หัวใจที่ตรงกัน

"ถ้าคิดจะถอยตอนนี้... บอกไว้ก่อนเลยนะครับว่าผมไม่ปล่อยให้คุณเดินออกไปง่ายๆ แน่" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความสั่นพร่าเล็กน้อยดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัดของห้องทำงานเพนต์เฮาส์ส่วนตัว แรงบีบที่ข้อแขนไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่มันหนักแน่นและเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเย่อหยิ่งมาตลอดหลายเดือน เพียงฟ้าเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เมื่อดวงตากลมโตสบเข้ากับนัยน์ตาคมกริบของคณิน ประธานหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครหน้าไหน แต่ในวินาทีนี้... แววตาคู่นั้นกลับสั่นไหวอย่างน่าใจหาย ความลับที่ถูกเปิดเผยเมื่อชั่วโมงก่อน เกือบจะทำลายทุกอย่างพังทลายลงมา เอกสารหลักฐานการฮุบหุ้นบริษัทครอบครัวของเขาถูกวางกองอยู่บนโต๊ะ พร้อมกับแผนการสกปรกของมินตราที่ตั้งใจจะใช้เพียงฟ้าเป็นเครื่องมือแลกเปลี่ยน แต่มันกลับจบลงด้วยการที่คณินกวาดล้างทุกอย่างจนหมดสิ้นในคืนเดียว เพื่อปกป้องคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้าโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย "ใครบอกว่าผมจะถอยครับเฮีย..." เพียงฟ้าเค้นเสียงลอดไรฟัน แม้ขอบตาจะร้อนผ่าวด้วยม่านน้ำใส แต่ริมฝีปากยังคงดื้อรั้นไม่เปลี่ยน "ในเมื่อปัญหาบ้าๆ นี่มันเคลียร์จบแล้ว ผมก็แค่จะกลับห้อง... ไปนอน!" "ปากดีไม่เคยเปลี่ยนเลยนะครับ" คณินถอนหายใจยาวพรืด ยอมปล่อยมือจากข้อแขนเรียว ก่อนจะก้าวประชิดเข้ามาจนพื้นที่ว่างระหว่างกันถูกลดทอนลงจนแทบไม่เหลืออากาศหายใจ เพียงฟ้าผถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับบานกระจกใสยักษ์ที่สะท้อนภาพเมืองหลวงยามค่ำคืนระยิบระยับ ทว่าสติสัมปชัญญะของเขากลับถูกดึงดูดให้จดจ่ออยู่แค่ร่างสูงที่โน้มตัวลงมาตรึงเขาไว้ด้วยสองแขน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และความตึงเครียดทำให้บรรยากาศร้อนระอุขึ้นอย่างประหลาด "เฮีย... ถอยไปเลยนะ ผมหายใจไม่ออก" เพียงฟ้าเอ็ดเสียงเขียว พยายามใช้มือดันแผงอกกว้าง แต่มันกลับแน่นราวกับกำแพงปูนซีเมนต์ "เรื่องวันนี้... ขอบคุณก็แล้วกันที่จัดการให้ แต่ไม่ได้หมายความว่าผมจะยอมให้เฮียมาทำตัวรุ่มแอมใส่แบบนี้นะ!" "รุ่มแอมเหรอครับ?" คณินทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอทุ้มต่ำดังขึ้นอย่างน่าหมั่นไส้ "เด็กดื้ออย่างคุณนี่ต้องโดนสักที ถึงจะเลิกพูดจายั่วโมโหผมสักวัน... รู้ไหมครับว่าผมเกือบหัวใจวายตายตอนที่เห็นคุณเดินเข้าไปในห้องประชุมนั้นคนเดียว" เพียงฟ้าชะงัก ประโยคต่อว่าที่เตรียมจะพ่นใส่กลืนหายลับไปกับลำคอเมื่อเห็นแววตาจริงจังที่ฉายชัดความกังวลระคนตัดพ้อ คณินไม่ใช่ผู้ชายประเภทที่จะยอมเปิดเผยจุดอ่อนให้ใครเห็นง่ายๆ แต่ภาพเงาในดวงตาคู่นั้น... มีแค่เพียงฟ้าคนเดียวมาโดยตลอด "ผม... ผมก็แค่อยากปกป้องตัวเองบ้าง" น้ำเสียงของเพียงฟ้าอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ความพยศเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความสั่นเครือที่ปกปิดไม่มิด "เฮียคิดว่าผมไม่กลัวเหรอครับ? เอกสารพวกนั้น... ถ้ามันพลาดขึ้นมา ชีวิตผมกับครอบครัวก็พังเหมือนกันนะ ทำไมเฮียถึงชอบทำอะไรคนเดียว ทำไมไม่ปรึกษาผมบ้าง" "เพราะผมไม่อยากให้คุณเอาตัวเองมาเสี่ยงกับเรื่องโคลนตมพวกนี้ไงครับ!" คณินเผลอตะคอกออกมาเบาๆ อย่างเหลืออด ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์ ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ใกล้ขมับบางจนเพียงฟ้าขนลุกซู่ "สำหรับผม... คุณไม่ใช่แค่เด็กฝึกงาน หรือคู่สัญญาอะไรบ้าบอพวกนั้นตั้งแต่แรกแล้ว เพียงฟ้า... คุณมองไม่ออกจริงๆ เหรอครับว่าทำไมผมถึงยอมทำทุกอย่างขนาดนี้" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นตรงจังหวะกันอย่างไร้เหตุผล เพียงฟ้าเม้มปากแน่น หัวใจกระหน่ำรัวราวกับกลองศึก ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย คำว่า *'คลั่งรัก'* ที่เคยได้ยินคนอื่นแซวเฮียณิน ลอยวนเวียนอยู่ในหัว แต่วันนี้... ผู้ชายปากร้าย เย็นชา และเผด็จการคนนี้ กำลังยืนสารภาพความรู้สึกทั้งหมดออกมาด้วยแววตาที่สั่นไหวและจริงจังที่สุดในชีวิต "แล้ว... แล้วทำไมเฮียถึงชอบปากร้ายใส่ผมล่ะครับ?" เพียงฟ้าช้อนตาขึ้นมอง ตัดสินใจขุดความกล้าเฮือกสุดท้ายออกมาถาม "ทำไมต้องคอยหาเรื่อง คอยกวนประสาทตลอดเวลาด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะเกลียด..." "ถ้าเกลียดคงไม่ตามหึงจนแทบคลั่งเวลาคุณไปยืนคุยกับไอ้ปริญหรอกครับ" คณินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความหึงหวงที่ไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป "ปากแข็งชะมัด... ทั้งที่คุณก็รู้ว่าผมรู้สึกยังไง ตั้งแต่วันแรกที่คุณเถียงผมฉอดๆ ในห้องทำงานแล้ว เพียงฟ้า... ผมจีบคุณไม่เป็นหรอกนะ แต่ถ้าจะให้ปล่อยมือจากคุณไป บอกเลยว่าไม่มีทาง" คำสารภาพที่พรั่งพรูออกมาอย่างไร้ฟิลเตอร์ ทำให้เพียงฟ้าใบ้ารับประทานไปชั่วขณะ เลือดในกายสูบฉีดจนใบ้าร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู สมองขาวโพลนจนคิดคำเถียงไม่ออก นี่น่ะเหรอ... ประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแห่งวงการอสังหาริมทรัพย์ กำลังยืนสารภาพรักกับเขาด้วยท่าทีเงอะงะปนเอาแต่ใจแบบนี้เนี่ยนะ! "เฮีย... พูดบ้าอะไรเนี่ย หน้าไม่อาย" เพียงฟ้าพึมพำเบาๆ หลบสายตาคมกริบที่มองมาด้วยความเว้าวอน พวงแก้มเนียนแดงก่ำจนลามถึงลำคอ "หน้าไม่อายแล้วรักไหมล่ะครับ?" คณินไม่เพียงแต่ไม่ถอย เขากลับถือวิสาสะใช้ปลายนิ้วเชยคางมนขึ้นมาบังคับให้สบตา "ตอบผมมาสิครับ เพียงฟ้า... หัวใจของคุณตอนนี้ มันรู้สึกเหมือนกับผมหรือเปล่า" ดวงตากลมโตไหวระริก ภาพเหตุการณ์ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว ทั้งความกวนประสาท ความใจดีที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดุ และการกระทำที่คอยปกป้องเขาจากอันตรายทุกรูปแบบ... ไม่มีใครทำให้เพียงฟ้าใจเต้นแรงได้เท่าผู้ชายคนนี้อีกแล้ว เพียงฟ้ายิ้มออกมาบางเบา รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของคณินกระตุกวูบ "ถ้าบอกว่าไม่... เฮียจะทำยังไงล่ะครับ?" คนปากเก่งยังคงแกล้งหยหยอกด้วยความหมั่นไส้ "ผมก็จะจูบคุณ... จนกว่าคุณจะยอมพูดความจริงครับ" คณินกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้ามาใกล้จนลมหายใจรดรินกัน "เฮีย! คนฉวยโอกาส!" เพียงฟ้าหลับตาปี๋ด้วยความเขินจัด สองมือเล็กยกขึ้นดันไหล่กว้างไว้เป็นเชิงห้ามปราม แต่แรงผลักนั้นกลับเบาหวิวราวกับปุยฝ้าย ก่อนที่ริมฝีปากอุ่นจัดจะทาบทับกลีบปากนุ่มของเขาอย่างแผ่วเบาและเนิ่นนาน ไม่มีความรุกราน มีเพียงความโหยหาและความรู้สึกมากมายที่ถูกถ่ายทอดผ่านสัมผัสอ่อนโยนนั้น เนิ่นนานกว่าคณินจะยอมผละออกมาราวกับเสียดาย ปลายจมูกยังคงคลอเคลียอยู่กับแก้มเนียนที่แดงก่ำ "ตกลงว่า... เป็นแฟนกับผมนะครับ" เสียงทุ้มกระซิบชิดริมหีบปาก นัยน์ตาสีเข้มพราวระยับด้วยประกายความสุขที่ปิดไม่มิด "ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด เพราะผมจองตัวคุณไว้แล้ว" เพียงฟ้าซบหน้าลงกับอกแกร่งเพื่อซ่อนรอยยิ้มกว้างที่หุบไม่ได้ พร้อมกับพยักหน้ารับเบาๆ เป็นการยินยอมจำนนแต่โดยดี "ก็ได้ครับ... พรุ่งนี้ผมจะไปทำงานในฐานะแฟนเฮียก็ได้ ห้ามดุผมอีกนะ!" คณินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี วงแขนแข็งแรงรวบเอวบางเข้ามากอดแนบแน่นด้วยความรักใคร่ระคนหวงแหน ปัญหาภายนอกจะหนักหนาสักแค่ไหนในตอนนี้... มันก็ไม่หลงเหลือพื้นที่ในหัวใจของคนทั้งคู่อีกต่อไปแล้ว ทว่า... ในจังหวะที่ความเงียบอันแสนหวานกำลังโอบล้อมคนทั้งคู่ไว้ เสียงสัญญาณเตือนภัยอิเล็กทรอนิกส์จากหน้าประตูเพนต์เฮาส์ก็ดังขึ้นกะทันหัน! *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* ตามมาด้วยเสียงรหัสผ่านที่ถูกกดปลดล็อกอย่างคุ้นเคย... และประตูบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดผางเข้ามาโดยบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะกล้าเหยียบย่างเข้ามาในยามวิกาลนี้! "พี่ณินคะ! ทำไมติดต่อไม่ได้ มินตรามีเรื่องสำคัญ..." ------------------------------------------------------------------------ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ!