การตัดสินใจที่เจ็บปวด

กระดาษแผ่นสีขาวสะอาดบนโต๊ะทำงานราคาแพงระยับสั่นไหวตามปลายนิ้วที่กดทับลงไปเล็กน้อย เพียงฟ้าไม่ได้ใช้เวลาไตร่ตรองนานอย่างที่ควรจะเป็น ทุกตัวอักษรที่บรรจงเขียนลงไปด้วยลายมือเป็นระเบียบถูกร้อยเรียงขึ้นเพื่อจุดประสงค์เดียว... การหายตัวไปจากสมรภูมิที่ชื่อว่าคณิน "เธอพูดบ้าอะไรออกมา! ใครอนุญาตให้เธอพูดคำนี้... เพียงฟ้า!" เสียงทุ้มต่ำที่ตะคอกใส่หน้าเธอยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท มันคือความเกรี้ยวกราดที่เจือความหวาดกลัวอย่างมิดชิด ผู้ชายอย่างคณินไม่เคยกลัวอะไร บนโลกใบนี้มีแต่คนก้มหัวให้ประธานหนุ่มแห่งอาณาจักรพร็อพเพอร์ตี้หมื่นล้าน แต่มีเพียงเธอคนเดียวที่ทำให้เขาสติหลุดได้เพียงแค่ขยับปากพูดคำว่า 'ลาออก' เพียงฟ้าวางปากกาลง เธอแค่นยิ้มหยันให้กับความอ่อนแอในแววตาคู่สวยของตัวเองในเงาสะท้อนกระจกเงาด้านข้าง ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอกลายเป็นจุดอ่อน เป็นเป้าหมายให้พวกไฮโซจอมปลอมอย่างมินตราใช้เล่นงาน และที่สำคัญที่สุด... เธอไม่อยากเป็นตัวถ่วงที่ทำให้คณินต้องเอาชื่อเสียงและอนาคตของบริษัทมาแลกกับข่าวฉาวหน้าหนึ่ง ถ้าการอยู่ใกล้เธอมีแต่จะดึงให้เขาต่ำลง สู้เลือกที่จะเดินจากไปในวันที่ต่างฝ่ายต่างยังมีความทรงจำที่ดี (หรือแม้กระทั่งความเจ็บปวด) น่าจะยุติธรรมที่สุดแล้ว ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งก่อนที่ร่างสูงโปรดปรานของปริญจะแทรกตัวเข้ามา เพื่อนสนิทหนุ่มหน้าหวานกวาดตามองสภาพห้องทำงานและซองเอกสารสีน้ำตาลในมือของเธอด้วยแววตาตื่นตระหนก "ฟ้า แกเอาจริงดิ?" ปริญสาวเท้าเข้ามาใกล้ ลดเสียงกระซิบต่ำ "เฮียณินเพิ่งออกจากห้องประชุมใหญ่ หน้าตาเหมือนพร้อมจะกินหัวคนทั้งบริษัท แกแน่ใจนะว่าจะยื่นตอนนี้" "ฉันแน่ใจที่สุดแล้วปริญ" เพียงฟ้ายกยิ้มจางๆ ส่งให้เพื่อนสนิท เป็นรอยยิ้มที่ฝืนที่สุดในชีวิต "แกก็เห็นนี่ว่าเรื่องมันบานปลายไปกันใหญ่แล้ว มินตราเอาเรื่องสัญญาหุ้นครอบครัวฉันมาขู่ แถมบอร์ดบริหารก็เริ่มกดดันเฮียณินเรื่องความสัมพันธ์ของเรา ถ้าฉันยังหน้าด้านอยู่ตรงนี้ คนที่จะพังไม่ใช่แค่ฉัน... แต่คือเขา" "แต่แกก็รู้ว่าเฮียมันคลั่งแกขนาดไหนวะฟ้า!" ปริญขมวดคิ้วมุ่นด้วยความร้อนใจ "อีตาประธานปากแข็งคนนั้น ยอมหักไม่ยอมงอเพื่อปกป้องแกมาตลอดนะเว้ย ถ้าตื่นมาแล้วไม่เจอแก... ฉันว่าตึกนี้ได้กลายเป็นจุลแน่ๆ" "เขาไม่ได้รักฉันแบบนั้นหรอกปริญ เขาแค่... เสียหน้าที่มีคนมาล้ำเส้นของเล่นในอาณาเขตของตัวเองต่างหาก" เพียงฟ้าตัดบทด้วยน้ำเสียงที่สั่นน้อยๆ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความเข้มแข็ง "ฝากบอกเขาด้วยนะ... ว่าขอบคุณสำหรับทุกอย่าง" พูดจบ เธอก็หยิบซองเอกสารลาออกวางไว้บนโต๊ะทำงานของคณินเป็นสิ่งสุดท้าย คว้ากระเป๋าเป้สะพายขึ้นบ่า แล้วก้าวเดินผ่านร่างของปริญออกไปอย่างเด็ดเดี่ยว โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองโต๊ะทำงานตัวนั้นอีกเลย บรรยากาศภายในห้องทำงานท่านประธานชั้นบนสุดเงียบสงบจนน่าอึดอัด คณินเพิ่งเสร็จสิ้นจากการเคลียร์ปมปัญหากับกลุ่มผู้ถือหุ้นหัวโบราณที่พยายามจะเอาชื่อเสียงของเพียงฟ้ามาโจมตีเขา ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันและเหนื่อยล้า เขานวดขมับตัวเองเบาๆ ก่อนจะผลักประตูห้องทำงานส่วนตัวเข้ามาด้วยความหงุดหงิด เขายังโกรธไม่หายกับคำพูดเมื่อครู่ของหญิงสาว ใครอนุญาตให้เธอพูดคำว่าไปให้พ้นหน้า? ใครอนุญาตให้เธอคิดจะทิ้งเขาไปง่ายๆ? "เพียงฟ้า!" คณินเรียกชื่อเธอเสียงดังลั่นห้องเมื่อกวาดสายตาแล้วไม่พบร่างเล็กนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานด้านนอก ความหงุดหงิดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความสังหรณ์ใจประหลาดที่ตีรวนขึ้นมาในอกหนา ฝ่ามือหนาผลักประตูห้องทำงานตัวเองให้เปิดกว้างขึ้น ความว่างเปล่าต้อนรับเขา บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ไม่มีร่างบางคอยนั่งเช็คเอกสารหรือเงยหน้าขึ้นมาเถียงเขาด้วยสายตาพยศ ไม่มีแม้แต่เงาของเธอ แต่สิ่งที่สะดุดตากลับเป็น... ซองเอกสารสีน้ำตาลวางเด่นเป็นสง่าอยู่กลางโต๊ะ หัวใจของประธานหนุ่มกระตุกวูบอย่างแรง ความเย็นเฉียบแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ สัญชาตญาณดิบเถื่อนบางอย่างร้องเตือนภัยจนสติแทบกระเจิง สองขายาวก้าวฉับเข้าไปคว้าซองเอกสารนั้นขึ้นมาเปิดด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย กระดาษแผ่นขาวที่คุ้นตา... ใบลาออก พร้อมลายเซ็นบรรจงที่เขียนไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย *เรียน ประธานกรรมการบริหาร* *เนื่องด้วยเหตุผลส่วนตัวและเพื่อความเหมาะสมในการดำเนินธุรกิจ ข้าพเจ้า นางสาวเพียงฟ้า... ขอลาออกจากตำแหน่งเลขาธิการและพนักงานทุกตำแหน่ง มีผลตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป* *ขอแสดงความนับถือ* *เพียงฟ้า* พรึบ! กระดาษในมือขยำยำรวมกันจนยับยู่ยี่ในพริบตาเดียว แรงบีบจากฝ่ามือแกร่งทำให้กระดาษแทบแหลقคามือ คณินรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก หน้าอกข้างซ้ายด้านชาและปวดหนึบราวกับถูกค้อนเหล็กทุบซ้ำๆ "หนีงั้นเหรอ... เพียงฟ้า กล้ามากนะ!" เสียงคำรามต่ำในลำคอของคณินดังขึ้นด้วยความคลุ้มคลั่ง ดวงตาคมกริบแดงก่ำเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัวระคนกัน เขาคว้าโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะมากดโทรออกหาเธอทันที ตู๊ด... ตู๊ด... ตู๊ด... "เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้..." เสียงระบบตอบรับอัตโนมัติยิ่งกว่าน้ำมันราดลงบนกองเพลิง คณินปาโทรศัพท์มือถือราคาแพงกระแทกผนังห้องจนแตกกระจายละเอียดไม่20ชิ้น เขาสบถออกมาอย่างหัวเสีย ร่างสูงหมุนตัวเตรียมจะพุ่งออกไปตามล่าตัวคนตัวดีที่กล้าลองดีกับเขา ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ตามด้วยการผลักเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต ปริญยืนหอบหายใจโยนอยู่ที่กรอบประตู สีหน้าซีดเผือดไม่แพ้คนใกล้ตาย "เฮีย! แย่แล้ว..." ปริญละล่ำละลักพูดโดยไม่รอให้คณินเอ่ยปาก "น้องฟ้า... ฟ้าเขาเรียกแท็กซี่หน้าตึกออกไปแล้ว! ผมติดต่อไปก็ไม่รับสาย แกกำลังจะไปสนามบิน!" คณินชะงักกึก ร่างสูงใหญ่หยุดนิ่งราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ความเงียบงันเข้าปกคลุมทั่วทั้งห้องชั่วเสี้ยววินาที ก่อนที่รังสีความน่ากลัวแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจะพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด ดวงตาคมกริบหรี่แคบลงอย่างอันตราย ขากรรไกรขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ในเมื่อเธอเลือกที่จะวิ่งหนี... เธอก็ต้องเตรียมใจรับบทลงโทษจากซาตานอย่างเขาให้ดี! "เตรียมรถ... แล้วขับตามฉันมา" คณินเค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบจนปริญถึงกับขนลุกซู่ "ถ้าฉันหาตัวเธอไม่เจอ... วันนี้คนทั้งบริษัทได้รื้อตึกทิ้งแน่!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความคลั่งรักแบบซึนๆ ของเฮียณินด้วยนะครับ!