เผชิญหน้าแม่ยาย

เสียงตบโต๊ะทำงานไม้สักทองราคาเจ็ดหลักดังสนั่นห้องชุดเพนต์เฮาส์หรูหรา บ่งบอกถึงอารมณ์ที่พุ่งทะยานจนถึงขีดสุดของผู้เป็นเจ้าของ กลิ่นอายความเย็นชาที่เคยใช้สยบคนทั้งบริษัทถูกแผดเผาจนมอดไหม้ เหลือเพียงความร้อนรุ่มและสายตาคมกริบที่จ้องมองมารดาแท้ๆ ของตนเองอย่างไม่ยอมถอย "คุณแม่เอาสัญญานั่นไปให้เพียงฟ้าทำไมครับ" คณินเอ่ยถาม น้ำเสียงแม้จะราบเรียบตามวิสัยของนักบริหารผู้กุมบังเหียนอาณาจักรหมื่นล้าน แต่สันกรามที่ขบเข้าหากันจนนูนเด่นและเส้นเลือดที่ปูดโปนบริเวณขมับ กลับฟ้องชัดเจนว่าความอดทนของเขาขาดผึ่งลงแล้ว คุณหญิงกานดาผู้เป็นมารดา วางถ้วยชาเซรามิกราคาแพงลงบนจานรองช้าๆ ท่วงท่าของผู้ดีเก่าไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางเงยหน้าขึ้นสบตาบุตรชายด้วยรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก รอยยิ้มที่คณินเกลียดชังมาตั้งแต่เด็ก "แม่ก็แค่อยู่นิ่งๆ ของแม่ แต่เด็กคนนั้นต่างหากที่รนหาที่เข้ามาเอง... คิดว่าเรียนจบ ป.ตรี จากมหาวิทยาลัยธรรมดาๆ แล้วจะเอาบารมีที่ไหนมาทัดเทียมตระกูลเรา เธอก็แค่หมากตัวหนึ่งที่หวังเกาะแกะลูกชายฉันเพื่อความสบาย" คุณหญิงกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่มนวลแต่เชือดเฉือนทุกคำ "หมากเหรอครับ?" คณินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบวับโรจน์ขึ้นด้วยประกายเพลิง "เพียงฟ้าไม่ใช่หมาก... และผมก็ไม่ใช่เบี้ยให้ใครมาคอยชักใย เกมนี้คนที่กำหนดกฎเกณฑ์ไม่ใช่คุณแม่ และไม่ใช่ผมด้วยซ้ำ แต่เป็น 'หัวใจ' ของผมเอง" "คณิน! แกกล้าต่อปากต่อคำกับแม่เพราะเด็กนั่นเนี่ยนะ!" คุณหญิงกานดาทุบโต๊ะลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธเกรี้ยว ศักดิ์ศรีของคนเป็นแม่และตระกูลผู้ดีเก่าถูกท้าทายอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน "มินตราเหมาะสมกับแกทุกประการ ทั้งชาติตระกูล ฐานะ และหน้าตาทางสังคม แกจะเอาเด็กกะโปโลคนนั้นมาตบหน้าวงศ์ตระกูลเราไม่ได้!" "ถ้าการแต่งงานกับมินตราคือหน้าตาทางสังคม... งั้นผมก็ยอมเป็นคนไร้หน้าตาครับ" คณินก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของมารดา ร่างสูงใหญ่สร้างแรงกดดันมหาศาลจนคุณหญิงกานดาต้องผถอยหลังไปครึ่งก้าว ดวงตาคู่คมฉายแววเด็ดเดี่ยวชนิดที่คนเป็นแม่ไม่เคยเห็นมาก่อนในรอบสิบปี "บอกไว้ตรงนี้เลยนะครับ ว่าภรรยาของคณิน... มีได้แค่เพียงฟ้าคนเดียว ถ้าไม่มีเธอ ชีวิตผมก็ไม่มีความหมายอะไรให้อยู่ต่อทั้งนั้น อยากทำลายโปรเจกต์ของเธอ อยากซื้อหุ้นบริษัทพ่อเธอ หรืออยากใช้วิธีสกปรกอะไร เชิญตามสบายครับ... แต่จำไว้ว่า ทุกครั้งที่คุณแม่ทำร้ายเธอ ผมจะทำลายทุกอย่างที่ท่านรักและหวงแหนเป็นร้อยเท่า" "แก... แกขู่แม่เรอะ!" "ผมไม่ได้ขู่ครับ ผมแค่ประกาศเจตนารมณ์" คณินระบายยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก รอยยิ้มที่ถอดแบบมาจากมารดาไม่มีผิดเพี้ยน แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความคลั่งรักดิบเถื่อนที่น่ากลัว "สัญญาทาสบ้าบออะไรนั่น ให้เวลาถึงเที่ยงคืนนี้ ถ้าผมเห็นมันยังอยู่ในมือของเพียงฟ้าแม้แต่กระดาษแผ่นเดียว อย่าหาว่าผมไม่เตือน... สวัสดีครับคุณแม่" ร่างสูงหมุนตัวกลับทันทีโดยไม่รอฟังคำด่าทอใดๆ เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวออกจากห้องทำงานส่วนตัวด้วยความเร็วและเด็ดเดี่ยว หัวใจของประธานหนุ่มเต้นรัวแรงไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เพราะความเป็นห่วงจับใจ "รอเฮียก่อนนะฟ้า..." เขาพึมพำกับตัวเองขณะหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมากดโทรหาเลขາ "เช็คพิกัดของเพียงฟ้าเดี๋ยวนี้ เธออยู่ที่ไหน!" ในขณะเดียวกัน ทางด้านเพียงฟ้า บัณฑิตหมาดๆ กำลังยืนเผชิญหน้ากับมินตราในคาเฟ่กึ่งสตูดิโอเงียบสงบแห่งหนึ่ง เอกสารสัญญาฉบับพิพาทวางอยู่บนโต๊ะหินอ่อนตรงกลาง บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดเสียจนบาริสต้าไม่กล้าเดินเข้าไปใกล้ "คิดเหรอว่าใช้มารยาตื้อไม่กี่วันแล้วผู้ชายแบบคณินจะรักเธอจริง?" มินตราเหยียดยิ้ม กอดอกมองหัวจรดเท้าด้วยแววตารังเกียจ "เขาก็แค่เห่อของแปลก สักพักก็เขี่ยเธอทิ้งเหมือนเศษขยะเหมือนผู้หญิงทุกคนที่ผ่านมานั่นแหละ" เพียงฟ้ายกกาแฟขึ้นจิบช้าๆ ท่าทีนิ่งสงบผิดคาด รอยยิ้มบางเบาปรากฏบนเรียวปากสวยเฉี่ยว ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์และรู้ทัน ชนิดที่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก "ขอบคุณที่เป็นห่วงเรื่องอนาคตของฉันนะคะคุณมินตรา..." เพียงฟ้าวางแก้วลง เกิดเสียงกระทบเบาๆ แต่บาดลึก "แต่แทนที่จะมานั่งกังวลเรื่องที่ผู้ชายเขาไม่เอาคุณ... สู้เอาเวลาไปหาหมอศัลยกรรมแก้ 'นิสัย' จอมปลอมนี่ดีกว่าไหมคะ เผื่อเฮียณินจะหันมามองสักตาสองตา... อ้อ ลืมไป ต่อให้ศัลยกรรมทั้งร่าง สันดานก็คงเดิมสินะคะ" "แก! นังเด็กปากดี!" มินตราหน้าดำคร่ำเครียด ยกมือขึ้นหมายจะตบหน้าอีกฝ่ายด้วยความบันดาลโทสะ หมับ! ทว่า ข้อมือเรียวกลับถูกมือหนาของใครบางคนคว้าเอาไว้กลางอากาศอย่างแรง แรงบีบมหาศาลทำเอาคุณหนูไฮโซกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เพียงฟ้าเงยหน้าขึ้นมองตามแขนเสื้อสูทราคาแพงที่คุ้นเคย กลิ่นน้ำหอมผสมผสานกับความร้อนรุ่มของร่างกายที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี ปรากฏร่างของคณินที่ยืนหายใจหอบโยนอยู่ข้างกาย แววตาของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธและ... ความห่วงใยที่ล้นทะลัก "เฮีย..." เพียงฟ้าครางชื่อเขาแผ่วเบา คณินปรายตามองมินตราด้วยแววตาเหี้ยมเกรียมชนิดที่มนุษย์ปกติเขาไม่มองกัน ก่อนจะสะบัดข้อมือเธอทิ้งราวกับรังเกียจ และดึงร่างบางของเพียงฟ้าเข้ามาโอบกอดไว้แนบอกทันทีโดยไม่สนใจสายตาใครในร้าน "ถ้าแตะเธอแม้แต่ปลายนิ้ว... ฉันจะทำให้ตระกูลเธอไม่เหลือแผ่นดินจะยืน" คณินประกาศกร้าวเสียงต่ำ กร้าวร้าวและทรงพลังจนมินตราหน้าถอดสี ก้าวถอยหลังด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ทว่า ในวินาทีที่เพียงฟำกำลังจะซบหน้าลงกับอกแกร่งเพื่อซึมซับความอบอุ่น ทันใดนั้น เสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นจากมุมมืดด้านหลังร้าน พร้อมกับร่างของชายสูงวัยในชุดสูทสากลเนี๊ยบกริบที่เดินยิ้มระรื่นออกมา "เยี่ยมมาก... สมกับเป็นลูกชายฉันจริงๆ คณิน" คณินชะงักกึก ร่างกายแข็งทื่อในทันที ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อมองเห็นใบหน้าของชายผู้มีศักดิ์เป็น 'พ่อ' ซึ่งไม่ได้พบหน้ากันมานานหลายปี กำลังก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า พร้อมกับรอยยิ้มที่ซ่อนคมมีดเอาไว้เต็มเปี่ยม... และประโยคถัดมาของบิดาก็ทำให้โลกทั้งใบของเขาหยุดหมุน "ในเมื่อแกประกาศกร้าวขนาดนี้... ก็เซ็นสهمสมรสกับลูกสาวฉันซะสิ เพียงฟ้า" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางร่วมกันมาจนถึงบทนี้นะครับ