที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย คณินไม่ได้นั่งเก้าอี้ประธานอีกต่อไป เขายืนจ้องมองหน้าจอแท็บเล็ตที่แสดงพิกัดจีพีเอสครั้งสุดท้ายของเพียงฟ้า ซึ่งมันหยุดอยู่ที่สถานีรถไฟเก่าห่างไกลจากตัวเมือง ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นแดงก่ำด้วยความอดนอนที่สะสมมาตลอดสามวัน "เฮียครับ... ใจเย็นก่อน ผมส่งคนไปดักทุกเส้นทางที่มินตราน่าจะพาตัวฟ้าไปแล้ว" เลขาส่วนตัวพยายามพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่ในใจก็หวั่นเกรงเหลือเกินว่าถ้าสถานการณ์ยังเป็นแบบนี้ต่อไป พลังทำลายล้างของประธานหนุ่มอาจจะเผาทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า "มินตรา..." คณินเค้นชื่อนั้นออกมาจากลำคอเหมือนจะบดขยี้มันให้แหลกคามือ "ผู้หญิงคนนั้นกล้าดียังไงถึงคิดจะแตะต้องของของกู" เขาไม่สนหรอกว่ามินตราจะเป็นคู่หมั้นเก่าหรือเป็นลูกสาวใคร ความคลั่งรักที่เคยถูกกดทับไว้ภายใต้มาดสุภาพบุรุษนักธุรกิจตอนนี้มันพังทลายลงสิ้นเหลือเพียงสัญชาตญาณของหมาป่าที่พร้อมจะขย้ำศัตรูให้จมเขี้ยว คณินคว้าเสื้อสูทขึ้นมาพาดบ่า ก่อนจะก้าวเดินออกจากห้องด้วยท่าทีดุดันราวกับพายุที่พร้อมจะกวาดล้างทุกอย่าง ในรถสปอร์ตคันหรูที่แล่นทะยานไปบนถนนด้วยความเร็วเกินกำหนด คณินพยายามประคองสติ มือที่กำพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ภาพใบหน้าใสซื่อที่ชอบเถียงเขาฉอดๆ ด้วยความหัวรั้นผุดขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า 'เพียงฟ้า... เธออย่าเพิ่งเป็นอะไรไปนะ' เขารู้ดีว่าที่ผ่านมาเขาทำตัวปากแข็งแค่ไหน ชอบผลักไสไล่ส่งทั้งที่ใจจริงอยากจะดึงมาไว้ในอ้อมกอดตลอดเวลา คณินโทษตัวเองซ้ำๆ หากวันนั้นเขาไม่ปล่อยให้เธอเดินออกไปเพียงลำพัง หากเขาไม่อวดดีจนลืมนึกถึงความปลอดภัยของเธอ... ความผิดพลาดนี้มันหนักหนาเกินกว่าจะให้อภัยตัวเอง พิกัดที่ได้รับรายงานมาใหม่ทำเอาคณินเหยียบคันเร่งจนมิด มันคือโกดังร้างเขตชายเมืองที่ห่างไกลจากความเจริญ บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดราวกับป่าช้า กลิ่นอับชื้นของดินและฝุ่นละอองลอยมาแตะจมูกทันทีที่เขาเปิดประตูรถลงไป "ฟ้า!" เขาร้องเรียกชื่อนั้นก้องโกดัง เสียงของเขาสั่นพร่าและเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นที่เขาไม่เคยเปิดเผยให้ใครเห็น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเขากระทบพื้นปูนดังสนั่น ในความมืดมิดนั้น สายตาของคณินกวาดมองทุกซอกมุม ความโกรธแค้นในใจพุ่งทะยานจนถึงขีดสุดเมื่อเห็นเพียงฟ้านั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวหนึ่ง สองมือนั่นถูกมัดไว้ข้างหลัง แม้ใบหน้าสวยจะดูมอมแมมและมีรอยช้ำจางๆ แต่ดวงตาคู่สวยคู่นั้นยังคงฉายแววท้าทายไม่เปลี่ยน "ไง... มาช้านะเฮียณิน" เพียงฟ้าเค้นเสียงหัวเราะเบาๆ แม้ริมฝีปากจะแห้งผาก คณินพุ่งเข้าไปหาเธอเหมือนเสือที่ตะครุบเหยื่อ มือหนาสั่นเทาขณะแกะเชือกที่พันธนาการเธอออก "ใครทำเธอ... บอกฉันมา! ใครเป็นคนทำ!" "เจ็บนะ..." เพียงฟ้าอุทานเบาๆ เมื่อเขากระชากเชือกแรงเกินไป คณินชะงักทันที สีหน้าของเขาสลับระหว่างความโกรธและความอ่อนโยนที่แสดงออกมาอย่างปิดไม่มิด "ขอโทษ... ฉันขอโทษ ฟ้า ฉันขอโทษที่มาช่วยช้า" เขาประคองใบหน้าเธอด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะดึงร่างบางเข้ามากอดแน่นราวกับจะฝังเธอลงไปในอก "อย่าทำแบบนี้อีก อย่าหายไปไหนอีก... ได้โปรด" เพียงฟ้าเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะซบหน้าลงกับอกแกร่งของเขา ความรู้สึกอบอุ่นที่เธอโหยหามาตลอดสามวันกลับมาแทนที่ความหวาดกลัว "เฮียก็ปากร้ายเอง... ใครจะอยากอยู่ใกล้คนขี้หงุดหงิดแบบเฮียล่ะ" "ต่อให้ปากร้ายแค่ไหน... ใจฉันก็อยู่ที่เธอหมดแล้ว" คณินกระซิบเสียงต่ำที่ข้างหู ความรู้สึกที่ล้นปรี่ทำให้เขาไม่สนหรอกว่าจะมีใครจับตามองอยู่หรือไม่ เขาสบตาเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำบรรยาย ใดๆ ในโลก ณ วินาทีนี้มันไม่มีความหมายอีกแล้ว นอกจากผู้หญิงตรงหน้า ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานซึ้ง เสียงตบมือเบาๆ จากเงามืดมุมหนึ่งของโกดังก็ดังขึ้น "แหม... ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจจริงๆ เลยนะคะ คุณคณิน" คณินหันขวับไปมองตามเสียงนั้น พร้อมกับที่เพียงฟ้าเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างของคนที่เพิ่งเดินออกมาจากความมืด มันไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่มันคือคนเดียวกับที่เธอคาดไม่ถึงที่สุด "มินตรา...?" คณินขยับตัวบังเพียงฟ้าไว้ด้านหลังทันที สายตาดุดันจ้องเขม็งไปที่หญิงสาวที่ถือปืนในมือด้วยท่าทางนิ่งเฉย แต่สิ่งที่ทำให้คณินต้องชะงักไปจริงๆ ไม่ใช่ปืนในมือมินตรา... หากแต่เป็นเสียงฝีเท้าของใครอีกคน... ใครบางคนที่เขารู้จักดี และเป็นคนเดียวกันกับที่เขาสั่งให้มาจัดการเรื่องนี้ แต่ทำไม... ทำไมคนๆ นั้นถึงได้มาอยู่ข้างหลังมินตราพร้อมกับรอยยิ้มที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน? "ลืมไปหรือเปล่าคะณิน... ว่าเกมนี้ ไม่ได้มีแค่ฉันที่เล่นคนเดียว" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหัวใจในตอนนี้ด้วยนะครับ/ครับ