แผนซ้อนแผนของยัยตัวร้าย

"เธอมาทำอะไรที่นี่ มินตรา" คณินเอ่ยเสียงลอดไรฟันด้วยความกรุ่นโกรธ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองร่างระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมสีขาวสะอาดตาที่ยืนส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มอยู่หน้าประตูห้องพักส่วนตัวของเขา ณ รีสอร์ตหรูริมผาแห่งนี้ บรรยากาศรอบกายชายหนุ่มเย็นเยียบลงทันตาเห็นราวกับอุณหภูมิลดฮวบลงหลายองศา มินตราไม่เพียงแต่ไม่สะทกสะท้านต่อรังสีอำมหิตที่อีกฝ่ายแผ่ออกมา เธอกลับยกมือขึ้นเสยผมลอนยาวอย่างจริตจะก้าน ก่อนจะก้าวล้ำเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างบางแกล้งทำเป็นมองซ้ายมองขวาด้วยท่าทีตื่นเต้น "แหม... เฮียณินก็ถามแปลกนะคะ ฟ้าใสบอกมินตราเองไม่ใช่เหรอคะว่าเฮียมาตรวจงานที่นี่ แถมยังส่งโลケーションนี้มาให้..." กึก! คำพูดของมินตราเปรียบเสมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงมากลางผิวน้ำนิ่งสงบ เพียงฟ้าที่ยืนอยู่มุมห้อง—หลังจากตามมาเคลียร์งานด่วนกับท่านประธานหนุ่ม—ถึงกับชะงักกึก นัยน์ตาคู่สวยไหววูบด้วยความตกใจระคนเคลือบแคลง เธอหันขวับไปมองหน้าคณินทันที "คุณพูดอะไรนะ มินตรา!" คณินตวาดลั่น ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงจนน่ากลัว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโทสะ "ฉันไม่เคยส่งอะไรให้เธอทั้งนั้น! เลิกเล่นลิเกแล้วไสหัวออกไปจากห้องฉันซะก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน!" "เฮียณินใจร้ายจังค่ะ..." มินตราเบะปากทำท่าเหมือนจะร้องไห้ แต่ทว่าจังหวะนั้นเอง เธอกลับแกล้งเซถลาเข้าหาคณินอย่างจงใจ ร่างระหงโถมเข้าประชิดตัวชายหนุ่ม พร้อมกับมือเรียวที่เอื้อมไปกระชากสาบเสื้อเชิ้ตของเขาให้ยับยู่ยี่ในเสี้ยววินาที! ปัง! เสียงเปิดประตูห้องพักดังขึ้นพร้อมกับร่างของปริญ เพื่อนสนิทของเพียงฟ้าที่ถือวิสาสะผลักเข้ามาเพื่อตามเพื่อนรัก แต่ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้ทุกคนต้องแข็งค้าง—คณินกำลังยืนประชิดตัวอยู่กับมินตรา ในสภาพที่ฝ่ายหญิงเสื้อผ้าหลุดลุ่ยเล็กน้อยคล้ายเพิ่งผ่านศึกหนักมาหมาดๆ! เพียงฟ้าเบิกตากว้าง ความรู้สึกชาดิ่งแล่นพล่านตั้งแต่ปลายนิ้วเท้าลามขึ้นมาถึงขมับ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอกลับกระตุกวูบอย่างไร้สาเหตุ เธอมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ทั้งเจ็บแปลบ ช็อก และโกรธขึงจนพูดไม่ออก "นี่มัน... เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย" ปริญอุทานเสียงหลง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง "ฟ้ารบกวนเวลาส่วนตัวของพวกคุณ... ขอโทษด้วยนะคะ" เสียงหวานเอ่ยออกมาเรียบสนิท แต่มันกลับเย็นเยียบและสั่นน้อยๆ อย่างควบคุมไม่ได้ เพียงฟ้าแค่นั้นหัวอกแทบพังทลาย เธอยกมุมปากยิ้มเยาะให้กับความโง่เขลาของตัวเองที่เกือบจะเชื่อใจผู้ชายปากร้ายคนนี้ "ฟ้า! ฟังเฮียก่อน!" คณินผลักมินตราออกห่างจากตัวอย่างแรงจนหญิงสาวเกือบล้มคว่ำ เขาสบถออกมาอย่างหัวเสียเมื่อเห็นแววตาไหวระริกที่เต็มไปด้วยความผิดหวังจากคนตัวเล็ก "มันไม่ใช่แบบนั้น! ยัยนี่มันจัดฉาก!" "จัดฉากเหรอคะ?" เพียงฟ้าทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอของเธอดังขึ้นเบาๆ แต่มันบาดลึกถึงขั้วหัวใจของคนฟัง "คุณจะแก้ตัวยังไงก็เชิญเถอะค่ะ... มันไม่ใช่ธุระอะไรของฉันเลยสักนิดเดียว" พูดจบเพียงเอกก็หันหลังกลับทันที ปริญมองหน้าคณินด้วยสายตากล่าวโทษก่อนจะรีบสาวเท้าก้าวตามเพื่อนรักออกไปจากห้องนรกนี่อย่างรวดเร็ว "ฟ้า! เดี๋ยวก่อน!" คณินพยายามจะก้าวตาม แต่ทว่ามินตรากลับยื่นมือมาคว้าแขนเขาไว้แน่น ใบหน้าฉาบด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ซ่อนไว้ภายใต้คราบน้ำตาปลอมๆ "ปล่อย!" คณินคำรามเสียงต่ำ นัยน์ตาดุจดั่งซาตานพญามารจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ถึงขีดสุด "ถ้าเธอไม่อยากตายคามือฉัน ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้ มินตรา!" มินตราผงะถอยหลังด้วยความกลัว แต่เธอกลับยิ้มเยาะในใจ เพราะเป้าหมายในการทำลายความเชื่อใจระหว่างเขากับเพียงฟ้าได้บรรลุไปครึ่งทางแล้ว ทว่า... ในจังหวะที่คณินกำลังจะสะบัดแขนเพื่อวิ่งตามเพียงฟ้าออกไปนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต ชายวัยกลางคนในชุดสูทภูมิฐาน ผู้มีศักดิ์เป็นถึงประธานกรรมการบริหารใหญ่และเป็นบิดาแท้ๆ ของคณินยืนกอดอกนิ่งสนิทอยู่ที่หน้าประตู สายตาดุคมกริบกวาดมองสภาพห้องที่ยับเยิน และหยุดนิ่งอยู่ที่บุตรชายคนโปรดด้วยแววตาตำหนิอย่างรุนแรง "แกทำบ้าอะไรลง คณิน!" เสียงทุ้มทรงอำนาจเอ่ยขึ้นก้องห้องพัก ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก และก่อนที่คณินจะทันได้แก้ตัวใดๆ บิดาก็เอ่ยประโยคต่อมาที่ทำให้เลือดในกายของประธานหนุ่มเย็นเฉียบ "ในเมื่อแกทำลายชื่อเสียงของตระกูลเราด้วยการฉาวโฉ่แบบนี้... แกจะต้องรับผิดชอบเรื่องการแต่งงานกับมินตราซะภายในสัปดาห์นี้!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความโบ๊ะบ๊ะคลั่งรักของเฮียณินและน้องฟ้ามา ณ ที่นี้นะครับ