โลกทั้งใบเป็นสีชมพู

"พี่ณินคะ! ทำไมติดต่อไม่ได้ มินตรามีเรื่องสำคัญ..." เสียงแหลมสูงที่เจือความร้อนรนผ่านลำโพงโทรศัพท์ถูกตัดสายทิ้งอย่างไร้เยื่อใย นิ้วเรียวยาวของคณินกดปุ่มบล็อกเบอร์นั้นเป็นรอบที่สามของวันด้วยใบหน้าเรียบเฉย ราวกับสิ่งที่เพิ่งตัดทิ้งไปไม่ใช่เสียงของอดีตคู่หมั้น แต่เป็นเพียงแค่ขยะชิ้นหนึ่งที่เกะกะสายตา ในห้องทำงานเพนต์เฮาส์ส่วนตัวชั้นบนสุดของตึกระฟ้า บรรยากาศไม่ได้เย็นเยียบเหมือนเคย ทว่ากลับอบอวลไปด้วยความนุ่มนวลแปลกประหลาด เพียงฟ้ายืนกอดอกพิงขอบกระจกใส มองท่านประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าดุยิ่งกว่าเสือ กำลังวุ่นวายอยู่กับการจัดระเบียบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานด้วยตัวเอง ทั้งที่มีเลขาฯ หน้าห้องคอยจัดการให้อยู่แล้ว "มองอะไรครับ หน้าผมมีตัวหนังสือเขียนไว้เหรอ" คณินเงยหน้าขึ้นสบตา ปากหนาเอ่ยแซะตามนิสัย แต่แววตากลับระยิบระยับจนคนมองต้องเบ้ปากหมั่นไส้ "เปล่าครับ แค่กำลังคิดว่า... ท่านประธานคนเก่งของเรานี่ว่างมากเหรอครับ ถึงได้มานั่งเช็ดโต๊ะทำงานรอบที่สิbyแล้วมั้งเนี่ย" เพียงฟ้าลากเสียงกวนประสาท ยักคิ้วหลิ่วตาใส่คนที่กำลังตีหน้าขรึมกลบเกลื่อนความคลั่งรักของตัวเอง คณินถอนหายใจยาว วางปากกาในมือลงแล้วลุกขึ้นเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวคนปากเก่งอย่างรวดเร็ว จนเพียงฟ้าต้องถอยหลังไปชนกับกระจกใสโดยอัตโนมัติ สองแขนแกร่งยกขึ้นกักตัวร่างบางไว้ตรงกลาง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนใจสั่น "ว่างไม่ว่างไม่รู้... แต่ถ้าเป็นเรื่องของคุณ ผมว่างตลอด 24 ชั่วโมงครับ" "อี๋... เลี่ยนมากเฮีย ไปกินวาทศิลป์ที่ไหนมาเนี่ย" เพียงฟ้ายกมือขึ้นดันแผงอกกว้างเบาๆ แต่มีหรือที่แรงแค่นี้จะสะเทือนคนตัวโต คณินกลับฉวยข้อมือบางทั้งสองข้างรวบไว้ด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาทักใบหน้าเนียนอย่างเบามือ สายตาดุๆ เมื่อครู่เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนจนแทบละลาย "ตั้งแต่มีคุณเข้ามาในชีวิต โลกของผมมันก็มีแต่สีชมพูนั่นแหละ... เลิกแซะผมสักวันจะตายไหมครับ ตัวแสบ" "ใครตัวแสบกันเล่า!" เพียงฟ้าหน้าแดงซ่านด้วยความเขินอาย แต่ปากก็ยังไม่วายเถียงกลับทันควัน เคมีของทั้งคู่กล C ชวนจิกหมอนจนถ้ามีคนนอกมาเห็นคงต้องกุมขมับกับความคลั่งรักแบบไม่ลืมหูลืมตาของท่านประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งคนนี้ ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา คณินสลัดคราบประธานหนุ่มผู้เย็นชาทิ้งไปจนหมดสิ้น กลายเป็นเงาตามติดเพียงฟ้าแจราวกับปาท่องโก๋ ไม่ว่าจะไปมหาวิทยาลัย ไปกินชาบู หรือแม้กระทั่งตอนไปซื้อของใช้ส่วนตัวในซูเปอร์มาร์เก็ต สายตาคมกริบที่เคยใช้มองคู่แข่งทางธุรกิจ ถูกเปลี่ยนมาใช้มองคนตัวเล็กข้างกายด้วยความทะนุถนอมราวกับไข่ในหิน จนเพื่อนสนิทอย่างปริินถึงกับเบะปากมองบนแซวว่า *'ระวังเถอะ น้ำตาลจะท่วมปอดตายก่อนเรียนจบปริญญาตรี'* "เย็นนี้อยากกินอะไรครับ ผมให้เชฟเตรียมไว้ให้ที่คอนโด หรือจะไปเดินตลาดนัดแถวออฟฟิศดี" คณินก้มหน้าลงกระซิบชิดใบหูขาวสะอาด เสียงทุ้มต่ำพร่ามัวทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะ "นี่เฮีย... เกรงใจเลขาฯ ข้างนอกบ้างเถอะ ยืนตัวติดกันขนาดนี้ เดี๋ยวเขาก็เอาไปนินทากลุ่มไลน์บริษัทหรอก" เพียงฟ้าเอ็ดเบาๆ แต่ไม่ได้ขัดขืนปล่อยให้โอบกอด "ช่างหัวพวกเขาซิครับ เงินเดือนผมเป็นคนจ่าย ใครจะกล้าเม้าท์ท่านประธานกับภรรยา... อ้อ หมายถึงว่าที่ภรรยาในอนาคตอันใกล้นี้ต่างหาก" คณินแก้คำพูดหน้าตาเฉย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนมุมปากหยัก "ใครภรรยาเฮีย ฝันไปเถอะ!" เสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอของคณินดังขึ้นอย่างอารมณ์ดี บรรยากาศความหวานชื่นกำลังปกคลุมคนทั้งคู่ราวกับอยู่ในโลกใบเล็กที่มีเพียงแค่เราสองคน ทว่าความสงบสุขมักมีอายุสั้นเสมอ... *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ ตามด้วยบานประตูที่ถูกผลักเปิดเข้ามาอย่างถือวิสาสะ โดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาตแม้แต่น้อย "พี่ณินคะ! มินตราโทรหาทำไมไม่รับ สายด่วนขนาดนี้ มินตรามีเรื่องสำคัญมากที่พี่ต้องรู้... เอ๊ะ!" มินตราหยุดชะงักกึกทันทีที่ก้าวเข้ามาเห็นภาพบาดตาบาดใจ—ภาพที่ท่านประธานหนุ่มผู้สูงส่งกำลังโอบกอดเด็กฝึกงานปากมอมคนนั้นแนบชิดติดกระจกหน้าต่าง ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบเดียวเท่านั้น คณินหันขวับไปมองผู้บุกรุก ใบหน้าที่เคยเปี่ยมด้วยรอยยิ้มอบอุ่นเมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกในเสี้ยววินาที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันตาเห็น "ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาในห้องนี้... มินตรา" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งทะลุขีดจำกัด เพียงฟ้าขยับตัวถอยหลังออกจากอ้อมแขนแกร่งเล็กน้อย ดวงตากลมโตหรี่มองผู้มาใหม่ด้วยแววตาท้าทายและรู้ทันเกม แต่มินตรากลับไม่ได้สนใจสายตานั้น เธอกัดริมฝีปากแน่น ยื่นโทรศัพท์มือถือหน้าจอเปิดภาพถ่ายใบหนึ่งมาตรงหน้าคณินด้วยมือที่สั่นเทา น้ำเสียงสั่นเครือเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกจนผิดปกติ "พี่ณินต้องดูนี่ค่ะ... เรื่องสำคัญที่มินตราจะบอกคือ... พ่อของเพียงฟ้าไม่ได้ล้มละลายเพราะธุรกิจธรรมดา แต่..." มินตราเว้นจังหวะ หายใจเข้าลึกก่อนจะกล่าวประโยคที่ทำให้เลือดในกายของคณินและเพียงฟ้าร้อนระอุขึ้นพร้อมกัน "...แต่มันมีคำสั่งซื้อขายลับจากบริษัทของครอบครัวพี่เอง เป็นคนสั่งเก็บหุ้นทั้งหมดในคืนเดียว!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