อ้อมกอดที่รอคอย

เสียงตะโกนของปริญที่แหวกผ่านม่านสายฝนลงมา ยังไม่ระคายหูเท่ากับแววตาดุดันที่กำลังจ้องเขม็งมายังร่างของเพียงฟ้าในระยะประชิด คณินไม่ได้ขยับหนี เขากลับก้าวเท้าเข้าประชิดตัวเธออีกก้าว ปิดกั้นช่องว่างทั้งหมดจนกลิ่นกายเย็นยะเยือกผสมผสานกับความกรุ่นโกรธแผ่ออกมาจากตัวเขาอย่างชัดเจน "เสียงดังจริงนะเพื่อนเธอ... หรือกลัวว่าฉันจะกินเธอเข้าไปจริงๆ ถึงต้องแหกปากเรียกขนาดนั้น" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความหงุดหงิด ดวงตาคมกริบของประธานหนุ่มไหววับด้วยอารมณ์ที่ซ่อนไม่มิด เพียงฟ้าเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำหมัดเข้าหากันจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความกดดันที่สะสมมาตลอดหลายวันปะทะเข้ากับหยาดน้ำตาที่เริ่มรื้นขึ้นมาคลอเบ้า สมองที่เคยประมวลผลได้อย่างรวดเร็วกลับตื้อตันไปหมด คำพูดประชดประชันที่เคยเตรียมไว้โต้เถียงหายวับไปกับอากาศ เธอยอมรับว่าเธอเหนื่อย เหนื่อยกับการวิ่งไล่ตามความรู้สึก เหนื่อยกับการต้องเดาใจผู้ชายปากแข็งตรงหน้านี้เต็มทีแล้ว "ถ้าคิดว่าฉันมาเพื่อหาเรื่อง... ถ้าคิดว่าสิ่งที่ฉันทำมันน่ารำคาญนัก ทำไมเฮียถึงไม่ปล่อยฉันไปตั้งแต่แรกสล่ะคะ!" น้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่นเครือหลุดลอดออกมา พร้อมกับหยดน้ำตาเม็ดแรกที่กลิ้งหล่นผ่านแก้มใส คณินชะงักกึก สีหน้าดาร์กสนิทเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกในเสี้ยววินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นหยาดน้ำตาของคนที่ขึ้นชื่อว่าปากเก่งและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครกำลังไหลลงมาต่อหน้าต่อตา "เพียงฟ้า..." "เฮียใจร้าย... ใจร้ายที่สุด" เธอสะอื้นฮักออกมาเบาๆ ภาพความเข้มแข็งที่พยายามสร้างขึ้นพังทลายลงไม่เป็นท่า ร่างบางสั่นเทาด้วยแรงอารมณ์ คณินยืนนิ่งค้าง สมองของประธานหนุ่มผู้ควบคุมอาณาจักรธุรกิจมูลค่ามหาศาลประมวลผลช้าลงไปถนัดตา ภาพผู้หญิงตรงหน้าที่มักจะเถียงฉอดๆ และทำหน้าดื้อใส่เขาเสมอ บัดนี้กลับกำลังยืนร้องไห้โฮเพราะคำพูดกำกวมและความซึนเดชาของเขาเอง ความรู้สึกเจ็บแปลบวิ่งพล่านเข้าสู่ขั้วหัวใจอย่างรุนแรง ไม่มีคำแก้ตัวใดๆ หลุดออกจากปากของคนปากแข็งอีกต่อไป ในเมื่อหัวใจมันสั่งการเร็วกว่าสมอง คณินจึงก้าวเข้าไปรวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว แรงดึงที่ไม่อาจขัดขืนทำให้ร่างของเพียงฟ้าพุ่งเข้าชนแผงอกกว้างเต็มแรง "เฮีย..." เพียงฟ้าอุทานได้แค่นั้น ก่อนจะกลั้นน้ำตาไม่ไหว เธอโผเข้ากอดรอบคอแกร่งของเขาแน่น ฝังใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อייอายใคร แรงสะสะท้านจากร่างบางที่สั่นเทาทำให้คณินรู้สึกเหมือนมีใครเอาค้อนมาทุบเข้าที่กลางอก ความเย่อหยิ่งและมาดประธานผู้เย็นชาละลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่หัวใจกำลังหลอมละลายเพราะหยดน้ำตาของผู้หญิงในอ้อมกอด วงแขนแข็งแรงยกขึ้นโอบกอดแผ่นหลังบางไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปกับสายฝน มือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มชื้นน้ำฝนอย่างเบามือและทะนุถนอมที่สุดเท่าที่ผู้ชายปากร้ายคนนี้จะทำได้ "ร้องออกมาให้พอ..." เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาข้างใบหู น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้เจือไปด้วยความอ่อนโยนและสำนึกผิดอย่างสุดซึ้ง "เฮียขอโทษ... อย่าร้องไห้แบบนี้เลย เพียงฟ้า" "ฮึก... เฮียใจร้าย ปากร้าย ชอบทำให้โมโหตลอด..." เพียงฟ้าทุบกำปั้นน้อยๆ ลงบนอกแผงกว้างเพื่อระบายความอัดอั้น แต่แรงแค่นั้นมันแทบไม่ระคายผิวของคนตัว L ใหญ่เลยแม้แต่น้อย กลับกัน คณินกลับกระชับกอดให้แน่นขึ้นไปอีก แนบชิดจนรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วไม่เป็นจังหวะของกันและกัน "รู้แล้ว... เฮียมันแย่เอง" คณินก้มหน้าลงซบหน้าผากเข้ากับซอกคอหอมกรุ่น สูดกลิ่นกายเฉพาะตัวที่ผสมกับกลิ่นฝนจางๆ เข้าเต็มปอด ความหวาดกลัวลึกๆ ที่ว่าเธอจะเดินจากไปฉายชัดอยู่ในแววตาที่ไหวระริก "อย่าไปไหนนะ เพียงฟ้า... อย่าหันหลังให้เฮียอีก" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนที่ไม่เคยยอมรับอะไรง่ายๆ ทำให้เพียงฟ้านิ่งงัน เสียงสะอื้นค่อยๆ เงียบลง เหลือเพียงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอของกันและกัน ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจที่เคยหนาวเหน็บ รอยร้าวและความเข้าใจผิดที่สะสมมานานนับแรมเดือนค่อยๆ ถูกเยียวยาด้วยอ้อมกอดที่แน่นหนาและจริงใจนี้ ทั้งสองยืนนิ่งท่ามกลางสายฝนที่ยังคงโปรยปรายลงมาเบาๆ โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน เหลือเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นประสานกันเป็นจังหวะเดียว เพียงฟ้าเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาในระยะประชิด ดวงตาคู่สวยที่ยังคลอหน่วยด้วยหยาดน้ำตาสำรวจใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความอาลัยอาวรณ์อย่างลึกซึ้ง คณินก้มสายตาสบมองเธอกลับ ปลายนิ้วเรียวอุ่นเกลี่ยหยาดน้ำตาออกจากแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สายตาคู่คมฉายแววคลั่งรักแบบไม่มีกั๊กอีกต่อไป สติและความซึนทั้งปวงถูกพับเก็บลงหลุม เหลือเพียงความจริงใจที่พร้อมจะแลกทุกอย่างเพื่อให้คนตรงหน้ายิ้มได้อีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความหวานล้ำที่ตัดกับความหนาวเย็นของอากาศภายนอก ริมฝีปากของคณินเคลื่อนเข้าไปใกล้เรียวปากอิ่มของเธอมือช้าๆ จังหวะลมหายใจรดรินเข้าหากันจนแทบจะหลอมละลายเป็นเนื้อเดียว เพียงฟ้าหัวใจเต้นระรัวราวกับกลองเพล เปลือกตาปิดลงครึ่งหนึ่งเพื่อรอรับสัมผัสที่เธอโหยหามานาน แต่อย่างไรก็ตาม ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแตะสัมผัสกันเพื่อปิดฉากความเข้าใจผิดทั้งหมด เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูกระจกห้องทำงานด้านในก็ดังแทรกขึ้นขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะ "คุณคณินครับ! แย่แล้วครับ คุณมินตราเธอ..." ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและซัปพอร์ตคู่กัดคู่นี้มาจนถึงตอนนี้นะครับ