ความลับที่ถูกเปิดเผย

หน้าจอสมาร์ทโฟนในมือเพียงฟั่นสั่นระริก ข้อความข่มขู่จากเบอร์ปริศนายังคงค้างหราอยู่บนหน้าจอ หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับกลองรบ ในขณะที่เสียงฮือฮาจากกลุ่มผู้สื่อข่าวและพนักงานในโถงกลางของบริษัทอสังหาฯ ยักษ์ใหญ่เริ่มดังระงมขึ้นเรื่อยๆ ราวกับพายุที่กำลังก่อตัว “เตรียมตัวรับแรงกระแทกงั้นเหรอ?” เพียงฟ้าเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความถือดี เธอไม่ใช่คนที่จะยอมก้มหัวให้ใครมาทำลายครอบครัว โดยเฉพาะเมื่อคู่ต่อสู้เป็นพวกเล่นสกปรกในที่มืด ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้ากับความวุ่นวาย มือหนาของใครบางคนกลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงกระชากนุ่มนวลแต่เด็ดขาดดึงให้เธอหมุนตัวกลับไปปะทะเข้ากับแผงอกกว้างที่คุ้นเคย กลิ่นน้ำหอมไม้หอมผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของคณินทำให้เธอชะงัก “จะไปไหน” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามราบเรียบ ใบหน้าหล่อเหลาไร้อารมณ์นั้นนิ่งสนิทราวกับรูปปั้น แต่เพียงฟ้าสังเกตเห็นแววตาที่เต้นเร่าด้วยความกังวลลึกๆ “ปล่อยค่ะเฮีย... เอ้อ ปล่อยครับ!” เพียงฟ้าพยายามดึงมือออก “ถ้าเฮียไม่ไปหยุดพวกเขาก็ปล่อยฟ้า ฟ้าไม่ยอมให้ใครเอาเรื่องหนี้สินครอบครัวฟ้ามาเป็นเครื่องมือทำลายศักดิ์ศรีฟ้าหรอกนะ!” คณินขมวดคิ้ว ปลายคางได้รูปเชิดขึ้นเล็กน้อย “เธอคิดว่าเธอเป็นใครถึงจะไปสั่งให้ใครหยุดได้? คนพวกนั้นรอจังหวะเหยียบซ้ำอยู่ แล้วเธอก็จะเดินเข้าไปให้เขาขยี้ถึงที่เหรอ? สมองน่ะมีไว้ประดับหัวหรือไงเพียงฟ้า” “ปากร้าย!” เพียงฟ้าตวาดกลับ ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยาดน้ำใส “ใช่สิ! เฮียมันคนรวย เฮียมันมีอำนาจ เฮียจะไปสนอะไรกับชีวิตพังๆ ของคนอื่น แต่สำหรับฟ้า... ครอบครัวคือทุกอย่าง ถ้าเฮียไม่ช่วย ก็อย่ามาขวางทางกัน!” เธอกระชากมือออกจนหลุด ก่อนจะก้าวฉับๆ ออกไปทางประตูห้องทำงาน แต่คณินกลับก้าวตามมาติดๆ เขาขยับตัวประชิดหลังเธอ แล้วดันร่างบางเข้าไปในห้องเก็บเอกสารข้างๆ ก่อนจะปิดล็อกประตูอย่างรวดเร็ว “นี่เฮียทำบ้าอะไร!” คณินไม่ตอบ เขาหยิบแฟ้มเอกสารหนาปึกบนชั้นวางมาโยนลงบนโต๊ะไม้ตัวยาว เสียงกระแทกดังปังจนเพียงฟ้าสะดุ้ง เขาสะบัดนิ้วไปยังเอกสารกองนั้นด้วยท่าทางหงุดหงิด “อ่านซะ” เพียงฟ้ามองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะหยิบเอกสารขึ้นมาอ่าน ลมหายใจของเธอสะดุดกึกเมื่อพบว่ามันไม่ใช่รายงานธุรกิจอย่างที่คิด แต่มันคือ ‘สัญญาซื้อขายหนี้สิน’ ที่ธนาคารโอนสิทธิ์ความเป็นเจ้าหนี้มาให้ ‘บริษัทของคณิน’ แต่ที่น่าตกใจกว่านั้นคือ ในบันทึกท้ายสัญญา มีเงื่อนไขการ ‘พักชำระหนี้’ ยาวนานถึงสิบปี โดยไม่มีดอกเบี้ย หากผู้กู้ไม่พร้อม “นี่มัน...” มือของเพียงฟ้าสั่นเทาขณะพลิกไปอีกหน้า “เฮียซื้อหนี้พวกนี้ไว้หมดเลยเหรอ?” “ไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องมายุ่ง” คณินเสมองไปทางอื่น ใบหูของเขาขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อย “ฉันแค่เห็นว่าโปรเจกต์ของพ่อเธอมีศักยภาพพอที่จะทำกำไรให้บริษัทได้ในอนาคต การปล่อยให้ถูกฟ้องล้มละลายตอนนี้มันเสียเวลาเปล่า” “โกหก” เพียงฟ้าเดินเข้าไปใกล้เขา จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมเข้มที่พยายามหลบเลี่ยง “ถ้าแค่อยากได้โปรเจกต์ เฮียไม่ต้องทำถึงขนาดออกรับหน้าแทน หรือเอาชื่อบริษัทเฮียไปค้ำประกันหนี้ส่วนบุคคลให้ครอบครัวฟ้าก็ได้ นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจ แต่มันคือเรื่องของฟ้า... ใช่ไหมเฮีย?” “มโนเก่ง” คณินพ่นลมหายใจอย่างรำคาญ “ฉันก็แค่รำคาญที่เห็นลูกน้องตัวเองมัวแต่พะวงกับปัญหาหนี้สินจนทำงานพลาด ถ้าไม่มีสมาธิทำงาน ก็ไปลาออกซะ อย่ามาถามคำถามไร้สาระแบบนี้” “เฮียณิน!” เพียงฟ้าขึ้นเสียงสูง เธอรู้ทันว่านี่คือวิธีปฏิเสธแบบปากแข็งของคนตรงหน้า “มินตราเป็นคนส่งข้อความมาขู่ฟ้าใช่ไหม? เธอคงรู้เรื่องนี้ เลยจะแฉว่าเฮียแอบช่วยฟ้า เพื่อให้เฮียดูแย่ในสายตาผู้ถือหุ้น” คณินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาที่เคยนิ่งเฉยกลับไหวระริก “แล้วถ้าใช่ล่ะ? ถ้าความลับนี้รั่วออกไป คนจะหาว่าฉันใช้บริษัทเป็นเครื่องมือช่วยเด็กเส้นอย่างเธอ เธอก็จะถูกมองว่าเกาะฉันกิน... ถึงตอนนั้นเธอยังจะกล้าเงยหน้าสู้คนอื่นอยู่ไหม?” “ฟ้าไม่แคร์” เพียงฟ้าเอ่ยเบาๆ แต่หนักแน่น เธอขยับเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของชายหนุ่ม “ฟ้าไม่แคร์ว่าใครจะพูดถึงฟ้ายังไง แต่ฟ้าแคร์ว่าเฮียทำไปเพื่ออะไร... เฮียทำเพราะเฮียรักฟ้าใช่ไหมครับ?” คณินชะงักไป คำถามนั้นจี้จุดที่เขากักขังไว้ในใจมาตลอดหลายเดือน เขาเป็นประธานที่ใครๆ ก็เกรงกลัว เป็นชายหนุ่มที่ดูเย็นชาไร้หัวใจ แต่ในวินาทีที่เพียงฟ้าจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเข้าใจ ความกำแพงที่เขาพยายามสร้างขึ้นมาก็พังทลายลง เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกของเขาสัมผัสกับแก้มเนียน ลมหายใจอุ่นๆ รินรดผิวหน้าจนเพียงฟ้าขนลุกซู่ “ถ้าฉันบอกว่าใช่... เธอจะหยุดปากเก่งแล้วยอมฟังคำสั่งฉันบ้างไหม?” เสียงหัวใจของเพียงฟ้าเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมาจากอก บรรยากาศในห้องแคบๆ อบอวลไปด้วยความตึงเครียดที่แปรเปลี่ยนเป็นความหวามไหวอย่างประหลาด แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากตอบ เสียงเคาะประตูห้องเก็บเอกสารก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง ตามด้วยเสียงที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี “คุณคณินคะ! ทำไมคุณถึงทำแบบนี้กับมินคะ? คุณซื้อหนี้ของยัยเด็กนี่ไว้จริงเหรอ!” เสียงของมินตราดังทะลุเข้ามาพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบ ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนบานพับแทบหัก คณินยังไม่ถอยห่างจากเพียงฟ้า เขาจ้องมองใบหน้าของคนรักด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำสั่งกลายๆ ว่า ‘อย่าเพิ่งขยับ’ ในขณะที่สายตาของมินตราที่เพิ่งก้าวเข้ามาเห็นภาพทั้งคู่ใกล้ชิดกันจนแทบจะรวมร่างกันนั้น... ก็เบิกกว้างด้วยความโกรธแค้นจนหน้าสั่น “นึกว่าแอบมาทำอะไร ที่แท้ก็มานัวเนียกันอยู่ในที่มืดๆ แบบนี้นี่เองสินะคะ!” มินตราแผดเสียงขึ้น “คุณคณิน... คุณทำลายชื่อเสียงตัวเองเพื่อผู้หญิงชั้นต่ำคนนี้เนี่ยนะ!” เพียงฟ้าแค่นยิ้ม เธอผละออกจากอ้อมกอดของคณินอย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับมินตราด้วยท่าทีที่เหนือกว่า “ชั้นต่ำงั้นเหรอคะคุณมินตรา? คนที่มาโวยวายในบริษัทคนอื่นด้วยเรื่องส่วนตัวเนี่ย... ใครกันแน่ที่ชั้นต่ำกว่ากัน?” “แก!” มินตราเงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าเพียงฟ้า แต่ทว่า... ข้อมือของมินตราถูกใครบางคนคว้าไว้กลางอากาศอย่างแรงเสียจนร่างของเธอเซถลาไปกระแทกกับชั้นวางเอกสาร “คนของฉัน... ต่อให้ฉันจะด่าหรือจะทำอะไร ก็ไม่มีสิทธิ์ให้ใครมาแตะต้อง!” เสียงของคณินเยือกเย็นจนมินตราหน้าถอดสี “และถ้าเธอไม่อยากให้ข่าวเรื่องที่เธอ ‘ยักยอกเงินกองทุนมูลนิธิ’ ถูกส่งไปที่ห้องสอบสวนในอีก 5 นาทีข้างหน้า... ก็ไสหัวไปซะ!” เพียงฟ้าเบิกตากว้าง หันไปมองคณินด้วยความตกใจ นี่เขารู้เรื่องมินตรามาตลอด แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... มินตราที่กำลังสั่นกลัวกลับแค่นหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง “คุณคิดว่าคุณคุมเกมอยู่เหรอคณิน? คุณลืมไปแล้วหรือไงว่าในกระเป๋าของฉันมี ‘ของขวัญ’ อีกชิ้นที่คนทั้งบริษัทกำลังจะได้รับ... และถ้าเปิดดูตอนนี้ รับรองว่าพรุ่งนี้บริษัทคุณล้มละลายแน่!” นิ้วเรียวของมินตรากดส่งอีเมลฉบับหนึ่งผ่านหน้าจอสมาร์ทโฟนต่อหน้าต่อตาคนทั้งคู่ ในขณะที่เสียงเตือน ‘อีเมลเข้า’ จากพนักงานนับร้อยคนข้างนอกห้องดังขึ้นพร้อมกันราวกับเสียงระเบิดเวลา! ความลับถูกเปิดเผย... และหายนะครั้งใหญ่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้วครับ หวังว่าตอนนี้น่าจะถูกใจรี้ดเดอร์ทุกท่านนะครับ ขอบคุณที่ติดตามกันมาจนถึงบทนี้ครับ!