คำอธิบายที่ช้าไปก้าวเดียว

เสียงหัวเราะคิกคักที่ดังลอดออกมาจากห้องรับรองแขกวีไอพี เปรียบเสมือนใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งที่กรีดลงบนความรู้สึกของเพียงฟ้าในเสี้ยววินาที ประตูห้องกระจกฝ้าไม่ได้ปิดสนิท มันแง้มไว้ราวๆ ส นิ้ว และช่องว่างแคบๆ นั้นก็มากพอที่จะเปิดเผยภาพบาดตาบาดใจได้อย่างชัดเจน มินตรากำลังโน้มตัวเข้าไปใกล้ร่างสูงที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา ใบหน้าสวยจัดฉาบด้วยรอยยิ้มผู้ชนะ มือเรียวยาวข้างหนึ่งแตะลงบนลาดไหล่กว้างของคณินอย่างถือวิสาสะ โดยที่เจ้าของร่างไม่ได้ขยับตัวหลบหนีในทันทีทันใดอย่างที่ควรจะเป็น "ไหนๆ เฮียก็รับปากคุณพ่อแล้ว... เรื่องของเรา คงต้องรีบจัดการให้เรียบร้อยโดยเร็วนะคะ" เสียงหวานหยดย้อยลอยลอดออกมา พร้อมกับจังหวะที่มินตราขยับเข้าไปใกล้จนแทบจะเกยทับ เพียงฟ้ายืนนิ่งอยู่กับที่ ลมหายใจสะดุดกักค้างไว้ในอก สมองที่เคยประมวลผลได้อย่างรวดเร็วกลับขาวโพลนขึ้นมาดื้อๆ ภาพคำสั่งเด็ดขาดของผู้เป็นพ่อตาและสายตาคาดคั้นจากตระกูลใหญ่ในห้องประชุมใหญ่เมื่อครู่ ซ้อนทับเข้ากับภาพตรงหน้าอย่างไร้รอยต่อ *ที่แท้... เขาก็แค่เล่นละคร* ความรู้สึกชาหนึบวิ่งพล่านจากปลายนิ้วลามขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากของคนตัวเล็กโดยอัตโนมัติ เป็นรอยยิ้มที่ใช้กลบเกลื่อนความร้าวรานได้อย่างแนบเนียนที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะทำได้ เพียงฟ้ากำโทรศัพท์มือถือในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ก่อนจะตัดสินใจหมุนตัวกลับหลังหันอย่างไร้เสียง ไม่มีการเคาะประตู ไม่มีเสียงโวยวาย และไม่มีแม้แต่หยดน้ำตา มีเพียงแผ่นหลังบางที่ก้าวเดินห่างออกไปอย่างเด็ดเดี่ยว ทว่ามั่นคงในวิถีของตัวเอง "แค่ก! มินตรา... ถอยออกไป" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันของคณินดังขึ้นด้วยความหงุดหงิด ประธานหนุ่มปัดมือที่เกาะกุมหัวไหล่อยู่ออกอย่างไม่ไยดี นัยน์ตาคมกริบฉายแววรำคาญระคนหงุดหงิด เขากำลังจะอ้าปากปฏิเสธคำพูดเรื่องการแต่งงานบ้าบอไร้สาระนี่เป็นรอบที่ร้อย แต่สายตาดันเหลือบไปเห็นเงาคุ้นเคยผ่านช่องกระจกบานเดิมเสียก่อน ร่างบางในชุดสูทลำลองสีครีม... เพียงฟ้า! สมองของคณินสั่งการเร็วกว่าเสียง ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนมินตราเซถอยหลังด้วยความตกใจ "เฮียณินคะ จะไปไหน?" คุณหนูไฮโซถามเสียงหลง "เรื่องแต่งงานฝันไปเถอะชาตินี้!" คณินทิ้งประโยคเชือดเฉือนไว้แค่นั้น ก่อนจะสาวเท้ายาวๆ พุ่งพรวดผลุนผลันออกจากห้องรับรองราวกับพายุหมุน เป้าหมายมีเพียงหนึ่งเดียวคือคนตัวเล็กที่กำลังเดินหนีหายไปทางลิฟต์โดยสาร "เพียงฟ้า!" เสียงเรียกห้วนจัดที่ดังไล่หลังมาไม่ได้ทำให้ฝีเท้าของคนที่ถูกเรียกช้าลงเลยแม้แต่น้อย กลับกัน เพียงฟ้าเร่งจังหวะการเดินให้เร็วขึ้น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความโกรธและความน้อยใจตีรวนขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ ให้ตายสิ... ทำไมเขาต้องวิ่งตามมาแก้ตัวในเมื่อภาพมันฟ้องชัดเจนขนาดนั้น! "บอกให้หยุดเดินไง!" หมับ! มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อศอกเล็กแล้วออกแรงดึงรั้งไว้เต็มพละกำลัง เพียงฟ้าถูกกระชากให้หันกลับไปเผชิญหน้าอย่างเลี่ยงไม่ได้ แรงปะทะทำให้แผ่นหลังบางเกือบชนเข้ากับแผงอกกว้าง หากแต่เจ้าตัวไหวตัวทัน ยกมือขึ้นยันแผงอกนั้นไว้เสียก่อน พร้อมกับเงยหน้าขึ้นสบตาด้วยแววตาที่แข็งกร้าวและเย็นชาที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ปล่อยครับคุณคณิน เดี๋ยวคู่หมั้นของคุณจะเข้าใจผิดเอาได้" เพียงฟ้าเน้นเสียงคำว่า 'คู่หมั้น' ชัดถ้อยชัดคำ ประชดประชันจนคนฟังคิ้วกระตุก คณินหายใจหอบเล็กน้อยจากากรวิ่งตาม หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะอารมณ์ นัยน์ตาดุคมจ้องมองใบหน้าหวานที่เชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว ปากบางเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง "เธอเข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้วฟ้า ฟังเฮียก่อน..." คณินพยายามปรับน้ำเสียงให้ซอฟต์ลง แม้ว่ามันจะยังคงมีความกระด้างตามสไตล์คนปากแข็งอยู่ไม่น้อย มือที่จับข้อศอกคลายน้ำหนักลงเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อย "ฟังอะไรครับ? ฟังว่าคุณกำลังจะเข้าพิธีวิวาห์กับคุณมินตราตามคำสั่งผู้ใหญ่ หรือจะฟังคำแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ว่าคุณไม่ได้เต็มใจแต่ถูกบังคับ?" เพียงฟ้าแค่นسเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตคู่สวยรื้นหยดน้ำใสๆ แต่เจ้าตัวกะพริบตาถี่ๆ เพื่อไลืมันกลับลงไปอย่างรวดเร็ว "ตื่นเถอะครับเฮียณิน... เราไม่ได้เป็นอะไรกัน ทำไมผมต้องฟังคำอธิบายจากคนที่กำลังจะสละโสดด้วยล่ะ" "ฟ้า!" คณินกัดฟันกรอด ความหงุดหงิดพุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงขมับ "อย่ามาประชดเฮียนะ ภาพที่เห็นเมื่อกี้มันไม่ใช่..." "ไม่ใช่แล้วมันคืออะไรล่ะครับ?" เพียงฟ้าสวนกลับทันควัน นัยน์ตาวาววับด้วยความอัดอั้นตันใจ "คุณนั่งให้เขาแตะเนื้อต้องตัว ยืนยิ้มรับคำยินดีเรื่องแต่งงาน... เฮียคิดว่าผมเป็นตัวตลกเหรอครับ ถึงได้วิ่งตามมาอธิบายช้าไปก้าวเดียวแบบนี้" คำว่า 'ช้าไปก้าวเดียว' เหมือนค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของประธานหนุ่ม คณินชะงักงัน นัยน์ตาคมไหววูบด้วยความรู้สึกเจ็บแปลบที่แล่นริ้วเข้ามาในอก เขาอยากจะอธิบายเรื่องแผนการทั้งหมดที่เขากำลังจัดการเพื่อล้มเลิกการหมั้นบ้าๆ นี่ให้เธอฟังในวินาทีนี้ แต่ทว่า... ติ๊ง! เสียงสัญญาณลิฟต์ดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงโปรดของปริญเพื่อนสนิทของเพียงฟ้าที่ก้าวเท้าออกมาจากตัวลิฟต์พอดี ปริญกวาดสายตามองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยแววตานิ่งสงบ ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาแทรกกลางระหว่างคนทั้งคู่ พร้อมกับเอื้อมมือไปปัดมือของคณินให้ออกจากข้อศอกของเพื่อนรักอย่างสุภาพแต่เด็ดเดี่ยว "ขอโทษนะครับคุณคณิน มือไม้ไม่ค่อยสะอาดเหรอครับ ถึงได้ชอบฉุดกระชากลากถูคนอื่นเขาแบบนี้" ปริญส่งยิ้มการค้าที่ไปไม่ถึงดวงตาให้พระเอกหนุ่ม ก่อนจะหันไปโอบไหล่เพียงฟ้าเบาๆ "กลับกันเถอะฟ้า แกะรอยเอกสารตรงนั้นต่อดีกว่า อยู่ตรงนี้นานๆ เดี๋ยวจะได้กลิ่นน้ำหอมราคาถูกติดตัวกลับบ้านเปล่าๆ" คณินมองหน้าปริญด้วยสายตาวาวโรจน์ รังสีความหึงหวงแผ่ซ่านออกมาจากตัวจนบรรยากาศรอบข้างลดฮวบลงหลายองศา เขาก้าวเท้าเข้าไปประชิดจะคว้าตัวเพียงฟ้าคืนมา "ถอยไป... ฉันมีเรื่องต้องคุยกับฟ้า" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟัน แต่ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงทุ้มทรงอำนาจของประธานอาวุโสแห่งตระกูลใหญ่ก็ดังขัดขึ้นมาจากทางเดินฝั่งตรงข้าม "คณิน! แกอยู่ที่นี่เองเหรอ ดี... ฉันกำลังตามหาตัวแกอยู่พอดี" ร่างของประธานใหญ่ก้าวเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้า พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มองตรงมายังเพียงฟ้าและปริญ สลับกับบุตรชายหัวแก้วหัวแหวน "ในเมื่อแกปฏิเสธเสียงแข็งนัก ฉันก็เลยเชิญแขกคนสำคัญอีกคนมาช่วยยืนยันเรื่องการแต่งงานด้วยตัวเองซะเลย..." ประธานอาวุโสปรายตามองเพียงฟ้าด้วยแววตารังเกียจระคนสมเพช "เผื่อว่าเด็กกตัญญูกลุ่มนี้ จะได้รู้ตัวสักทีว่าหางแถวอย่างพวกมัน ไม่มีวันเอื้อมขึ้นมาเทียบชั้นกับตระกูลเราได้!" คณินหน้าถอดสีทันที เขารีบก้าวเข้าไปขวางหน้าเพียงฟ้าไว้ราวกับโล่ห์มนุษย์ นัยน์ตาดุฉายแววกร้าวใส่ผู้เป็นพ่อ "พ่อพูดบ้าอะไรออกมา!" เพียงฟ้ายืนนิ่งอยู่เบื้องหลังแผ่นหลังกว้างของคนที่เพิ่งทะเลาะกันเมื่อครู่ สมองชาหนึบ หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ ก่อนที่สติสัมปชัญญะทั้งหมดจะถูกกระชากกลับมาด้วยประโยคถัดมาของผู้มาใหม่ที่เดินตามหลังประธานอาวุโสออกมา บุคคลที่เพียงฟ้าไม่มีวันคาดคิดว่าจะได้เห็น ณ ที่แห่งนี้... ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ!