ห้องว่างเปล่ากับความคลั่ง

เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคณินกระแทกพื้นคอนโดหรูใจกลางเมืองจนแทบจะกลายเป็นเสียงคำราม เขาผลักประตูห้องชุดราคาหลายสิบล้านออกด้วยความแรงจนมันกระแทกผนังดังปังใหญ่ ความมืดสลัวที่ต้อนรับเขาอยู่ภายในนั้นไม่ได้ทำให้เขาลดความเดือดดาลลงแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับกระตุ้นให้สัญชาตญาณสัตว์ร้ายในตัวเขาพุ่งพล่านขึ้นเป็นเท่าตัว "เพียงฟ้า!" เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องไปทั่วห้องที่เงียบสนิท ไร้ซึ่งเสียงตอบรับจากเจ้าของชื่อ ร่างสูงโปร่งเดินฉับๆ เข้าไปกลางห้อง กวาดสายตามองไปรอบๆ สิ่งแรกที่ผิดสังเกตคือความว่างเปล่าที่ดูเกินจริง รองเท้าส้นสูงคู่เก่งที่เธอชอบวางทิ้งไว้ตรงชั้นวางหายไป เสื้อคลุมตัวโปรดบนโซฟาก็หายไปด้วย เขาสาวเท้าตรงไปยังห้องนอน ลมหายใจเริ่มติดขัดเมื่อเห็นสภาพห้องที่จัดระเบียบเรียบร้อยเกินไป... ราวกับว่าไม่มีใครเคยอาศัยอยู่ที่นี่มานานนับเดือน คณินพุ่งตัวไปที่โต๊ะทำงานริมหน้าต่าง ลิ้นชักที่เคยล็อกไว้อย่างดีถูกเปิดออกจนสุด ไม่มีทรัพย์สินมีค่าใดหายไป นอกจาก 'เธอ' บนโต๊ะมีเพียงกระดาษแผ่นเดียวที่วางเด่นอยู่บนสมุดโน้ต ลายมือบรรจงที่เขาคุ้นตาเขียนเพียงสั้นๆ ทว่าเนื้อความของมันกลับเหมือนคมมีดที่กรีดลึกลงบนหัวใจของคนที่มั่นใจในอำนาจเหนือใครมาตลอด *‘ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมาค่ะท่านประธาน แต่นับจากวินาทีนี้ไป... เราไม่มีอะไรต้องติดค้างกันอีก ต่อให้โลกนี้จะเหลือแค่เราสองคน ฟ้าก็ขอเลือกที่จะเดินจากไปดีกว่าต้องอยู่กับคนที่ใช้ความรักเป็นเครื่องมือในการควบคุมชีวิตคนอื่นแบบคุณ ลาก่อนค่ะ คณิน’* "เวรเอ๊ย!" คณินสบถลั่น ขยำกระดาษในมือจนยับยู่ยี่ก่อนจะขว้างมันลงพื้นอย่างบ้าคลั่ง เขากระชากเนกไทที่รัดแน่นจนเหมือนจะหายใจไม่ออกออกไปพ้นตัว ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันเขากำลังพังทลายลงต่อหน้าความว่างเปล่านี้ เขาคิดว่าเขาสามารถบงการทุกอย่างได้ แม้กระทั่งหัวใจของเธอ แต่ตอนนี้เขากลับเป็นแค่คนโง่คนหนึ่งที่ทำของรักที่สุดหลุดมือไปเพียงเพราะความทระนงตัว เขากดโทรศัพท์หาปริญด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ทันทีที่อีกฝ่ายรับสาย คณินก็ตวาดใส่ทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้ใครได้พูด "เธอไปไหน! บอกมาเดี๋ยวนี้ว่าเพื่อนเธอหนีไปซ่อนตัวที่ไหน!" "ใจเย็นก่อนคุณคณิน!" ปริญตะคอกกลับมาทางโทรศัพท์ น้ำเสียงของเพื่อนสนิทเพียงฟ้านั้นเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและสะใจ "คุณยังกล้าถามอีกเหรอว่าเขาไปไหน? หลังจากที่คุณทำลายศักดิ์ศรีเขาจนไม่เหลือชิ้นดีแบบนั้น คุณคิดจริงๆ เหรอว่าคนอย่างเพียงฟ้าจะก้มหัวรับใช้คนที่มองความรักเป็นแค่ดีลธุรกิจ?" "ฉันสั่งให้บอกมา! อย่าให้ฉันต้องใช้มาตรการรุนแรงกับคนรอบข้างเธอ!" คณินคำรามลั่น ดวงตาคมกริบคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความคลั่งใจ "ฉันไม่สนหรอกว่าเธอจะเกลียดฉันแค่ไหน แต่เธอไม่มีสิทธิ์หายไปจากชีวิตฉัน!" "คุณมันบ้าไปแล้ว!" ปริญหัวเราะเยาะ "จำไว้นะคณิน คนอย่างเพียงฟ้า ถ้าตัดสินใจเดินออกไปแล้ว ต่อให้คุณขุดรากถอนโคนทั้งเมืองนี้ก็หาเขาไม่เจอหรอก เพราะคุณไม่เคยรู้จัก 'ตัวตนที่แท้จริง' ของเขาเลยสักนิด คุณรู้จักแต่เพียงฟ้าที่เป็นของเล่นให้คุณคอยบงการไงล่ะ!" สายถูกตัดไปพร้อมกับเสียงที่ดังก้องอยู่ในหัว คณินโยนโทรศัพท์ทิ้งลงบนโซฟาอย่างแรง ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงกว้างที่ยังคงหลงเหลือกลิ่นจางๆ ของน้ำหอมที่เขาโปรดปราน มันไม่ใช่แค่กลิ่นหอม แต่มันคือตัวแทนของความทรงจำที่เขากำลังจะสูญเสียไปตลอดกาล เขายกมือขึ้นกุมขมับ หัวใจที่เคยแกร่งดั่งหินผากำลังถูกบีบคั้นด้วยความกลัว... ความกลัวที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน กลัวว่าความผิดพลาดของตัวเองจะกลายเป็นกำแพงกั้นที่เขาไม่มีวันข้ามไปได้อีก ทว่าในขณะที่ความมืดมิดครอบคลุมจิตใจ เสียงกริ่งประตูห้องก็ดังขึ้นรัวๆ ราวกับคนกดกำลังรีบร้อน คณินเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่แดงก่ำจากการอัดอั้นเต็มไปด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ เขาพุ่งตัวออกไปเปิดประตูทันทีโดยไม่รอช้า "ฟ้า...?" เขาเรียกชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า หวังจะเห็นใบหน้าที่เขาโหยหา ทว่าสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่เพียงฟ้า... หากแต่เป็นมินตราที่ยืนอยู่พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นและเอกสารบางอย่างในมือ "ตามหาเมียรักอยู่เหรอคะคุณคณิน?" มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงดัดจริต ก่อนจะขยับเข้าใกล้เขาจนได้กลิ่นน้ำหอมฉุนกึก "ฉันมีข่าวดีจะบอก... พอดีคนของฉันเพิ่งถ่ายรูปคนที่คุณตามหาได้ที่สนามบินน่ะค่ะ เห็นว่ากำลังจะบินไปที่ที่ไม่มีใครตามหาเจอ... แล้วที่สำคัญกว่านั้น" เธอยื่นรูปถ่ายใบหนึ่งให้เขา ในรูปนั้นเพียงฟ้าไม่ได้ไปคนเดียว แต่ข้างกายหญิงสาวกลับมีชายหนุ่มคนหนึ่งที่คณินจำได้แม่นว่าเป็นศัตรูทางธุรกิจตัวฉกาจของเขา กำลังกุมมือเพียงฟ้าไว้แน่นพร้อมรอยยิ้มที่แสดงถึงความหวงแหน "คุณกำลังจะเสียทุกอย่างไปพร้อมๆ กันเลยนะคะ ทั้งบริษัท... และผู้หญิงที่รักคุณแค่เพราะสงสาร" ความโกรธจัดพุ่งขึ้นถึงขีดสุด คณินกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างที่ขวางหน้า ความคลั่งรักที่ถูกกดทับไว้ตอนนี้มันกำลังจะระเบิดออกมา... และคราวนี้ เขาจะไม่ยอมเป็นสุภาพบุรุษที่แสนดีอีกต่อไป ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 28 กับนาโนบอทมาสเตอร์นะครับ!