คลื่นใต้น้ำลูกใหญ่

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนาบนโต๊ะกระจกใสในห้องทำงานส่วนตัวไม่ได้ดังจนสะเทือนขวัญ แต่แรงอัดจากความเงียบงันที่ตามมาต่างหากที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบ “พี่ณินอธิบายเรื่องนี้มาสิครับ” เพียงฟ้าไม่ได้ตบโต๊ะ ไม่ได้ขึ้นเสียงสูงปรี๊ดตามสไตล์คนพาล แต่ดวงตากลมโตที่จ้องตรงมากลับคมกริบราวกับใบมีดโกนซ่อน บนหน้าจอแท็บเล็ตในมือของร่างบางแสดงกราฟการถือครองหุ้นของบริษัทออกแบบที่เขาเพิ่งร่วมก่อตั้ง ตัวเลขสีแดงฉานบ่งบอกถึงความผิดปกติของการกวาดซื้อหุ้นก้อนใหญ่ในยามวิกาล และชื่อผู้ถือหุ้นใหม่รายใหญ่สุดก็กระจ่างแจ้งเสียจนไม่ต้องสืบเสาะ “มันเป็นแค่เกมธุรกิจ” คณินถอนหายใจยาว ปิดเปลือกตาลงครู่หนึ่งก่อนจะลืมขึ้นสบตาน ร่างสูงในชุดสูทสั่งตัดเนี๊ยบกริบขยับตัวเข้าหาขอบโต๊ะทำงาน แววตาของประธานหนุ่มเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าที่ปิดไม่มิด “ฟ้าก็รู้ว่าครอบครัวพี่ไม่ได้มองโลกในแง่ดีแบบที่เรามอง การที่พวกเขาทำแบบนี้…” “เพราะมองว่าผมไม่คู่ควรสินะครับ” เพียงฟ้าแค่นجยิ้มหยัน มุมปากข้างหนึ่งยกขึ้นสูงอย่างเย้ยหยัน “กลัวว่าเด็กจบใหม่โนเนมคนนี้จะเกาะพี่กิน กลัวว่าจะเข้าไปแปดเปื้อนตระกูลผู้ดีเก่าของพี่ ถึงขนาดต้องใช้เงินซื้อหุ้นกดดันเพื่อบีบให้ผมกระเด็นออกไปจากชีวิตพี่อย่างนั้นเหรอครับ” “ฟ้า!” คณินขมวดคิ้วมุ่น น้ำเสียงทุ้มต่ำดุดันขึ้นโดยอัตโนมัติ “อย่าพูดจาประชดประชันแบบนี้ พี่บอกแล้วไงว่าพี่จัดการได้ หุ้นพวกนั้นพี่กำลังให้คนทยอยซื้อคืน…” “ซื้อคืนด้วยวิธีไหนครับ? เอาเงินบริษัทไปถมปัญหาส่วนตัว หรือยอมก้มหัวให้คุณพ่อของพี่แล้วกลับไปแต่งงานกับคุณมินตราตามที่ผู้ใหญ่เขาจัดฉากไว้ให้!” เพียงฟ้าก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน มือเรียววางแท็บเล็ตกระแทลงบนพื้นผิวกระจกเสียงดังลั่น หัวใจดวงน้อยไหววูบด้วยความเจ็บแปลบแต่ริมฝีปากยังคงแข็งกร้าว “ผมไม่ใช่ตุ๊กตาในเกมของใครนะครับพี่ณิน! ถ้าครอบครัวพี่เกลียดผมนัก ทำไมไม่บอกผมตรงๆ ล่ะครับ ทำไมต้องให้ผมมารู้ทีหลังว่าความพยายามทั้งหมดของผมมันไร้ค่าเพราะชาติตระกูลมันต่ำต้อยในสายตาพวกท่าน!” ประธานหนุ่มนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ดวงตาคมกราบกรานมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้รื้นไปด้วยหยาดน้ำใสแต่ไม่มีวันยอมไหลลงมาให้ใครเห็น ความดื้อรั้นและศักดิ์ศรีที่ค้ำคออยู่คือสิ่งที่ทำให้คณินทั้งโกรธ ทั้งโมโห และ… คลั่งรักจนแทบคลق ร่างสูงผุดลุกขึ้นเต็มความสูง ก้าวข้ามโต๊ะทำงานแล้วคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวรั้งเข้ามาประชิดตัว แรงปะทะทำให้เพียงฟ้าเซเข้าหาอกแกร่งตามสัญชาตญาณ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก “ปล่อยผมนะ!” เพียงฟ้าพยายามบิดข้อมือออก ทว่าอ้อมแขนของคนตัวโตกลับโอบรัดไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก “พี่บอกว่ากำลังจัดการไง! ทำไมไม่เชื่อใจพี่บ้างวะฟ้า!” “แล้วทำไมผมต้องเชื่อคนที่ปล่อยให้คนอื่นมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีผมด้วยล่ะครับ!” เพียงฟ้าเงยหน้าขึ้นเถียงกลับทันควัน ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดริมฝีปาก คณินจ้องมองเรียวปากสีพีชที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดหย่อน ความอดทนที่สะสมมาตลอดสัปดาห์ขาดผึ่งลงตรงนั้น ร่างสูงก้มลงประกบจูบทับริมฝีปากดื้อรั้นทันทีโดยไม่ให้ตั้งตัว “อื้ม…!” เสียงประท้วงอู้อี้อยู่ในลำคอ เพียงฟ้าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือเล็กระดมทุบลงบนอกแกร่งเพื่อผลักไส ทว่าจุมพิตเอาแต่ใจครั้งนี้กลับไม่ได้มีความอ่อนโยน มันทั้งดุดัน ร้อนแรง และเต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจที่คณินต้องการระบายออกมาเพื่อย้ำเตือนว่าคนในอ้อมกอดนี้คือของเขา—เป็นของเขาคนเดียวเท่านั้น ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้ามาเกี่ยวพัน กวาดต้อนความหวานล้ำอย่างไร้ความปรานี มือหนาข้างหนึ่งรั้งท้ายทอยอีกฝ่ายให้รับสัมผัสได้ถนัดขึ้น ขณะที่อีกข้างโอบกระชับเอวคอดกิ่วจนแทบหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน ความโกรธขึงในตอนแรกค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความโหยหา จังหวะการจูบที่เคยรุกไล่เริ่มผ่อนปรนลงเหลือเพียงความนุ่มนวลเว้าวอนที่เรียกร้องให้คนตัวเล็กต้องยอมจำนน เพียงฟ้าวางมือที่เคยทุบตีลงบนอกแกร่ง หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความดื้อรั้นพังทลายลงในพริบตา เหลือเพียงความสั่นไหวที่วิ่งพล่านไปทั่วร่างภายใต้สัมผัสวาบหวามที่อีกฝ่ายจงใจป้อนให้ ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะดังขึ้นทำลายความเงียบในห้องทำงาน ทว่าทั้งสองคนยังคงนิ่งค้างอยู่ในท่าเดิม ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนเวียน คณินผละริมฝีปากออกช้าๆ ปลายจมูกยังคงคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียน ลมหายใจหอบกระชั้นของทั้งคู่ประสานกันเป็นจังหวะเดียว ดวงตาคมกริบก้มลงมองคนในอ้อมแขนที่ตอนนี้ริมฝีปากบวมเจ่อและแก้มแดงก่ำ “ถ้าพี่ปล่อยให้ฟ้าไป… ฟ้าคิดเหรอว่าพี่จะทำได้” เสียงทุบกระซิบแหบพร่าอยู่ข้างใบหู น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความหวงแหนและดื้อรั้นไม่แพ้กัน “จำเอาไว้ ว่าต่อให้คนทั้งโลกบอกว่าฟ้าไม่คู่ควรกับพี่ แต่ถ้าพี่เลือกแล้ว… ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาพรากฟ้าไปจากพี่ได้ทั้งนั้น” เพียงฟ้านิ่งงัน หัวใจกระตุกวูบกับคำประกาศกร้าวที่แฝงความจริงจังเกินกว่าร้อยเปอร์เซ็นต์ ปากเก่งๆ ที่เคยมีกลับอ้าพะงาบพูดไม่ออกเมื่อเจอสายตาคลั่งรักที่ส่งตรงมาแบบไร้การป้องกัน ทว่า… ก่อนที่บรรยากาศหวานปนดราม่าจะได้ดำเนินต่อ เสียงเคาะประตูก็จู่โจมเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! “เฮียณินคะ มินขออนุญาตเข้า… อุ๊ย!” ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้อนุญาต ร่างเพิ่งก้าวเข้ามาของมินตราหยุดชะงักกึก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นภาพประธานหนุ่มผู้เยือกเย็นกำลังโอบกอดและคลอเคลียอยู่กับเด็กฝึกงานปากจัดอย่างแนบชิด คณินไม่ได้สะดุ้งสะเทือนหรือรีบร้อนผลักคนในอ้อมแขนออก ร่างสูงเพียงแค่ปรายตามองผู้มาใหม่ด้วยแววตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก “ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาห้องนี้ มินตรา” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความคลั่งรักของเฮียณินและเพียงฟ้านะครับ