คำสารภาพหน้าบ้าน

เสียงฟ้าร้องคำรามครั่นครื้นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ พร้อมกับเม็ดฝนมหึมาที่เทกระหน่ำลงมาจากฟากฟ้ายามค่ำคืนราวกับมีใครไปคว่ำมหาสมุทรไว้เบื้องบน เพียงฟ้าทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าริมระเบียงบ้านพักในต่างจังหวัด สูดกลิ่นอายดินชื้นและลมหนาวที่พัดพาความอ้างว้างเข้ามาปะทะร่าง ปริญเพิ่งขับรถกลับเข้าตัวเมืองไปเมื่อชั่วโมงก่อนหลังจากช่วยเธอย้ายข้าวของสัมภาระทั้งหมดหนีความวุ่นวายจากเมืองกรุงมาซ่อนตัวอยู่ที่นี่ บ้านหลังนี้คือพื้นที่ปลอดภัยสุดท้ายที่เธอคิดว่าจะไม่มีใครตามหาเจอ... จนกระทั่งเสียงเครื่องยนต์รถยนต์ราคาแพงดังฝ่าความมืดเข้ามาจอดสนิทอยู่ที่หน้าบ้าน หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่น หัวใจกระตุกวูบด้วยความตกใจ ใครกันที่จะบ้าบิ่นขับรถฝ่าพายุฝนฟ้าคะนองระดับนี้มาถึงที่นี่ได้? แอ๊ด... เสียงประตูรั้วไม้หน้าบ้านถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ตามด้วยฝีเท้าหนักหน่วงที่ย่ำลงบนพื้นดินโคลนจนเกิดเสียงดังเฉอะแฉะ เพียงฟ้าลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือบางกำราวระเบียงแน่น สายตาคมกวาดมองผ่านความมืดมัวและม่านฝนหนาทึบ ก่อนที่ลมหายใจของเธอจะสะดุดกึกเมื่อร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทเนื้อดีที่ตอนนี้เปียกโชกชุ่มไปด้วยน้ำฝนจนแนบไปกับแผงอกกว้างปรากฏขึ้นภายใต้แสงไฟส mัวจากหน้าบ้าน คณิน... ชายหนุ่มยืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อมไหว หยดน้ำฝนไหลย้อยลงมาตามกรอบหน้าคมคาย เส้นผมสีดำสนิทลู่แนบหน้าผาก ดวงตาคมกริบที่เคยเย่อหยิ่งและดุดัน บัดนี้กลับแดงก่ำและเต็มไปด้วยความร้าวราญที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต "คุณ... คุณบ้าไปแล้วหรือไง!" เพียงฟ้าตะโกนแข่งกับเสียงสายฝนที่ยังคงกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย เมื่อเห็นเขายืนตากฝนอยู่แบบนั้นโดยไม่มีร่มหรือแม้แต่การป้องกันใดๆ คณินไม่ตอบ ชายหนุ่มเพียงแต่ก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้ตัวบ้านมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งมาหยุดยืนคุกเข่าลงบนพื้นดินเฉอะแฉะหน้าบันไดบ้าน ร่างสูงใหญ่ทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำซัดสาดใส่เขาอย่างไม่ปรานี ท่าทางนั้นทำให้เพียงฟ้ารู้สึกเหมือนมีก้อนสะอื้นจุกขึ้นมาที่ลำคออย่างกะทันหัน "เฮีย..." เธอเผลอหลุดปากเรียกชื่อเล่นที่ไม่ได้หลุดจากปากมานานนับเดือน "ฟ้า..." เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมาแหบพร่าและสั่นเทาจนแทบไม่เหลือเค้าโครงของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแห่งวงการอสังหาริมทรัพย์ คณินเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง หยดน้ำฝนผสมกับหยาดน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาจากดวงตาคู่คมจนแยกไม่ออก "พี่ขอโทษ..." คำพูดเพียงสามคำที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักที่ซีดเซียว ทำให้โลกทั้งใบของเพียงฟ้าราวกับหยุดหมุน หัวใจที่พยายามสร้างกำแพงหนาเตอะขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเอง สั่นคลอนและพังทลายลงในพริบตา "คุณไม่มีสิทธิ์มาขอโทษฉันตอนนี้" เพียงฟ้าเชิดหน้าขึ้นพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น ปากเก่งสวนกลับไปทันควันทั้งที่ขอบตาร้อนผ่าว "กลับไปซะ! ไปหาคุณมินตราคนที่คู่ควรกับคุณโน่น จะมาตากฝนทำตัวน่าสมเพชแบบนี้ที่นี่ทำไม!" "พี่ไม่ได้รักมินตรา!" คณินตะโกนแทรกขึ้นมาเสียงดังลั่น แข่งกับเสียงฟ้าร้องที่คำรามลั่นฟ้า ดวงตาคมกริบมองตรงมาที่เธอด้วยความเจ็บปวดลึกซึ้ง "ฟ้าก็รู้ดีแก่ใจว่าผู้หญิงคนนั้นไม่มีวันแทนที่ฟ้าได้แม้แต่นิดเดียว... ที่พี่ทำลงไป ที่พี่ต้องทนอยู่ตรงนั้น ก็เพราะพี่อยากเคลียร์ทุกอย่างให้จบโดยที่ฟ้าไม่ต้องเจ็บตัวต่างหาก!" "เคลียร์เหรอ? วิธีการเคลียร์ของคุณคือการทำเป็นเมินเฉยแล้วปล่อยให้ฉันเป็นตัวตลกในสายตาคนอื่นงั้นสิ!" หยดน้ำตาแห่งความอัดอั้นตันใจที่อดกลั้นมานานไหลทะลักลงมาอาบแก้มเนียน