ทòiกลับมาทวงบัลลังก์ความหวาน

"คุณคณินครับ! แย่แล้วครับ คุณมินตราเธอ..." เสียงลูกน้องคนสนิทที่ตะโกนแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบในห้องทำงานส่วนตัวไม่ได้ทำให้คณินสะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขายังคงตวัดปากกาเซ็นเอกสารฉบับสุดท้ายด้วยท่าทีสุขุม ราวกับว่าเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นภายนอกเป็นเพียงสายลมที่พัดผ่านหน้าต่างบานใหญ่ไปเท่านั้น "ปล่อยให้เธอทำไป" คณินตอบสั้นๆ โดยไม่เงยหน้ามอง "ถ้าเธออยากประกาศสงคราม ก็บอกให้เธอดูด้วยว่ากำลังสู้กับใคร" เพียงฟ้าที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ห่างออกไปเลิกคิ้วขึ้นอย่างหมั่นไส้ เธอขยับกายเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเคาะลงบนพื้นโต๊ะเป็นจังหวะ "มั่นใจจังนะครับ" เสียงหวานแต่แฝงความกวนประสาทของเพียงฟ้าเรียกให้คณินต้องละสายตาจากเอกสาร "คุณมินตราเขาไม่ได้มามือเปล่าหรอกนะ ดูท่าทางแล้ว... รอบนี้คงกะจะถล่มบริษัทคุณให้ราบเลยล่ะ" คณินวางปากกาลงแล้วประสานมือเข้าหากัน แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นอ่อนแสงลงทันทีเมื่อจดจ้องไปที่ใบหน้าเนียนใสของคนตรงหน้า "งั้นเธอก็ควรจะดีใจไม่ใช่เหรอ? ในเมื่อศัตรูหัวใจกำลังจะออกไปจากชีวิตเราแล้วไง" "อย่ามาเหมารวมนะครับ ใครไปเป็น 'เรา' กับคุณตั้งแต่เมื่อไหร่" เพียงฟ้าโต้กลับทันควัน แม้พวงแก้มจะเริ่มขึ้นสีระเรื่ออย่างห้ามไม่ได้ คณินลุกขึ้นเต็มความสูง ร่างกำยำในสูทสั่งตัดพิเศษก้าวข้ามอาณาเขตของโต๊ะทำงานเข้ามาหาเพียงฟ้าอย่างรวดเร็ว เขากดดันจนเธอต้องถอยกรูดไปชนกับชั้นหนังสือด้านหลัง ก่อนที่วงแขนแกร่งจะกักตัวเธอเอาไว้ด้วยการวางมือลงบนชั้นไม้ทั้งสองข้าง "ไม่ต้องเขินหรอก เพราะหลังจากวันนี้... ไม่ใช่แค่เรื่องที่เธอเป็นของผมที่ทุกคนต้องรู้ แต่ผมจะประกาศให้คนทั้งโลกเห็น ว่าใครกันแน่คือเจ้าของหัวใจที่แท้จริงของประธานบริษัทนี้" คำพูดที่ตรงไปตรงมาทำเอาคนปากเก่งถึงกับพูดไม่ออก เพียงฟ้าพยายามเบือนหน้าหนี แต่คณินกลับเชยคางเธอขึ้นให้สบตากับเขานิ่งๆ "ไปเตรียมตัวซะ อีกสิบนาทีผมจะเปิดแถลงข่าว" "แถลงข่าว? เรื่องอะไรครับ?" "เรื่องที่ผมมีเจ้าของแล้ว... และเขากำลังยืนเถียงผมอยู่ตรงนี้" งานแถลงข่าวในช่วงบ่ายเต็มไปด้วยความโกลาหล เมื่อข่าวลือเรื่องการกลับมาของมินตราและข่าวการควงคู่เปิดตัวของคณินกับหญิงสาวปริศนาถูกแพร่สะพัดออกไป คณินจูงมือเพียงฟ้าเดินเข้ามาในโถงหรูของโรงแรม ท่ามกลางเสียงแฟลชที่สาดเข้ามาไม่หยุดหย่อน เขาไม่ได้เลือกที่จะเดินแยกจากเธอ แต่กลับโอบไหล่บางเอาไว้แน่น ราวกับจะประกาศศักดาว่านี่คือสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต มินตราที่ยืนอยู่มุมหนึ่งของห้องกำหมัดแน่น ดวงตาที่เคยเฉี่ยวคมบัดนี้เต็มไปด้วยความโกรธแค้น เธอพุ่งเข้ามาขวางทางทั้งคู่ทันที "คณิน! นี่มันหมายความว่ายังไง! คุณจะเอาผู้หญิงไร้หัวนอนปลายเท้าคนนี้มาเหยียบหน้าฉันแบบนี้ไม่ได้นะ!" มินตรากรีดเสียงแหลมสูงจนแขกในงานต่างพากันเงียบกริบ คณินหยุดก้าวเดิน เขาสบตามินตราด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่าขนลุก "ไร้หัวนอนปลายเท้า? มินตรา... คุณรู้จักเธอดีพอแล้วเหรอถึงได้กล้าพูดแบบนั้น" "ฉัน..." "ฟ้าคือคนเดียวที่ผมจะแต่งงานด้วย" คณินพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย "ส่วนคุณ... หน้าที่คู่หมั้นที่ไม่ได้ถูกต้องการน่ะ จบลงตั้งแต่วินาทีที่คุณเริ่มทำร้ายคนของผมแล้ว" เพียงฟ้าเงยหน้ามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของชายหนุ่ม หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ นี่ไม่ใช่คณินที่เอาแต่ปากร้ายใส่เธอเหมือนทุกวัน แต่นี่คือคณินที่พร้อมจะเผชิญหน้ากับทุกคนเพื่อปกป้องเธอ "คุณคณิน..." เพียงฟ้าพึมพำ "เงียบไว้ก่อนครับ" เขาหันมาสบตาเธอด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แสนจะเจ้าเล่ห์ "ยังไม่จบแค่นี้" คณินหันกลับไปหาฝูงชนและกล้องทุกตัวที่จับจ้องมา "นอกจากเรื่องนี้ ผมยังมีอีกเรื่องที่จะประกาศ... การควบรวมโปรเจกต์อสังหาฯ ครั้งใหญ่ของตระกูลเรา จะมีเพียงฟ้าเป็นผู้ร่วมตัดสินใจเพียงผู้เดียว ทุกเอกสาร ทุกการอนุมัติ ต้องผ่านมือเธอ... ในฐานะภรรยาในอนาคตของผม" เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วทั้งห้อง มินตราหน้าซีดเผือดเหมือนถูกสาป เธอไม่คิดว่าคณินจะกล้าเล่นแรงถึงขนาดนี้ ในจังหวะที่ความวุ่นวายกำลังพุ่งถึงขีดสุด คณินก้มลงมากระซิบข้างใบหูของเพียงฟ้า "ตกลง... จะยอมเรียกผมว่า 'เฮีย' ต่อหน้าทุกคนได้หรือยังครับ?" เพียงฟ้าหน้าร้อนผ่าว เธอหันไปสบตาเขาที่ดูจะมีความสุขเหลือเกินที่เห็นเธอทำตัวไม่ถูก ก่อนที่เธอจะตัดสินใจขยับเข้าไปใกล้เขามากขึ้นจนปลายจมูกแทบจะแตะกัน "งั้นก็เลิกทำหน้าดุเป็นหมาบ้าก่อนสิครับ... 'เฮียณิน'" คณินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ แต่รอยยิ้มนั้นกลับหายไปทันทีเมื่อเขาสังเกตเห็นชายชุดดำกลุ่มหนึ่งที่ค่อยๆ แทรกตัวเข้ามาในกลุ่มผู้สื่อข่าวอย่างมีพิรุธ "เพียงฟ้า... ออกไปจากตรงนี้เดี๋ยวนี้" คณินเปลี่ยนโหมดจากคนรักที่คลั่งรักกลายเป็นนักล่าที่เต็มไปด้วยความระแวดระวังในเสี้ยววินาที "เกิดอะไรขึ้นครับ?" "มีคนบุกเข้ามา... และดูเหมือนพวกมันไม่ได้มาเพื่อทำข่าว" คณินคว้าข้อมือเพียงฟ้าไว้แน่น กำลังจะพาทั้งคู่หลบออกทางประตูข้าง ทว่าจู่ๆ ไฟในโถงโรงแรมก็ดับพรึบลงจนมืดสนิท ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของผู้คน คณินรู้สึกได้ถึงคมเหล็กเย็นเฉียบที่ทาบลงบนลำคอของเขาจากทางด้านหลัง "คุณคณิน! อย่าขยับนะ..." เสียงปริศนาที่ดังขึ้นจากความมืดทำเอาเพียงฟ้าที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ใจหายวาบ คณินยิ้มเหยียดในความมืด เขาคว้าข้อมือเพียงฟ้าไว้มั่นก่อนจะกระซิบเบาๆ "จำไว้นะ... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่าปล่อยมือจากผม" ท่ามกลางความโกลาหลที่เพิ่งเริ่มต้น ปลายกระบอกปืนเย็นๆ ก็ถูกกดลงที่ขมับของคณิน พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นหูอย่างประหลาดดังขึ้นจากคนที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด... "เสียใจด้วยนะคณิน... แต่ดีลนี้มันจบลงตั้งแต่นาทีที่คุณเลือกจะรักยัยนี่แล้ว" ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของเฮียณินและเพียงฟ้ามาจนถึงโค้งสุดท้ายนะครับ / นาโนบอทมาสเตอร์