เพียงฟ้ากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "คุณมันเห็นแก่ตัวที่สุด คณิน! อยากได้ฉันก็เข้ามา อยากผลักไสก็ไล่ส่งตามใจชอบ คิดว่าฉันเป็นตุ๊กตาหรือไงวะ!" คณินสะอึกกับคำต่อว่าที่แทงใจดำ เขายอมรับทุกอย่าง ยอมรับว่าตัวเองโง่เง่า ปากแข็ง และบริหารจัดการความรู้สึกตัวเองได้แย่ที่สุดในโลก ชายหนุ่มขยับเข่าคุกเข่าขยับเข้าไปใกล้บันไดบ้านอีกขั้น ยื่นมือหนาออกไปหมายจะคว้าชายเสื้อของเธอ แต่ก็ชะงักค้างกลางอากาศเพราะกลัวว่าเธอจะรังเกียจ "พี่รู้ว่าพี่มันปากหมา... รู้ว่าพี่ทำร้ายความรู้สึกฟ้ามากแค่ไหน" คณินก้มหน้าลงเล็กน้อย ไหล่กว้างสั่นเทาภายใต้เสื้อสูทที่เปียกปุ่มป่ำ "แต่วันนี้ ถ้าฟ้าจะไม่ให้อภัยพี่... ถ้าฟ้าจะเกลียดพี่ไปจนวันตาย... พี่ก็ยอมรับทั้งหมด" เพียงฟ้าชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นภาพประธานหนุ่มผู้หยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี ยอมคุกเข่าเนื้อตัวเปียกปอนเหมือนลูกสุนัขโดนทิ้งอยู่ตรงหน้า เธอเม้มริมฝีปากแน่น พยายามดึงความแข็งกระด้างทั้งหมดที่มีกลับมาต้านทานแรงดึงดูดประหลาดที่ดึงเธอให้เข้าหาเขา "ถ้ารู้สำนึกแล้วก็ไสหัวกลับกรุงเทพฯ ไปซะ..." เพียงฟ้าพยายามทำเสียงให้แข็งกร้าวที่สุด แม้ว่าเสียงนั้นจะสั่นเครือจนน่าสมเพชก็ตาม "อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก..." "ไม่..." คณินเงยหน้าขึ้นขัดขึ้นทันควัน แววตาคมกริบฉายแววดื้อรั้นและคลั่งรักแบบสุดขั้ว ชายหนุ่มสบตาเธอนิ่งด้วยความแน่วแน่ "พี่จะไม่ไปไหนทั้งนั้น ถ้าฟ้าไม่ไล่พี่ด้วยการพูดคำว่า 'ไม่รักกันแล้ว' ออกมาเต็มๆ ปาก" เพียงฟ้าเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบอย่างแรงกับคำท้าทายนั้น "ฟ้าพูดสิ... บอกพี่มาสิว่าฟ้าไม่ได้รักผู้ชายปากร้ายคนนี้แล้ว..." คณินลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงใหญ่ก้าวขึ้นมาบนบันไดบ้านทีละขั้นจนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่เอื้อมมือ "บอกพี่มาสิ... ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ความรู้สึกของเรามันไม่มีค่าอะไรเลย" "คุณคณิน..." เพียงฟ้าถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังบ้านทางเข้า ความใกล้ชิดที่ระอุอุ่นท่ามกลางสายฝนกระหน่ำทำให้หัวใจเธอเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เคมีที่เคยปะทะกันอย่างดุเดือดแปรเปลี่ยนเป็นแรงดึงดูดมหาศาลที่ร้อนแรงจนแผดเผาความเย็นชาจนหมดสิ้น คณินก้าวเข้ามาประชิดตัว ก้มลงมองคนปากเก่งที่ตอนนี้ได้แต่ยืนนิ่งค้างอยู่ในอ้อมกอดกลายๆ ของเขา มือหนายื่นออกไปเกลี่ยปอยผมที่เปียกชื้นแนบแก้มเนียนออกให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วตัดกับความหนาวเหน็บรอบกายอย่างสิ้นเชิง "ปากแข็งนักนะ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหู แววตาพราวระยับด้วยความรักและความเอ็นดูที่ระเบิดออกมาอย่างไร้การควบคุม "เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่จะพิสูจน์ให้ดูทีละอย่างเลยว่า... พี่ขาดฟ้าไม่ได้จริงๆ" เพียงฟ้าอ้าปากจะเถียงกลับด้วยคำพูดแสบๆ คันๆ ตามนิสัย แต่ยังไม่ทันจะได้เปล่งเสียงสักแฮก... กริ๊งงงงงง! เสียงกริ่งหน้าประตูรั้วบ้านที่ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางเสียงฝน ทำเอาทั้งคู่สะดุ้งสุดตัว คณินขมวดคิ้วฉับด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ขณะที่เพียงฟ้าหันขวับไปมองทางหน้าบ้านด้วยความตกใจยิ่งกว่า ร่างเงาของใครบางคนที่ยืนถือร่มคันใหญ่อยู่หน้าประตูรั้วบ้านภายใต้แสงไฟสลัว กำลังโบกมือเรียกชื่อเธอเสียงดังลั่น "ฟ้า! เปิดประตูให้หน่อย ลูกพี่ลูกน้องฉันขับรถมาส่ง บอกว่าติดต่อเธอไม่ได้เลยเป็นห่วง เลยตามมาดูด้วย!" เสียงของปริญที่ตะโกนแข่งกับเสียงฝน ทำให้คณินหน้าตึงดาร์กสนิทในพริบตาเดียว ส่วนเพียงฟ้ารู้สึกเหมือนลมใต้ท้องฟ้ากำลังจะพัดเธอปลิวหายไปจากโลกนี้ ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ!